Φόρμα αναζήτησης

«Οι υπεράνω των νόμων» του Διονύση Διονυσίου



Η Κύπρος δεν υστερεί από καμιά άλλη ευρωπαϊκή χώρα σε ό,τι αφορά τις νομοθεσίες της. Χιλιάδες νόμοι, κανονισμοί, χιλιάδες πρωτόκολλα περί του πρακτέου. Παρ’ όλα αυτά στη χώρα μας, κατά γενική ομολογία, επικρατεί παροιμιώδης ανομία. Οι νόμοι είναι εκεί αλλά δεν τηρούνται. Σε σημείο που κάποιοι αστειευόμενοι επισημαίνουν ότι οφείλουμε να ψηφίσουμε ακόμα έναν νόμο που να λέει ότι «οι νόμοι πρέπει να τηρούνται». Ο φιλόσοφος Αριστοτέλης από τον 4ο π.Χ. αιώνα το είχε, εξάλλου, ξεκαθαρίσει: “Ουδέν διαφέρει ή μη κείσθαι ή μη χρήσθαι τους νόμους”, δηλαδή, “σε τίποτα δεν διαφέρει το να μην υπάρχουν νόμοι από το να μην εφαρμόζονται οι νόμοι”.

Ο μεγάλος νομοθέτης των Αθηνών ο Σόλων, όταν ρωτήθηκε «τι εστί νόμος» απάντησε μάλλον πολύ κυνικά γνωρίζοντας προφανώς την ανθρώπινη ψυχολογία: “Νόμος εστί των μεν δειλών φόβος, των δε τολμηρών κόλασις”, τουτέστιν “νόμος είναι ο φόβος των δειλών και η τιμωρία των τολμηρών”.

Φόβος και τόλμη

Σε μικρές χώρες όπως η Κύπρος η διάκριση αυτή του Σόλωνα είναι πολύ πιο ορατή. Η πλειοψηφία των απλών ανθρώπων εφαρμόζει τους νόμους, κινούμενη από φόβο και όχι από χρέος. Στη χώρα μας, όπως αποδεικνύεται καθημερινά, η δικαιοσύνη είναι τυφλή όταν πρόκειται για φτωχούς και άσημους ανθρώπους, οι οποίοι τρέχουν να πληρώσουν το πρόστιμο που τους επιβλήθηκε για παράβαση ταχύτητας, τρέχουν να κάνουν τη φορολογική τους δήλωση, φοράνε τη μάσκα τους στον δρόμο για να μην πληρώσουν 300 ευρώ, κάνουν τεστ κορωνοϊού για να μετακινηθούν από πόλη σε πόλη.

Υπάρχουν από την άλλη και οι τολμηροί Κύπριοι, οι οποίοι θεωρούν ότι αποτελούν μια τάξη ανέλεγκτη. Όχι δεν μιλώ για τους διαδηλωτές της Λεμεσού οι οποίοι παραβίασαν τα διατάγματα και πυρπόλησαν την οδό Ανεξαρτησίας. Αυτοί συνιστούν την ειδική κατηγορία των ανεύθυνων.

Στη βασική κατηγορία των τολμηρών οφείλουμε όλοι να κατατάξουμε κατά κύριο λόγο κάποιους πολιτικούς, κάποιους επιχειρηματίες, κάποιους ανώτερους δημόσιους υπαλλήλους και γιατί όχι και κάποιους νομικούς και λογιστές.

Οι τολμηροί Κύπριοι γνωρίζουν ότι υπάρχουν νόμοι. Στην πραγματικότητα αυτοί είναι που τους ψηφίζουν. Από την άλλη όλοι αυτοί γνωρίζουν καλύτερα από κάθε Κύπριο ότι δεν υπάρχει κανένας έλεγχος γι’ αυτούς, για τον απλούστατο λόγο ότι αυτοί και πάλι ελέγχουν την εφαρμογή τους. Οπότε μάλλον γνωρίζουν τη σοφή διαπίστωση του Σόλωνα ότι οι νόμοι μοιάζουν με τον ιστό της αράχνης: “αν πέσει πάνω του κάτι ελαφρό και αδύναμο, το συγκρατεί. Αν όμως πρόκειται για κάτι μεγαλύτερο, σκίζει τον ιστό και φεύγει”.

