Φόρμα αναζήτησης

Ως πόσο τα ράσα να κάνουν και το κράτος;

«Κάποια ζητήματα τα οποία είναι ευαίσθητα, ιδιαίτερα από πλευράς Εκκλησίας, όπως η καύση των νεκρών, καλύτερος τρόπος να ληφθούν αποφάσεις είναι η διεξαγωγή δημοψηφίσματος». Τάδε έφη Νίκος Αναστασιάδης απαντώντας στο γνωστό -αφού καθιερώθηκε έκτοτε- ερωτηματολόγιο του «Π» με ζητήματα ταμπού τον Οκτώβριο του 2012 ως υποψήφιος τότε του ΔΗΣΥ για τις προεδρικές εκλογές του 2013. Το ερωτηματολόγιο επαναλήφθηκε και το 2017, προ των προεδρικών εκλογών του 2018 και αφού στο μεταξύ το νομοσχέδιο για την καύση νεκρών είχε περάσει σε νόμο, χωρίς εννοείται δημοψήφισμα, (ασχέτως αν δεν επενδύει κανείς σε αποτεφρωτήρες που κοστίζουν εκατ. ως έχουν οι προδιαγραφές για να μπορεί να εφαρμοστεί), ο κ. Αναστασιάδης τάχθηκε υπέρ και για την πολιτική κηδεία. Βεβαίως, το ερώτημα περί πολιτικής κηδείας παραμένει υποθετικό αφού μέχρι σήμερα δεν υπήρξε οποιοδήποτε σχέδιο νόμου, υπάρχει ωστόσο (όπως υπήρχε και για τη νομιμοποίηση αμβλώσεων και για το σύμφωνο συμβίωσης για τα οποία ο κ. Αναστασιάδης ήταν έκτοτε υπέρ) νομοσχέδιο που εκκρεμεί στη νομική υπηρεσία για τη νομική αναγνώριση ταυτότητας φύλου την οποία η Εκκλησία, μέσα στα πολλά που είπε ο Μόρφου Νεόφυτος, λίγο ή πολύ θεωρεί ανάθεμα. Ασχέτως αν είναι επιτακτική ανάγκη για τη ζωή πολλών συμπολιτών μας.

Το θέμα μας, λοιπόν, αφού κάναμε και πλάκα, αφού δημιουργήθηκαν και εντάσεις μεταξύ υποστηρικτών του μητροπολίτη και πολέμιών του είναι να αφήσουμε το δέντρο και να δούμε το δάσος. H πιο πάνω εξέλιξη οδηγεί για πρώτη φορά σε διερεύνηση ενδεχόμενου ποινικού αδικήματος από εκπρόσωπο της Εκκλησίας -πέρα από την έντονη κριτική εκ μέρους κομμάτων που παραδοσιακά αποφεύγουν να τα βάλουν με τον θεσμό, θα μείνει δε στην ιστορία η λέξη «οχετός» που χρησιμοποίησε στην ανακοίνωσή του το ΔΗΚΟ-, ανοίγοντας έτσι τη συζήτηση για τη γραμμή που πρέπει να χωρίζει και στην πράξη τις αρμοδιότητες και εξουσίες ενός κοσμικού κράτους από την Εκκλησία.

Σε αυτό συνέβαλε η έντονη αντίδραση του κόσμου. Είναι η έντονη αντίδραση του κόσμου που θα συμβάλει ώστε οι βουλευτές -που αν προσέξατε ειδικά αυτοί της Λευκωσίας από ΔΗΣΥ και ΔΗΚΟ, λόγωψήφων από Μόρφου δεν τοποθετήθηκαν για τον μητροπολίτη- να ψηφίσουν το νομοσχέδιο για τη νομική αναγνώριση φύλου. Διότι, σημειωτέον, δεν θα μας καταστήσει προοδευτική χώρα, είναι υποχρέωσή μας που απορρέει από τις διεθνείς συμβάσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα να το πράξουμε.
Είναι, λοιπόν, μέσα από τη Βουλή που θα χαραχθεί αυτή η διαχωριστική γραμμή. Τι θα πράξει η αρμόδια κοινοβουλευτική επιτροπή που θα κληθεί να εξετάσει το νομοσχέδιο για την ταυτότητα φύλου; Θα το χώσει σε συρτάρι δύο τρία χρόνια; Θα καλέσει και πάλιν την Ιερά Σύνοδο ή την Αρχιεπισκοπή να καταθέσει τις θέσεις της, αν όχι να παραστεί, όπως έπραξε και για τις εκτρώσεις και για το σύμφωνο συμβίωσης; Είναι λογική και πρακτική αυτή για ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος; Ως τι και γιατί καλείται;

ΥΓ: Καλύτερα δημοψήφισμα -που λέει και ο Πρόεδρος- παρά να μετατραπεί και πάλιν σε θέατρο του παραλόγου η Βουλή με τα μέλη της σε ρόλο κομπάρσου! Αλλά δημοψήφισμα και για τον χαρακτηρισμό του αρχαιολογικού χώρου στην Γεροσκήπου και για την ανάπτυξη του προκαθημένου, που το Τμ. Αρχαιοτήτων βλέπει μαζί σε… εναρμονισμένη συνύπαρξη. Δημοψήφισμα και για την ανέγερση ναού στον δημόσιο κήπο στην Πάφο. Τολμάτε;