POWERED BY

Φόρμα αναζήτησης

«Οι ηγετίσκοι και τα πολιτικά “παιδαρέλια”» του Θεόδωρου Θεοδώρου



 

«Εγώ δεν πρόκειται ποτέ να συμφιλιωθώ, δεν πρόκειται ποτέ να συμφωνήσω με τη σκέψη της διχοτόμησης και εύχομαι ποτέ να μην τη ζήσω», ανέφερε ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης σε ομιλία του κατά την παρουσίαση του βιβλίου του Γλαύκου Κληρίδη «Ντοκουμέντα μιας εποχής», στις 20 Οκτωβρίου του 2007 στην Αθήνα. «Εύχομαι το δραματικό ερώτημα ‘Quo vadis, patria mea?’, (πού οδεύεις πατρίδα μου;), το οποίο απευθύνεις στο τέλος του βιβλίου σου, να βρει θετική απάντηση όσο υπάρχει ακόμα καιρός», κατέληξε απευθυνόμενος στον Γλαύκο Κληρίδη.

Όπως όλοι θυμούνται, ανάλογη ήταν και η αναφορά του Γλαύκου Κληρίδη στο συνέδριο του ΔΗΣΥ για το σχέδιο Ανάν τον Απρίλιο του 2004. «Όμως είμαι 85 χρονών και προτιμώ να αποδημήσω εις Κύριον, παρά να δω αυτό το τέλος των αγώνων του κυπριακού λαού». Και οι δύο τελικά εισακούσθηκαν και δεν βίωσαν τη διχοτόμηση. Ουδέποτε όμως διανοήθηκαν ότι αυτό που θεωρούσαν ανάθεμα και δεν ήθελαν ποτέ να βιώσουν θα μπορούσε να έβρισκε σύμφωνη τη δική μας πλευρά ή ότι θα υπήρχαν έστω και υπόνοιες ότι εμείς οι ίδιοι «φλερτάρουμε» με την οριστική διαίρεση. Ειδικότερα για τον Γλαύκο Κληρίδη η ευχή του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη δεν έπιασε. Το «πού οδεύεις πατρίδα μου;» σήμερα έγινε «πού κατάντησες πατρίδα μου». Από πού να αρχίσεις και πού να τελειώσεις. Μήπως από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα ότι επιδιώκουμε λύση δύο κρατών, μήπως από το βίντεο του Al Jazeera ή, τέλος, μήπως από το βιβλίο «Η Συμμορία» του Μακάριου Δρουσιώτη, που μόλις κυκλοφόρησε; Τέτοιον εθνικό εξευτελισμό ούτε οι δύο από τους πλέον ρεαλιστές και συνετούς ηγέτες του ευρύτερου ελληνισμού δεν μπόρεσαν να προβλέψουν.

Το ότι το taksim του Ραούφ Ντενκτάς θα μπορούσε να καταντήσει ε/κ θέση ήταν εντελώς απρόβλεπτο. Όσο μακάβριο και αν ακούγεται, ιδίως για τον Γλαύκο Κληρίδη, ίσως να είναι καλύτερα που δεν ζει για να βιώσει τέτοιο επίπεδο εθνικού ξεπεσμού. Σίγουρα ο άνθρωπος που έθεσε στόχο ζωής του την επανένωση δεν θα μπορούσε ποτέ να «αντέξει» όλους αυτούς τους εκ του πονηρού προβληματισμούς για εναλλακτικά σχέδια Β και Γ, την αντιμετώπιση της πολιτικής ισότητας ως ανισότητας, το να θεωρείται πλέον το όραμα της επανένωσης εμμονή και όλες αυτές τις εθνικά επικίνδυνες θέσεις που «σερβίρονται» με τον μανδύα ενός «νέου ρεαλισμού». Για τον ηγέτη της λύσης ο διεκδικητικός ρεαλισμός δεν υπήρξε ποτέ εξελικτικός για να μπορούμε να μιλούμε για έναν νέο. Ένας ήταν με σαφείς γραμμές οι οποίες απέκλειαν την οποιανδήποτε διχοτομική λύση. Γνώριζε ότι ξεπερνώντας αυτές, στον βωμό της λειτουργικότητας και τα άλλα κουραφέξαλα περί πολιτικής ανισότητας, θα οδηγούσε σε οριστική διχοτόμηση και σε νέες εθνικές τραγωδίες και χαμένες πατρίδες. «Μαζί με τον Γλαύκο Κληρίδη δουλέψαμε σκληρά για να αποτρέψουμε τη νομιμοποίηση του διαχωρισμού και να εξουδετερώσουμε την πολιτική των δύο κρατών που προωθούσε η Άγκυρα. Πετύχαμε να καταστήσουμε ολόκληρη την Κύπρο ευρωπαϊκή.

