POWERED BY

Φόρμα αναζήτησης

«Οι πιο πολλοί αποχαιρετισμοί» της Μαρίας Θεριστή



 

Την ώρα που η τελευταία γενιά που κάνει φλαoύνες, ανέμενε τον «φουκό» να φουσκώσει, η αμέσως επόμενη ποστάριζε τη διαδικασία κι έδινε τον πλάστη στα μικρά παιδιά, για μια ακόμα φωτό με εφέ παράδοσης.

«Και τι δεν κάνουμε για τα παιδιά μας» έγραφε ο ηλικιωμένος, κρατώντας ατελείωτες πήλινες γάστρες με οφτά, μπροστά από μαυροκαπνισμένους φούρνους.

Νάσου ύστερα και μια Πασχαλιάτικη Εργατική Πρωτομαγιά, που έτσι κι αλλιώς δεν θα διαμαρτυρηθεί ποτέ, γιατί στην Κύπρο τσακίζονται στη δουλειά οι συνταξιούχοι το Πάσχα για να μαγειρεύουν στους νέους και όχι το αντίθετο.

Μια νεαρή, ρωτά σε Σελίδα Μαγειρικής, όπως στις αναζητήσεις του Ερυθρού Σταυρού, αν έχει κανείς ιδέα για το πώς να έφτιαχνε η γιαγιά της που πέθανε, τα μακαρόνια του φούρνου. Ξέχασε να τη ρωτήσει. Δεν βρίσκουν πουθενά τώρα πια τέτοια μακαρόνια και διερωτώνται πού ήταν το μυστικό.

Έφυγαν με τις συνταγές τους.

Όπως οι ποιητές μ’ εκείνα τα ποιήματά τους, που δεν πρόλαβαν όλα να ηχογραφηθούν ή να τα προσέξουμε (ποιητές μπορεί να ήταν και άλλοι και να μην το καταλάβαμε ακόμα).

Φεύγουν και οι ποιητές που γυρνούσαν ατέλειωτα βράδια μόνοι στους δρόμους της παλιάς Λευκωσίας μη έχοντας ανάγκη από παρέα, έχοντας όλους για παρέα.

Είμαστε η γενιά που πρόλαβε να δει τον Αδαμάντιο Διαμαντή όταν σύχναζε στην πλατεία Ελευθερίας, να συναντήσει τον Μιχάλη Πασιαρδή στο Αιγαίο, και να τον ακροασθεί όταν τον καλούσε η Σούλα στο τραπέζι μας (τότε, χωρίς  τηλέφωνα με κάμερα, για να πατούσες ένα κουμπί).

Είμαστε η γενιά που της αφιέρωσε ποιήματα ο Μιχάλης Ζαφείρης (που  ζει και βασιλεύει), που πήραμε ένα τηλέφωνο τον Θεοδόση Νικολάου κάποτε για μια συνέντευξη, που δεν την προλάβαμε τελικά.

Από τα γυμνάσιά μας πέρασαν Ανδρέας Παστελλάς, Κλαίρη Αγγελίδου.

Την αγαπημένη φιλόλογο μας, Μαρκίτα, σύζυγο Παστελλά, συνόδευε κάθε μέρα μέχρι το σπίτι της, που πήγαινε με τα πόδια μετά το σχολείο ένα ορφανό και από τους δύο γονείς, μαθητής της, που του άνοιγε με αγάπη το σπίτι της. Ο Ανδρέας Μακρίδης, μας έδινε τις σημειώσεις του στην ιστορία για να περάσουμε προεισαγωγικές.

Είμαστε  η γενιά που άκουσε μια συμβουλή από τον Αντώνη Σαμαράκη κι άλλη μια από τον Γλαύκο Κληρίδη. Που είχε ξεκινήσει να γνωρίζει από κοντά τον  Σπύρο Κυπριανού. Που συνάντησε τον Λυσσαρίδη, έστω φευγαλέα.

Η γενιά με μια υποτυπώδη μνήμη. Που στήναμε αφτί και ακούγαμε. Όποιον ήθελε να διηγηθεί ιστορία.

