Φόρμα αναζήτησης

Οι τρύπες και το κασκαβάλι

Σαν σήμερα. 14 Αυγούστου 2005. Μεσημέρι. 12.03 λεπτά. Το αεροπλάνο της κυπριακής αεροπορικής εταιρείας Helios που εκτελεί την πτήση Λάρνακα-Αθήνα και πετά ακυβέρνητο από τις 10.20 το πρωί πάνω από την Κέα, προσκρούει επί λοφώδους επιφάνειας στο Γραμματικό Αττικής 33 χλμ. από το αεροδρόμιο Ελ. Βενιζέλος. Οι 115 επιβάτες και τα μέλη του πληρώματος είναι νεκροί. 121 άνθρωποι στην πλειοψηφία τους Κύπριοι. Ανάμεσά τους αρκετοί Ελλαδίτες. Συγκλονισμός και βαθύτατη οδύνη. Αφού θάψαμε τους νεκρούς, ό,τι είχε απομείνει από δαύτους, αρχίσαμε να ψάχνουμε τα αίτια του δυστυχήματος. Ηθικός αυτουργός και αυτής της τραγωδίας ήταν, όπως συνάγεται από τα αίτια, η έλλειψη κουλτούρας ελέγχου στην Πολιτική Αεροπορία, ώστε να ασκεί σωστό εποπτικό ρόλο στην εταιρεία. Η Πολιτική Αεροπορία δεν είχε ούτε το κύρος ούτε τη δομή να ελέγξει τα οικονομικά συμφέροντα των αεροπορικών εταιρειών, είχαν γράψει τότε στην έκθεσή τους οι εμπειρογνώμονες της EASA, του Ευρωπαϊκού Οργανισμού για την Ασφάλεια Πτήσεων που είχαν κατέβει στην Κύπρο, και συμφώνησε αργότερα και ο Ακριβός Τσολάκης στο πόρισμά του. Αυτή η έλλειψη κουλτούρας ασφάλειας και σωστής δομής μεταφέρθηκε στην ίδια τη διεύθυνση της εταιρείας και απ’ εκεί στο προσωπικό. Η παράλειψη της επαναφοράς από τον μηχανικό του αεροσκάφους του διακόπτη συμπίεσης καμπίνας στο auto και ακολούθως η παράλειψη των σχετικών ελέγχων από τους πιλότους, οδήγησαν στο δυστύχημα. Ήταν ένα εκρηκτικό μείγμα παραγόντων το οποίο συνέβαλε σε αυτή την τραγωδία. Ένα ολόκληρο κεφάλι κασκαβάλι γεμάτο τρύπες, από τις οποίες περνούσαν οι ελλείψεις, οι παραλείψεις και τα ασυγχώρητα λάθη μέχρι που φτάσαμε στην πτώση και τον θάνατο 121 ανθρώπων. Δυστυχώς η δικιά τους σκληρή απώλεια δεν άλλαξε τη νοοτροπία μας. Δεν μας άγγιξε τόσο αυτή η καταστροφή, ώστε ο καθένας στο κομμάτι τυρί που του αναλογεί να προσπαθήσει να κλείσει τις τρύπες. Η τραγωδία στο Μαρί, για τους ίδιους λόγους, ακολούθησε. Επειδή υπήρξε ανεπάρκεια, έλλειψη συντονισμού στους χειρισμούς μεταξύ αυτών στους οποίους αναλογεί το κάθε κομμάτι ευθύνης, επειδή η αμέλεια όλων των αρμοδίων μεταφερόταν από τη μια τρύπα του τυριού στην άλλη, όπως και η επικινδυνότητα που ήταν γνωστή στα υψηλά δώματα αλλά η απραξία μεταφέρθηκε μέχρι και την κατώτατη βαθμίδα. Μέχρι και την τελευταία τρύπα στο τελευταίο κομμάτι από το κεφάλι του τυριού. Στην πολιτεία όπου ζούμε και δρούμε, οι τρύπες δυστυχώς είναι παντού. Σε κάθε κασκαβάλι, σε κάθε τομέα. Ένας τρόπος ζωής που έλκεται από την αδιαφορία, την αποποίηση ευθυνών, την έλλειψη ενεργητικότητας. Οι τρύπες θα είναι εκεί σε όλα τα κασκαβάλια απ’ τα οποία ο καθένας μας δραστηριοποιείται, μέχρι να βρεθεί εκείνος ο οποίος θα κλείσει την τρύπα στο δικό του κομμάτι απ’ το κεφάλι και θα παλέψει απ’ το δικό του μετερίζι για να σταματήσει αυτό το ντόμινο που οδηγεί σε καταστροφές. Λέξεις κλειδιά είναι η ευθύνη σε αυτό που ταχθήκαμε να υπηρετήσουμε και ο σεβασμός έναντι στον τόπο και τον άνθρωπο.