Φόρμα αναζήτησης

Οι ευρωεκλογές δεν αγγίζουν την τσέπη μας

Η οικονομία και άλλα συναφή θέματα, όπως η ανεργία και τα εισοδήματα των νοικοκυριών, είναι σταθερά τα σημαντικότερα ζητήματα που απασχολούν τους ψηφοφόρους σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις από το 2012 και μετά. Το Κυπριακό κρατάει ακόμα, είτε γιατί έτσι πράγματι νιώθουν κάποιοι άνθρωποι είτε γιατί είναι «πολιτικά ορθό» να το δηλώσεις όταν σε ρωτάνε οι ερευνητές.

Θα ανέμενε κανείς πως ο κόσμος θα κοίταζε το πορτοφόλι και τον τραπεζικό του λογαριασμό πριν πάει να ψηφίσει σήμερα. Αυτό θα κάνει σε άλλες εκλογές, αλλά όχι στις ευρωεκλογές του 2019. Οι εκλογές για την Ευρώπη είναι χαλαρές και με τις επόμενες εθνικές εκλογές να είναι οι βουλευτικές το 2021, ο ψηφοφόρος νιώθει την άνεση να στείλει τα δικά του μηνύματα για άλλα θέματα. Ούτως ή άλλως, ο νικητής των εκλογών τώρα δεν θα έχει άμεση πρόσβαση στην τσέπη του ψηφοφόρου.

Στο ΑΚΕΛ το έχουν καταλάβει καλά αυτό και με την υποψηφιότητα Νιαζί Κιζίλγιουρεκ παίζουν με το Κυπριακό σε πρώτο πλάνο. Και παρόλο που δεν ξυπνάμε και δεν κοιμόμαστε με το Κυπριακό στο μυαλό μας, στο ΑΚΕΛ εντόπισαν πως μπορούν στις ευρωεκλογές να πάρουν ψήφους διαμαρτυρίας για τη στασιμότητα στις συνομιλίες. Τελικά, ίσως σήμερα να πάρουν και κάτι πέρα από αυτό, καθώς συνάδελφοι με πείρα θεωρούν πως θα υπάρχει αυξημένη προσέλευση στα οδοφράγματα για να ψηφίσουν οι Τουρκοκύπριοι τον καθηγητή Κιζίλγιουρεκ. Το οικονομικό αφήγημα του ΑΚΕΛ περιορίζεται στα καθαρά κοινωνικά θέματα, στην ανισότητα και μάλιστα χωρίς ιδιαίτερες λεπτομέρειες. Καλό είναι να ξέρουν στην Αριστερά πως θα χρειαστούν κάτι περισσότερο σε εκλογές που η ψήφος βγαίνει από το πορτοφόλι.

Τη χαλαρότητα και τη μικρή σημασία που έχει για την εσωτερική διακυβέρνηση χρησιμοποίησε όμως και ο Δημοκρατικός Συναγερμός για να κτίσει το δικό του «πατριωτικό» προφίλ. Η σκληρή γλώσσα για την υποψηφιότητα Κιζίλγιουρεκ θα του κοστίσει σε κάποιο βαθμό (σε πόσο θα μάθουμε απόψε) τις ψήφους των μετριοπαθών. Αυτό, βέβαια, χωρίς να υπάρχει ο κίνδυνος να χάσει τις δύο έδρες του στην Ευρωβουλή. Μάλιστα, σύμφωνα με όσες δημοσκοπήσεις είδαν το φως της δημοσιότητας, ο ΔΗΣΥ μάλλον δεν χάνει ούτε και την πρωτιά, που έχει και αυτή ψυχολογική σημασία. Την ίδια ώρα, όμως, στον ΔΗΣΥ θα έχουν κτίσει το κάστρο τους στη λαϊκή Δεξιά, την οποία τόσο έντονα πολιορκεί το ΕΛΑΜ, αλλά και το ΔΗΚΟ με την υποψηφιότητα της Ελένης Θεοχάρους. Πρόκειται για μια δεξαμενή ψηφοφόρων στην οποία έχουν πρόβλημα λόγω του 2004 και του «ναι» στο δημοψήφισμα για το σχέδιο Ανάν. Μάλλον θα θεωρούν στον ΔΗΣΥ πως οι μετριοπαθείς που φεύγουν τώρα θα επιστρέψουν σε σημαντικές εκλογές που θα αγγίζουν την τσέπη τους. Μάλιστα, φροντίζουν να τους το υπενθυμίζουν από τώρα. Σε αυτό στόχευαν και τα «μηδενικά» του Προέδρου Αναστασιάδη. Θα φανεί αν το ρίσκο που παίρνουν σήμερα θα τους βγει στις βουλευτικές εκλογές.

Στο Δημοκρατικό Κόμμα απέχουν από τις κόντρες των δύο μεγάλων. Σε όλη την προεκλογική εκστρατεία το ΔΗΚΟ ήταν ένας πλανήτης από μόνο του, με βασικό αντίπαλο τον άλλο του εαυτό, τη ΔΗΠΑ δηλαδή. Θα πρόκειται για εκλογές με έντονο το στοιχείο του εσωτερικού ξεκαθαρίσματος, κάτι που όμως δύσκολα θα τους φέρει ψηφοφόρους που δεν έχουν εντρυφήσει σε αυτά. Αυτό είναι πρόβλημα κυρίως για την Ελένη Θεοχάρους, που δεν είναι κομματική. Η μια έδρα που έχει τώρα το ΔΗΚΟ φαίνεται εξασφαλισμένη.

Το κόμμα όμως που δεν την έχει σίγουρη την έδρα είναι η ΕΔΕΚ. Τόσο το ΕΛΑΜ όσο και η συνεργασία των Οικολόγων με τη Συμμαχία Πολιτών διεκδικούν στα ίσα την 6η έδρα. Όπου και να καταλήξει αυτή, το σίγουρο είναι πως οι ευρωεκλογές έχουν διαρρήξει για πάντα τις σχέσεις των λεγόμενων μικρών. Δύσκολα θα δούμε ξανά κάποιους από αυτούς σε κοινές εκδηλώσεις διαμαρτυρίας και σε συνεργασίες εντός Κοινοβουλίου. Αυτή τους η αδυναμία ενδέχεται να ανοίξει την όρεξη πιο μεγάλων και πιο έμπειρων πολιτικών κομμάτων. Δεν θα απέκλεια μάλιστα το ενδεχόμενο να δούμε στο άμεσο μέλλον αυτό που λένε στον κόσμο των επιχειρήσεων «consolidation», δηλαδή συγχωνεύσεις.