Μόνον οι πολιτικοί;

Πέρα από τον διαχωρισμό του νομοθέτη Σόλωνα υπάρχει και μια άλλη ισοπεδωτική προσέγγιση. Που υποστηρίζει ότι η έλλειψη σεβασμού των νόμων αποτελεί τα τελευταία χρόνια στην Κύπρο τρόπο ζωής για όλους. Από τη μια ο μικρός χώρος, οι συγγένειες και οι γνωριμίες, από την άλλη το κακό παράδειγμα μιας ανεξέλεγκτης ελίτ, έχουν οδηγήσει σε μια τρομακτική χαλάρωση απέναντι στους νόμους και τη δημοκρατική τάξη. Προχθές δέχτηκα ένα τηλεφώνημα και προσπαθούσα επί ώρα να εξηγήσω σε κάποιον γνωστό γιατί υπάρχει σύγκρουση στις σχέσεις της γενικής λογίστριας με τον ελεγκτή αδελφό της. Θεωρούσε αυτονόητο να επιλέξει τον αδελφό της για τον έλεγχο της οικογενειακής της επιχείρησης. Αυτό είναι το λιγότερο: Πολλοί -για να το πάρουμε και ένα βήμα παρακάτω- θεωρούν ότι αν ανήκουν σε ένα κόμμα οφείλουν να πάρουν τον κομματάρχη τους για να διεκδικήσουν θέση στο δημόσιο ή να πάρουν τον γενικό εισαγγελέα να τους σβήσει το λαπόρτο, ή να ζητήσουν από τον βουλευτή τους να παρέμβει στο Τμήμα Φορολογίας γιατί τον αδίκησαν ή να ζητήσουν τη χαλάρωση που θεωρούν ότι δικαιούται στην έκταση γης που διαθέτουν.

Το κυπριακό μότο που επικρατεί τα τελευταία χρόνια είναι μότο δυσπιστίας: “Σε παίρνω όχι γιατί θέλω ρουσφέτι, αλλά επειδή πιστεύω ότι υπάρχει ρουσφέτι, γι’ αυτό θέλω να μεσολαβήσεις για να μην αδικηθώ”. Με λίγα λόγια σε αυτή τη χώρα κανένας δεν πιστεύει ότι υπάρχουν νόμοι που τηρούνται, αλλά οι νόμοι που υπάρχουν εφαρμόζονται μόνον αν το θέλουν κάποιοι πολιτικοί.

Η αποκατάσταση

Πώς στ’ αλήθεια μπορούμε ως κοινωνία να αποδείξουμε τον σεβασμό μας στους νόμους που ψηφίζουμε; Η απάντηση είναι απλή: Όταν αποδειχθεί πέραν πάσης αμφιβολίας ότι οι ίδιοι νόμοι ισχύουν για όλους. Όσο αυτό δεν συμβαίνει δεν πρόκειται ποτέ να αποκτήσουμε σοβαρό κράτος. Πότε θα συμβεί αυτό; Επιτρέψτε μου μερικά παραδείγματα:

