Φόρμα αναζήτησης

Oι εκπαιδευτικοί της πράξης κόντρα στον κατήφορο του συνδικαλιστικού λόγου.

Της Ρένας Χόπλαρου

Έγινε χαμός προχθές με το πρωτοσέλιδο του Πολίτη. Ήταν άκομψος και άδικος ο τίτλος. Ισοπεδωτικός. Διάβασα όλη τη συνέντευξη του Προέδρου και θεωρώ ότι στη σχετική παράγραφο μιλά προσεκτικά και πολύ πιο ήπια απ’ αυτό που του αποδίδει ο τίτλος. Αυτή τελοσπάντων είναι η άποψή μου σχετικά με το επίμαχο. Άλλωστε ένα από τα βασικά επιχειρήματα και της ΠΟΕΔ όλο αυτό το διάστημα είναι ότι οι εκπαιδευτικοί ήταν απαράσκευοι για να χρησιμοποιήσουν την Τeams οπότε δεν καταλαβαίνω γιατί έγινε τόσο μεγάλο θέμα για αυτά που λέει ο Πρόεδρος. Η επικεφαλίδα, ναι, ήταν προβληματική. Εννοείται ότι ο ατυχης τίτλος δεν δικαιολογεί τις προσωπικές επιθέσεις εναντίον του δημοσιογράφου και τις απειλές εναντίον του παιδιού του ή σχόλια ότι ο “Πολίτης” τα παίρνει “όπως τότε με το σχέδιο Ανάν”. Από εκπαιδευτικούς μάλιστα που υποτίθεται ότι θα έπρεπε να είναι υπόδειγμα ήθους στη δημόσια σφαίρα. Αυτά είναι ντροπής πράγματα. Έχει χαθεί το μέτρο και μαζί με αυτό χάνουμε και το δίκιο μας.

Η συζήτηση στο fb έχει γίνει τοξική. Συνάδελφοι τραμπουκίζουν εναντίον άλλων συναδέλφων που απλώς τολμούν να πουν μια διαφορετική άποψη. Όποιος γράψει κάτι άλλο εκτός της γραμμής που οι ίδιοι θεωρούν σωστή, του την πέφτουν προσωπικά. Υπάρχει μεγάλος φανατισμός. Έχει χαθεί η ευθυκρισία, η σοβαρότητα και η ευθύνη. Χθες μου έστειλαν τις αντιδράσεις απέναντι σε μια πρόταση της συναδέλφου Christiana Panayiotou να μην κάνουμε τις δύο αργίες του Ιουνίου, πράγμα που θεωρώ λογικό να ειπωθεί. Τελοσπάντων, η συνάδελφος γράφει τη γνώμη της στην “Πρωτοβουλία Υπεράσπισης του Δημόσιου Σχολείου” κι από κάτω τη χλευάζουν χαχανίζοντας εκπαιδευτικοί ότι το κάνει για να πάρει προαγωγή. Είναι θλιβερή αυτή η συμπεριφορά.

Δεν μπορούμε εύκολα να γράψουμε τη γνώμη μας γιατί μπαίνουν αμέσως συνάδελφοι σε αμυντική στάση και αντί της λογικής αντιπαράθεσης επιχειρημάτων ξεκινούν μακρόσυρτες, συχνά μελοδραματικές αφηγήσεις για την απίστευτη δουλειά που έκανε ο καθένας και την άδικη κοινωνία που δεν μας αναγνωρίζει. Διάβαζα το πρωί σχόλια συναδέλφων και εάν δεν γνώριζα το πλαίσιο θα νόμιζα ότι την Πέμπτη τους στέλνουν σε πόλεμο στη ζούγκλα του Βιετνάμ και όχι πίσω στα σχολεία τους. Ξεκαθαρίζω. Κι εγώ ανησυχώ για το εγχείρημα, αλλά άλλο μια ανησυχία και ανασφάλεια που όλοι είναι λογικό να νιώθουμε, και άλλο οι υπερβολές και το μελόδραμα, η συνεχής αντίδραση.

Αυτό όμως που πραγματικά με στεναχωρεί, και είναι κατά την ταπεινή μου άποψη το πιο σημαντικό, είναι ότι τελικά η εικόνα των εκπαιδευτικών και του δημόσιου σχολείου που πέρασε στην ευρύτερη κοινή γνώμη είναι κακή. Σε αυτή την περίσταση, η Μέση φαίνεται ότι τα πήγε καλύτερα από τη Δημοτική, ενώ μέχρι σήμερα το “παιδαγωγικο πλεονέκτημα” το έπαιρνε συνήθως η Πρωτοβάθμια. Επιπλέον, οι περισσότερες αντιδράσεις προήλθαν από τη Δημοτική. Εκεί δεν κατάφερε να λειτουργήσει η σύγχρονη εξ αποστάσεως εκπαίδευση ή τελοσπάντων καθυστέρησε να ξεκινήσει (και μόνο για την Ε’ και ΣΤ’ τάξη επισήμως). Η Μέση κουτσά στραβά έκανε μαθήματα δύο ώρες κάθε μέρα από πριν το Πάσχα.

