POWERED BY

Φόρμα αναζήτησης

«Οι καθαρές κουβέντες» του Χρίστου Πουργουρίδη



 

Είμαι ήδη εβδομήντα πέντε ετών και ας μου συγχωρηθεί η πεποίθηση ότι δεν ενέχει καύχηση η παρατήρηση πως, με εξαίρεση τα χρόνια της πρώιμης νιότης μου, έχω βιώσει τα περισσότερα από αυτά τα εβδομήντα πέντε χρόνια της ζωής μου με περισυλλογή, μελέτη και συστηματική ενδοσκόπηση. Αυτά δεν άργησαν να με παρακινήσουν στην κριτική στάθμιση των αντικειμένων της επιστήμης μου, αργότερα όμως στη μελέτη και κριτική προσέγγιση της σταθερής αδυναμίας όλων μας, και ειδικότερα εκείνων που έχουμε την εντύπωση ότι συγκροτούμε τους σκαπανείς των πνευματικών, θρησκευτικών, πολιτικών, δικαστικών ή επιχειρηματικών ανησυχιών της κυπριακής κοινωνίας, προκειμένου να ενθαρρύνουμε ευρύτερα στρώματα της κοινωνίας μας, και ιδίως τους έφηβους και τα παιδιά μας, να οικειωθούν τη φλόγα για την έξοδο από την τριτοκοσμική μιζέρια μας.

Η παραδοχή ότι η σύγχρονη κυπριακή κοινωνία σταθερά σέρνεται μέσα σε αδιάκοπη και πολυεπίπεδη κρίση ήταν πάντα καθολική, ήδη δε έχει εδραιωθεί, τόσο που να αποθαρρύνει πως είναι μάταιο να ζητούμε περισσότερα από όσα μπορούν να προσφερθούν από τη φύση του πράγματος. Έτσι σταθερά μένουμε βυθισμένοι μέσα σ’ αυτήν την κρίση, οπωσδήποτε όμως χωρίς να έχουμε άλλα περιθώρια για να δώσουμε πίστη σε μεγαλοστομίες που, έως τώρα, αποδείχθηκαν απογυμνωμένες από πρακτικές κατακτήσεις.

Η ρύπανση της διαφθοράς και της σήψης μέρα με την ημέρα όλο και απλώνει περισσότερο στα δημοσιεύματα του Τύπου και στις εκπομπές των τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών σταθμών. Ποτέ άλλοτε η αλήθεια δεν κινδύνευσε τόσο πολύ να κακοποιηθεί. Γιατί ποτέ έως τώρα τόσο βαριές, μα και δυσκολοαπόδεικτες, κατηγορίες δεν είχαν φθάσει τόσο ψηλά. Φήμες για δωράκια και σκάνδαλα, με ή δίχως εισαγωγικά, υπήρχαν και πριν τον ορυμαγδό αυτής της εποχής. Ακόμη και σε πιο απόμακρους καιρούς. Όμως ο κλονισμός από την τωρινή κρίση, μετά τις εκπομπές του Αλ Τζαζίρα, είναι πρωτόγνωρος και φέρνει ίλιγγο. Λες και από τις οθόνες των τηλεοράσεων άνοιξαν όλοι οι οχετοί της χώρας. Και χύθηκαν οι ακαθαρσίες με τις απαίσιες αναθυμιάσεις τους. Και πλημμύρισαν τον τόπο.

Ποτέ άλλοτε δεν ήταν τόσο αισθητή η απουσία κομμάτων με συνεπείς αρχές και ανυπόκριτες δομές δημοκρατικής εσωτερικής οργάνωσης. Έτσι που τέτοιες κρίσεις να μπορούν να εκκαθαρίζονται και να ξεπερνιούνται με εσωτερικές διαδικασίες. Δίχως τη σύγχυση και τον τυφλό φανατισμό, αλλά και την απροθυμία για καθαρές κουβέντες. Αρνητικά φαινόμενα που τα γεννούν η δημοσιότητα και ο φόβος του πολιτικού κόστους.

Οι καθαρές κουβέντες που διατύπωσε πρόσφατα ο πρόεδρος του ΔΗΣΥ Αβέρωφ Νεοφύτου για τις παραμέτρους λύσης του Κυπριακού αποτελούν μια αχτίδα φωτός πως ανοίγει νέα εποχή για να αποκτήσει επιτέλους ο τόπος κόμματα αρχών, με ηγεσίες που δεν θα απευθύνονται σε άκριτους χειροκροτητές. Κι επειδή πολλές φορές στο διάβα της ζωής θερμάναμε μέσα μας προσδοκίες και οράματα που διαψεύστηκαν πικρά, επιτρέψετε μου τον προβληματισμό γύρω από το ερώτημα πόσο ρεαλιστική είναι άραγε αυτή η καινούργια προσδοκία;

Η πίστη σε ηθικές αρχές και το ενδιαφέρον για τη λειτουργία ευνομούμενης πολιτείας έχουν ξεθωριάσει. Για αρκετούς έχουν υποκατασταθεί από το κυνήγι του ευδαιμονισμού. Αντάμα με το καθολικό πάθος για εύκολο και πληθωρικό πλουτισμό. Για άλλους η πίστη, το ενδιαφέρον και η φλόγα έσβησαν κάτω από την αγωνία του αύριο που φέρνει η ανεργία και τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια.

Σε ποιες λοιπόν μαζικές και ορμητικές δυνάμεις θα μπορούσαν να στηριχθούν ρεαλιστικά αυτά τα ποθητά κόμματα αρχών; Ασφαλώς θα ‘ταν ύβρη να αρνηθούμε πως υπάρχουν ιδεολόγοι. Στρατευμένοι και πρόθυμοι για προσωπικές θυσίες. Που δονούνται από τον πόθο να αλλάξουν οι σαθρές δομές της κοινωνίας. Και υποφέρουν για όσα βλέπουν γύρω τους.

Δίχως καμία αμφιβολία, αρκετοί συμπατριώτες μας ανησυχούν για την τύχη των παιδιών τους μέσα στην κοσμογονία που συντελείται σε πολλές χώρες. Και ντρέπονται για την αναποτελεσματικότητα του δικού τους κράτους. Πολύ περισσότερο για τον σύγχρονο διεθνή διασυρμό. Πόσο όμως μπορούν οι προβληματισμένοι αυτοί πολίτες να επηρεάζουν τη ροή των πολιτικών πραγμάτων της χώρας, κατακερματισμένοι και ανοργάνωτοι; Οι πρόσφατες πορείες διαμαρτυρίας αποτελούν μια άλλη αχτίδα φωτός.

Αν οι νέοι της Κύπρου ευαισθητοποιηθούν αναφορικά με τις δικές τους μελλοντικές ευθύνες, καθώς και με την ευχή και την προσδοκία μιας δικής τους ειρηνικής επανάστασης, που θα έχει, ως πρωταρχικό στόχο, την καλλιέργεια του ανεπιτήδευτου αυτοσεβασμού, τότε θα υπάρξει ελπίδα να βγει η χώρα μας από το χάος της διεθνούς διαπόμπευσης. Και ταυτόχρονα να επιτύχει την πολυπόθητη επανένωση που θα μας απαλλάξει από τον θανάσιμο εναγκαλισμό της Τουρκίας.

Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.