* Θα γίνουμε σοβαρό κράτος δικαίου, όταν στο ύψος της Μοσφιλωτής στον αυτοκινητόδρομο προς Λεμεσό, ένας απλός αστυνομικός σταματήσει την προεδρική λιμουζίνα και καταγγείλει τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ότι παραβιάζει το όριο ταχύτητας. Επειδή κανένας δεν τολμά να το κάνει, εκτός από τον Πρόεδρο, το ίδιο σαν τρελοί τρέχουν και οι υπουργοί και οι βουλευτές. Επειδή κανένας δεν τους καταγγέλλει και επειδή οι πολίτες το βλέπουν τρέχουν επίσης σαν τρελοί. Αυτοί όμως καταγγέλλονται. Με αποτέλεσμα να δημιουργείται εύλογα η πίστη ότι οι νόμοι δεν ισχύουν για όλους. Ότι η Αστυνομία κάνει εξαιρέσεις στην εφαρμογή του νόμου, οπότε η Αστυνομία ως θεσμός είναι αναξιόπιστη. Όσες φορές εγείραμε διαχρονικά το θέμα της υπερβολικής ταχύτητας της προεδρικής λιμουζίνας πήραμε την απάντηση ότι το προεδρικό αυτοκίνητο πρέπει να κινείται σε υψηλές ταχύτητες για λόγους ασφαλείας. Κολοκύθια μετά ριγάνεως! Ο εκάστοτε Πρόεδρος, κατά κύριο λόγο, τρέχει σαν τρελός διότι αισθάνεται ότι κανένας δεν μπορεί να τον ελέγξει. Αισθάνεται επίσης ότι αν κάποιο αστυνομικούδι τολμήσει να τον ενοχλήσει θα βρεθεί στον Κάτω Πύργο να κάνει το τράφικ των κοπαδιών που κατεβαίνουν από τα Πηγαίνια.

* Θα ήμασταν σοβαρό κράτος αν για παράδειγμα ο κ. Νίκος Αναστασιάδης έδινε πρώτος το καλό παράδειγμα. Μόλις εξελέγη το 2013 ορθά και με επιτακτικό τρόπο κατέθεσε στο Υπουργικό του Συμβούλιο κώδικα συμπεριφοράς προειδοποιώντας τους υπουργούς του με άμεση αποπομπή αν π.χ. δεχτούν κάποια δωράκια από τρίτους. Πριν αλέκτωρα λαλήσαι ο ίδιος δέχθηκε ένα premium δώρο από τον Σαουδάραβα πολιτογραφημένο Κύπριο φίλο του, ο οποίος του έδινε το τζετ του για ταξίδια στις Σεϋχέλλες. Ποιος έπρεπε να ελέγξει τον Πρόεδρο Αναστασιάδη για παραβίαση των πρωτοκόλλων αλλά και του κώδικα δεοντολογίας που ο ίδιος έθεσε δημόσια για τους υπουργούς του; Ο κλήρος έπεσε στον γενικό ελεγκτή και σίγουρα είναι θετικό ότι ο κ. Πρόεδρος ελέγχθηκε. Αλλά τι απεφάνθη ο μονίμως κατσιαρίζων γενικός ελεγκτής; Ότι δεν έχει αρμοδιότητα να ελέγχει τα δώρα που ο Πρόεδρος δέχεται από φίλους του. Ούτε του πανεντιμότατου Κώστα Κληρίδη του έπεφτε λόγος! Εν ολίγοις στην πράξη κανένας δεν μπορεί να ελέγξει τον Πρόεδρο στην Κύπρο, σε αντίθεση π.χ. με τον Πρόεδρο της Γερμανίας που περίπου επαύθη γιατί αγόρασε σπίτι με έκπτωση. Σε αντίθεση με τον Σαρκοζί ο οποίος για χρόνια πηγαινοερχόταν στα δικαστήρια της Γαλλίας γιατί το κόμμα του ξεπέρασε τον κρατικό προϋπολογισμό για τις εκλογές.