«Θα ήταν τραγικό και άδικο για όλους τους Κυπρίους να οδηγηθούμε αντί σε μια ενωμένη ευρωπαϊκή Κύπρο στη μονιμοποίηση της ταϊβανοποίησης των κατεχομένων και στη διχοτόμηση της Κύπρου», είπε ο Κώστας Σημίτης κατά την παρουσίαση του βιβλίου του Γλαύκου Κληρίδη στις 17 Οκτωβρίου 2007 στην Κύπρο. Δυστυχώς αυτό που οι μεγάλοι ηγέτες, Κληρίδης και Σημίτης, δούλεψαν σκληρά για να αποτρέψουν είναι σήμερα η πλέον πιθανή κατάληξη. Αντί να χρησιμοποιήσουμε τον μεγάλο τους άθλο, δηλαδή την ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ, για να υποβοηθηθεί η λύση, ακολουθήσαμε επικίνδυνους πολιτικούς ακροβατισμούς συμπεριφερόμενοι ως τσάμπα μάγκες, απειλώντας μάλιστα τους εταίρους μας με βέτο και άλλα απαράδεκτα αγνοώντας ότι αποτελούμε το μεγαλύτερο πολιτικό βαρίδι της ενωμένης Ευρώπης ενόσω παραμένει άλυτο το Κυπριακό. «Ήμουν αποφασισμένος να βάλω στην ανάγκη βέτο και να μην επιτρέψω τη διεύρυνση, εάν δεν περιλάμβανε και την Κύπρο. Ζητούμενο όμως δεν ήταν να κάνουμε τους ήρωες, ζητούμενο ήταν να κερδίσουμε την ένταξη παρά τις πολλές αντιρρήσεις και πιέσεις που ασκούσε η Τουρκία», ανέφερε ο Κώστας Σημίτης στη ομιλία του «Αναστοχασμοί μιας ευδόκιμης συνεργασίας», στην εκδήλωση για τα 100 χρόνια από τη γέννηση του Γλαύκου Κληρίδη, στις 20 Απριλίου του 2019. Σήμερα αυτό που διαμορφώνει την εξωτερική μας πολιτική είναι η εσωτερική κατανάλωση. Το ζητούμενο είναι να φανούμε «ήρωες» στο εσωτερικό ασχέτως αν κρινόμαστε αναξιόπιστοι στο εξωτερικό και ιδιαίτερα μεταξύ των εταίρων μας. «Η Κύπρος, ως μικρή χώρα, χρειάζεται τη διεθνή αξιοπιστία. Ειδικά μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση η αξιοπιστία είναι πρώτη προϋπόθεση για οποιαδήποτε περαιτέρω συνεννόηση.

 

Το δίδαγμα από την προσωπική μου εμπειρία από τον ευρωπαϊκό χώρο είναι ότι η αξιοπιστία είναι αυτή που μετρά πρωτίστως», συνέχισε ο Κώστας Σημίτης. Από ό,τι φαίνεται δεν είχε καμία απήχηση η σοφή νουθεσία του πρώην πρωθυπουργού και αρχιτέκτονα της ευρωπαϊκής Κύπρου. Σήμερα όχι μόνο η αξιοπιστία μας έχει φτάσει στα τάρταρα, αλλά με αναίδεια χιλίων πιθήκων δίνουμε μαθήματα αξιοπρέπειας και αξιοπιστίας και χωρίς να έχουμε πλέον επαφή με το πολιτικό ευρωπαϊκό περιβάλλον μιλούμε για στοχοποίηση και άλλα «ανεμώλια έπη». «Η Κύπρος πέτυχε τον μεγάλο στόχο της ένταξης χωρίς όρους και χάρη στις πολιτικές αρετές και την έμπειρη ηγεσία του Γλαύκου Κληρίδη, με τη διαχρονική βοήθεια και συχνά καθημερινή στήριξη του Γιαννάκη Κασουλίδη, του Χρήστου Στυλιανίδη, του Μιχάλη Παπαπέτρου, του αείμνηστου συνεργάτη μου Γ. Παπαδημητρίου και ασφαλώς άλλων που δεν συγκράτησα τα ονόματά τους», κατέληξε ο Κώστας Σημίτης.

Το πλέον ανησυχητικό είναι ότι σήμερα ούτε στον τομέα της συλλογικότητας μπορούμε να διακριθούμε. Αντίθετα, ισχύει το «αρχηγού παρόντος πάσα αρχή παυσάτω» ανεξάρτητα αν κάποιοι διαφωνούν. Δεν υπάρχουν δυστυχώς ενεργοί πολιτικοί, με εξαίρεση έναν ή δύο οι οποίοι τουλάχιστον μας προειδοποιούσαν για το τσουνάμι που βιώνουμε, όπως τους πιο πάνω στους οποίους αναφέρεται ο Κώστας Σημίτης και για τους οποίους δικαίως συνδέθηκε το όνομά τους με το μεγαλύτερο επίτευγμα του σύγχρονου ελληνισμού. Είναι πραγματικά να απορείς. Οι σημερινοί μας νέοι πολιτικοί δεν αναρωτιόνται με ποιο θετικό γεγονός θα συνδεθούν; Με ποιο θετικό γεγονός, κυρίως αναφορικά με το εθνικό μας θέμα, θα μπορέσει να συνδέσει τα ονόματά τους ένας αναλυτής ή ένας ιστορικός του μέλλοντος;

 

Οι πιο πάνω θέσεις πεφωτισμένων ηγετών, όπως του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη και του Κώστα Σημίτη, μπορεί να ανήκουν στο παρελθόν, αλλά είναι συνάμα επίκαιρες γιατί αποτελούν τη μόνη «συνταγή» για την αντιμετώπιση των προκλήσεων του παρόντος και του μέλλοντος. Η μόνη μας αμυδρή ελπίδα είναι να τις υιοθετήσουν οι σημερινοί ηγέτες που δυστυχώς στην πορεία αποδείχθηκαν ηγετίσκοι. Το δε χειρότερο είναι οι νέοι πολιτικοί που τους περιστοιχίζουν, οι οποίοι, αν και υποσχόμενοι, δυστυχώς λόγω της ευθυνοφοβίας και της μανίας για περαιτέρω πολιτική ανέλιξη εξευτελίζονται και έχουν καταντήσει πολιτικά «παιδαρέλια» έτοιμα να διαγράψουν πατρίδες.

Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.