Φόρμα αναζήτησης

Οι επικήδειοι του facebook

Μια προσωπική στιγμή μαζί του, μια κοινή φωτογραφία, μια σκληρή ανάρτηση για όσους τον έπληξαν κατά τη διάρκεια της προεδρικής του θητείας. Σύντροφοι, πολιτικοί του φίλοι και αντίπαλοι, απλοί πολίτες έχουν την ανάγκη κάτι να πουν, κάτι να μοιραστούν τις τελευταίες μέρες για τον Δημήτρη Χριστόφια, τον τέως Πρόεδρο της Δημοκρατίας και τον πρώτο αριστερό Πρόεδρο που εξέλεξε ο λαός. Και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, που όλα τα σφάζουν και όλα τα μαχαιρώνουν, δίνουν και αυτήν την ευκαιρία, του RIP (rest in peace). Ο καταιγισμός λοιπόν αναρτήσεων για τον σύντροφο Χριστόφια που, όπως είπε ο νυν γ.γ. του ΑΚΕΛ Ά. Κυπριανού η Ιστορία θα τον κρίνει και θα τον κατατάξει εκεί που του αξίζει, μου θύμισε μια δική μου ανάρτηση τέτοιο μήνα το 2017 όταν έγινε γνωστό ότι εκλεκτός του ΑΚΕΛ για τις προεδρικές εκλογές του 2018 θα ήταν ο επιχειρηματίας Μάικ Σπανός. Επιλογή που αναιρέθηκε μετά από μια εμφάνισή του στο Σίγμα και τον συνωστισμό επικριτικών αναρτήσεων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που ακολούθησε. Την τότε ανάρτηση λοιπόν μου τη θύμισαν οι αναρτήσεις για τον θάνατο του τέως Προέδρου, γιατί ο Δημήτρης Χριστόφιας ήταν ο πρώτος Πρόεδρος που αποτέλεσε βορά για τους αγανακτισμένους πολίτες που βρήκαν μέσω διαδικτύου τρόπο να εκτονώνονται. Και τότε σημειωτέον δεν υπήρχαν επίσημοι λογαριασμοί προεδρίας και υπουργείων, ούτε τρολ λογαριασμοί προς υπεράσπιση ή λάσπη πάνω στους οποίους σήμερα έχει κτιστεί ολόκληρη «βιομηχανία».

Επί Τάσσου Παπαδόπουλου τα social media ήταν ελάχιστα γνωστά, ενώ αν θυμάστε την προεκλογική του 2008 επισκίασαν -αφού την κάρφωσε και δημοσίως ο ίδιος ο Χριστόφιας- μέιλ (ούτε αναρτήσεις, ούτε τιτιβίσματα) της κόρης του πολιτικού αντιπάλου Ι. Κασουλίδη με κόκκινες πλατείες και λοιπές μεταμορφώσεις της χώρας σε περίπτωση εκλογής αριστερού Προέδρου. Έγραφα λοιπόν πως το πρώτο «θύμα» της διαδραστικής τεχνολογίας ως Πρόεδρος ήταν ο μακαριστός Δ. Χριστόφιας. Τα social media έκαναν τα πρώτα τους πάρτι πάνω του, με τα παραδοσιακά ΜΜΕ -που πάντα υπήρχαν για να κρίνουν και να κατακρίνουν τον εκάστοτε Πρόεδρο, συμπεριλαμβανομένου του νυν- να αποτελούν με την ειδησεογραφία τους την αφορμή. Στα what if της ιστορίας το τι θα γινόταν αν υπήρχαν social media όταν ο ΔΗΣΥ έκανε τον Γ. Ομήρου να πιστέψει ότι θα τον στήριζε σε παλαιότερες προεδρικές εκλογές, για να τον αδειάσει λίγους μήνες μετά. Όταν η αντιπαράθεση μιας ολόκληρης προεκλογικής ήταν οι S300 ή όταν οι πολίτες το 2004 καλούνταν να πουν «Ναι» ή «Όχι» στο σχέδιο λύσης Κ. Ανάν. Στα what if της ιστορίας και το τι θα γινόταν με τον Μάικ Σπανό αν δεν υπήρχαν τα social media…

Τούτων λεχθέντων, καταλήγω πως με τα social media πλέον κρίνονται και κατακρίνονται και οι πολιτικοί και οι δημοσιογράφοι. Όταν, άποψή μου, θα λογοδοτούν και οι αρθρογράφοι του facebook και του twitter, τότε ναι θα έχουμε οδηγήσει τη Δημοκρατία ένα βήμα παραπέρα…

Υ.Γ.: Πολλά μπορούν να ειπωθούν σε τέτοιες περιπτώσεις, από «καλό ταξίδι» σε «καλό Παράδεισο», αν πιστεύει κανείς πως άλλος είναι ο προορισμός. Μα θεωρώ πως του συντρόφου θα του άρεσε το… «λαός μακαρίσει τον».