Φόρμα αναζήτησης

Οσμή από σαπίλα

Του Χρήστου Πουργουρίδη

Οι αποκαλύψεις του «Π» για την παραχώρηση κυπριακής ιθαγένειας στον καταζητούμενο Μαλαισιανό Jho Low στάθηκε αφορμή να καλύψει ολόκληρη την Κύπρο μια δυσοσμία και μια απαίσια οσμή από σαπίλα. Κάποιοι από εμάς είχαμε καταλάβει από καιρό ότι η κατάσταση στον δημόσιο τομέα ήταν τέτοια που, για να αλλάξει κάτι, χρειάζονταν τομές παντού – στη δικαιοσύνη, στην παιδεία, στη δημόσια τάξη, στη δημόσια διοίκηση, στα κόμματα, στην κοινωνική αλληλεγγύη. Από τη μακρά θητεία μου στην προεδρία της κοινοβουλευτικής Επιτροπής Ελέγχου διαπίστωσα ότι οι συνηθισμένες βελτιωτικές αλλαγές δεν έλυναν ποτέ τα προβλήματα, αφού το σύστημα είχε πάντοτε την ικανότητα να ακυρώνει κάθε επιδιωκόμενο αποτέλεσμα. Κατάλαβα επίσης ότι για να υπάρξουν τέτοιες τομές απαιτείται εκείνο που στη θεωρία της Διοικητικής Επιστήμης ονομάζεται «μετασχηματική ηγεσία» (όπως το διδάχθηκα στην Αγγλία πριν από 50 τόσα χρόνια transformational leadership). Δηλαδή, ηγεσία με όραμα, ισχυρή θέληση, τσαγανό και ικανότητες που να εμπνεύσουν και να πραγματοποιήσουν αλλαγές μεγάλης κλίμακας.

Κυρίως, όμως, για να μπορέσει να αναλάβει κανείς το ρίσκο που μια τέτοια προσπάθεια συνεπάγεται. Όλα αυτά ασφαλώς υπόκεινται στις εκάστοτε κυβερνήσεις, οι οποίες με τη σειρά τους εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από τον ποιόν, τη λειτουργία και τις ηγεσίες των πολιτικών κομμάτων. Η εκτίμησή μου είναι ότι στην Κύπρο δεν υπάρχουν και είναι δύσκολο να βρεθούν στο προβλεπτό μέλλον κόμματα και πολιτικές ηγεσίες που να διαθέτουν ικανότητες και βούληση να προχωρήσουν στις τομές που οι καιροί απαιτούν. Αγωνιώδες προβάλλει συνεπώς το ερώτημα: είναι μάταιο να ασχολείται κάποιος με τα δημόσια πράγματα του τόπου; Ισχύουν, δηλαδή, για τα δημόσια πράγματα του τόπου μας τα όσα είπε ο διαπρεπής καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών, αείμνηστος Αλέξανδρος Τσιριντάνης, για την ελλαδική Εκκλησία; Βγάζοντας τον καημό της καρδιάς του, ο πολυγραφότατος εκείνος σοφός Δάσκαλος έγγραψε σε επιλόγους αρκετών βιβλίων του: «Περί Εκκλησίας δεν ωμίλησα. Όχι επειδή με απέλιπεν το θάρρος, αλλά επειδή με απέλιπεν η ελπίς…»! Διερωτώμαι τι θα έγραφε για τη δική μας Εκκλησία αν ζούσε σήμερα. Η εμπειρία που απεκόμισα στα 20 χρόνια που υπήρξα βουλευτής από τα δημόσια πράγματα ήταν μια πλήρης απογοήτευση: αλλού έλειπε η βούληση, σε αρκετούς δεν υπήρχε η απαιτούμενη ικανότητα, άλλοι, και δυστυχώς δεν ήσαν λίγοι, δεν είχαν την ακεραιότητα και κώδικα αξιών, στους περισσότερους εξέλιπαν προ πολλού το όνειρο και το πάθος και αλλού συναντούσε κανείς συνδυασμούς όλων αυτών των καταστάσεων. Στον χώρο των βουλευτών, υπουργών και Προέδρων της Δημοκρατίας, η πείρα μου με οδήγησε στις εξής επιπρόσθετες διαπιστώσεις: Αρχίζω από τους Προέδρους. Είναι γνωστό ότι όλοι οι άνθρωποι, άλλοι λιγότερο και άλλοι περισσότερο, πάσχουμε από αλαζονεία.

Αλαζονεία είναι μια κατάσταση κατά την οποία το άτομο αισθάνεται υπερβολική ανάγκη για δύναμη και δόξα, ταυτόχρονα με υπερβολική αυτοπεποίθηση, αυταρέσκεια, αυτοθαυμασμό και αίσθηση μοναδικότητας. Η αλαζονεία ως ψυχολογικό χαρακτηριστικό και αρνητική συμπεριφορά ενισχύεται μέσω των επιτυχιών, της αναγνώρισης και της δύναμης που αποκτούν όσοι ανηφορίζουν προς τον λόφο του Προεδρικού. Η μεγάλη επιτυχία να εκλέγουν στο ύπατο αξίωμα έκανε τους περισσότερους Προέδρους, και προ πάντων τον σημερινό, να αισθάνονται δυνατοί, αλάνθαστοι, ακατανίκητοι και να πιστεύουν ότι έχουν γίνει «μικροί θεοί». Οι αρνητικές συμπεριφορές της αλαζονείας είναι τόσο πολλές και σημαντικές που οδηγούν και επιτυχημένους ηγέτες σε πλήρη εκτροχιασμό. Όπως έχει συμβεί με τον δικό μας. Πηγαίνει διακοπές οικογενειακώς με το ιδιωτικό αεροπλάνο Σαουδάραβα φίλου του, ο οποίος σύμφωνα με την ανακοίνωση του δικηγόρου του έκαμε σημαντικές επενδύσεις στην Κύπρο! Με το ίδιο ιδιωτικό αεροπλάνο κάμνει τις επίσημες επισκέψεις του στο εξωτερικό!! Μέσω του δικηγορικού γραφείου της οικογένειάς του παραχωρούνται δεκάδες ιθαγένειες σε ανθρώπους που συχνά δεν έχουν καθαρά χέρια!!!

Οι βουλευτές και υπουργοί κατά κανόνα εμπιστεύονται, ανταμείβουν και ευνοούν ανθρώπους που πάντα «συμφωνούν» μαζί τους, που τους θαυμάζουν, τους δοξάζουν, τους υπηρετούν και τους υποστηρίζουν. Νιώθουν συνέχεια ανασφάλεια και άγχος μπροστά στο ενδεχόμενο της αποτυχίας, πράγμα που τους οδηγεί στο ασφαλές καταφύγιο του λαϊκισμού. Με τέτοιους ηγέτες, ο διεθνής διασυρμός της χώρας μας δεν πρόκειται να σταματήσει. Εκτός κι αν κάνουμε ότι κάμνουν οι Λιβανέζοι γείτονές μας. Να κατεβούμε στους δρόμους και να απαιτήσουμε και παραιτήσεις και τέρμα στη διαφθορά και το φαγοπότι.