* Θα ήμασταν σοβαρό κράτος για παράδειγμα αν ο Τάσσος Παπαδόπουλος, και ιδρυτής του δικηγορικού γραφείου Τάσσος Παπαδόπουλος ΔΕΠΕ, δεν είχε ως πελάτες του δικηγορικού του γραφείου ενόσω ήταν Πρόεδρος 4-5 ημικρατικούς οργανισμούς, τους οποίους προστάτευε ως δικηγόρος και την ίδια στιγμή έλεγχε ως Πρόεδρος. Το παράδειγμα του Τάσσου Παπαδόπουλου ακολούθησαν και αρκετοί βουλευτές οι οποίοι ενώ βρίσκονταν στη Βουλή ως εκπρόσωποι του λαού εξυπηρετούσαν με το αζημίωτο και τα συμφέροντα εταιρειών που είχαν συναλλαγές με το κράτος. Επίσης και πολλοί υπουργοί οι οποίοι δήθεν εξυπηρετούσαν τον κυπριακό λαό και αμέσως μετά την αφυπηρέτησή τους βρίσκονταν σε θέσεις κλειδιά επιχειρηματιών που είχαν ωφεληθεί επί της υπουργίας τους. Ποιος τους ελέγχει όλους αυτούς; Κανένας.

* Θα ήμασταν τέλος σοβαρό κράτος αν η γενική λογίστρια της Δημοκρατίας δεν υποτιμούσε τη νοημοσύνη μας τόσο βάναυσα τις τελευταίες μέρες. Ο ομόκλινός της κ. Γεωργίου κατηγορήθηκε για σειρά παραβάσεων και παρανομιών και φυλακίστηκε. Με αποκορύφωμα των παρανομιών του, την εργοδότηση του 70% του προσωπικού στο σφαγείο που διαθέτει, από παράνομους μετανάστες. Η κ. Γεωργίου άραγε δεν γνώριζε αυτές τις παρανομίες; Πρόκειται για την οικογενειακή της επιχείρηση στην οποία εργάζεται ο σύζυγος και τα παιδιά της! Πραγματικά θέλει να μας πείσει ότι δεν είχε ιδέα τι συμβαίνει στο σπίτι της, αρκούμενη απλώς να δηλώσει ότι δεν υπάρχει σύγκρουση συμφερόντων σε σχέση με την ελεγκτική ιδιότητα του αδελφού της και της ίδιας; Αλλά και αυτήν ποιος θα την ελέγξει; Γράφτηκαν κάποια κείμενα στις εφημερίδες και τα σάιτ, αλλά αν κρίνουμε από το κυπριακό κεκτημένο δεν θα γίνει τίποτα. Οπότε οι νοήμονες σχολιαστές του facebook, που σχολάζουν χωρίς να διαβάζουν, θα συνεχίσουν να βρίζουν τους δημοσιογράφους ότι δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους.

This is Cyprus

Ο δικηγόρος του κ. Τζιοβάνη, ο κ. Πιττάτζης, μάλλον θα μείνει στην ιστορία γιατί με τη φράση “This is Cyprus” μας εξήγησε τι πραγματικά συμβαίνει σε αυτή τη χώρα. Με λίγα λόγια, οι έχοντες και κατέχοντες χρήμα και αξιώματα κάνουν ό,τι τους γουστάρει. Για κάθε νόμο υπάρχει ένα τεράστιο παράθυρο στο ισόγειο, το οποίο επιτρέπει στους τολμηρούς να τον παραβιάζουν. Υπάρχει και για τους διαδηλωτές της Λεμεσού παράθυρο. Αλλά όταν πηδούν διαπιστώνουν ότι πέφτουν από τον τέταρτο όροφο. Με τους υπόλοιπους πολίτες απλώς να δυσανασχετούν γιατί δεν μπορούν να κάνουν το ίδιο. Υπάρχει βεβαίως και η πρακτική του οδοστρωτήρα, την οποία διατύπωσε ο έτερος γκουρού της κυπριακής διαπλοκής Δημήτρης Συλλούρης. Ο οποίος υψώνοντας το πλήρες οίνου ποτήριόν του, με σήμα κατατεθέν το μιτσοκάμμημα, υποσχέθηκε την ολική αρωγή του κράτους σε όσους παρανομούν: “Full support”, λοιπόν. Ποιος ασχολείται με τους νόμους;”Full support” στους απατεώνες, φτάνει τα λεφτά και οι μίζες να κατατεθούν προκαταβολικά σε κυπριακή τράπεζα.

Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.