Η ίδια γενιά που λάτρεψε τον Ανδρέα Λεντάκη όταν τον είχε δάσκαλο στη Σχολή Δημοσιογραφίας, χωρίς να γνωρίζει στην αρχή ποιος ήταν.

Στην ίδια αφελή γενεά ανήκουμε, που με τη νεότητα των είκοσι πέντε, καλέσαμε κάποτε τον περασμένο αιώνα, σε εκπομπή, τον Κυριάκο Χαραλαμπίδη να λογοδοτήσει, μεταξύ άλλων, για τη μη βράβευση του Παντελή Μηχανικού, και να απαντήσει για το εάν ανήκει στο κατεστημένο και άλλα νεανικά «επιθετικά» ερωτήματα.

Κι όταν ο Χαραλαμπίδης απάντησε με μια σειρά «απολογούμαι», με κυριότερο το «απολογούμαι που είμαι ποιητής», δεν καταλάβαμε πολλά.

Ζώντες και ο Χαραλαμπίδης και ο Κώστας Γεωργουσόπουλος (Κώστας Μύρης) που τον είχαμε επίσης δάσκαλο, χωρίς να ξέρουμε για τα «χίλια μύρια κύματα» που έγραψε.

Δάσκαλος και ο Μιχαλάκης Τριανταφυλλίδης, που στο μάθημα  Συνταγματικού Δικαίου, μας αφηγείτο και συνταγματική ιστορία της Κύπρου με άγνωστα περιστατικά της ιστορίας του τόπου, όμως, η έγνοια μας ήταν να περάσουμε τις εξετάσεις για την άδεια δικηγόρου.

Έτσι, λοιπόν, περνούσαν και περνάνε από μπροστά μας αρκετοί που πήραν και παίρνουν τη θέση τους στην ιστορία.

Σήμερα, που έχουμε τις κάμερες και το θράσος να πάμε να  βρούμε τη συνέχεια, είναι ένα ζήτημα να καταλάβεις πότε και από ποιον πρέπει να πας να καταγράψεις. Δεν θέλω πια να λέω «συνέντευξη».

Για να μην μετανιώνεις μετά, που ντράπηκες να μιλήσεις παραπάνω στη νεότητά σου, με τη Διδώ Σωτηρίου.

Πώς να ξεχάσω τη σκηνή που ψιθύριζα στη συμφοιτήτριά μου στο λεωφορείο στην Αθήνα: «Αυτή εδώ μπροστά μας, δεν μοιάζει με τη Διδώ Σωτηρίου;»,  και η κυρία μπροστά μου με το μπερέ, που κρατιόταν όρθια από μια χειρολαβή, να γυρνά το κεφάλι λέγοντάς μου: « Εγώ είμαι !»

Κατεβήκαμε μετά στην ίδια στάση. Μιλήσαμε. Ιδέα δεν είχα, πως είχε μεγαλώσει τον γιο που απέκτησε η αδερφή της με τον Νίκο Μπελογιάννη.

Ήταν ακόμα οι εποχές που αναγνώριζες τους συγγραφείς στον δρόμο από τα εξώφυλλα των βιβλίων που διάβαζες. Που συνέβαιναν συναντήσεις με ανθρώπους σαν τη Διδώ και καταλάβαινες ότι ήταν σαν να σου έλεγαν: «Μίλησέ μου, ακούω».

Σήμερα, αν διηγηθώ καμιά τέτοια ιστορία σε νεότερο, πέφτει βαθύ, πολύ βαθύ χασμουρητό.

Η γενιά μου, αποδίδει πια τους πιο πολλούς αποχαιρετισμούς. Είναι η τελευταία που θυμάται κάτι λίγα ακόμα, αλλά και η χειρότερη, όπως μου είπε μία μέρα μία άγνωστη νεαρή πωλήτρια σε μια τυχαία φιλική κουβέντα στο ταμείο. «Εσείς μας κακομάθατε», αιτιολόγησε. Ψάχνω, έκτοτε, να καταλάβω τι να ήθελε να πει.

*Η Μαρία Θεριστή είναι δικηγόρος.

 

Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.