Είχαν άδικο οι εκπαιδευτικοί σε ό,τι έλεγαν; Όχι, αλλά πρέπει κανείς να πείθει και την κοινωνία για το δίκιο του. Η εικόνα του εκπαιδευτικού που δουλεύει δεν πέρασε στην ευρύτερη κοινωνία. Αντίθετα, πέρασε η εικόνα των εκπαιδευτικών που απλώς αντιδρούν. Η ουσία χάθηκε σε δαιδαλώδεις συζητήσεις στο fb σχετικά με τα προσωπικά δεδομένα, τη σύγχρονη ή την ασύγχρονη, τα τάμπλετς που δεν δόθηκαν, στην ανακοίνωση της ΠΟΕΔ μετά το Πάσχα να μην ξεκινήσει η σύγχρονη εκπαίδευση στην Ε’ και ΣΤ’, κλπ, κλπ. Τώρα η συζήτηση στράφηκε στο άνοιγμα των σχολείων λες και είμαστε εμείς οι ειδικοί για να αποφασίσουμε για το θέμα αυτό. Γενικότερα μια εικόνα αντίδρασης και εσωστρέφειας. Επιμένω να γράφω “εικόνα” γιατί η πραγματικότητα είναι άλλη. Πολλοί εκπαιδευτικοί δούλεψαμε από μόνοι μας, συχνά υπερβαίνοντας τις οδηγίες του ίδιου του Υπουργείου.

Πώς δημιουργήθηκε αυτό το κλίμα; Υπάρχουν πολλές αντιφάσεις. Για παράδειγμα, έως πριν λίγο καιρό η Ακίδα δια στόματος του Προέδρου της, του αγαπητού πρώην διευθυντή μου Χάρης Χαραλάμπους ήταν εναντίον της εξ αποστάσεως σύγχρονης διδασκαλίας. Τώρα, στην προοπτική να ανοίξουν τα σχολεία, έγινε εκ των υστέρων ο καλύτερος υπέρμαχός της. Ενώ ήταν κλειστά τα πάντα στάληκε ατζέντα για να γίνουν οι προγραμματισμένες εκλογές στην ΠΟΕΔ λες και ήταν δυνατόν εν μέσω πανδημίας να καλείς τους δασκάλους να ψηφίσουν χωρίς να υπολογίζεις την υγεία τους, για την οποία κόπτεσαι (και καλώς) με το άνοιγμα των σχολείων. Και μετά έβγαινε τάχα παραπονούμενος ο αγαπητός Χάρης ότι αδίκως τον κατηγορούν ότι ζήτησε εκλογές. Ούτε και γίνεται να βγαίνεις πρώτος και καλύτερος πριν την επίσημη ανακοίνωση της ΠΟΕΔ και να βγάζεις ανακοίνωση δημιουργώντας κλίμα. Ούτε γίνεται να φωνάζεις για υγειονομικά μέτρα και μόλις στέλνονται οδηγίες πάλι να φωνάζεις ότι είναι πολλές, δύσκολες, ακατόρθωτες, κάνει ζέστη, έχει μύγες, δεν ξέρω κι εγω τι άλλο θα διαβάσω.

Δεν γίνεται με άλλα λόγια να μην έχεις καμία θετική αντιπρόταση, η γκρίνια και η διασπορά φόβου και ανασφάλειας για όλα δεν αποτελούν κομμάτι της επίλυσης των προβλημάτων. Γίνονται μέρος του.

Αυτά δεν είναι απλώς αντιφάσεις. Είναι λαϊκισμός. Δεν ωφελούν τη δημόσια παιδεία. Εξυπηρετούν την εσωτερική αντιπαράθεση εντός συνδικαλιστικών οργανώσεων για τη νομή της μικροεξουσίας. Η κοινωνία έξω από τον μικρόκοσμό μας δεν είναι ανόητη. Δεν την αφορούν όλα αυτά.

Το πολιτικό σκέλος του συνδικαλιστικού μας κινήματος κατά τη διάρκεια των δύο τελευταίων μηνών είχε ως εξής: Εν όψει εκλογών, η Ακίδα τραβούσε το σκοινί της αντίδρασης. Η Προοδευτική σιγόνταρε επειδή η Ακίδα έκανε αντιπολίτευση στην κυβερνηση. Μεσοπρόθεσμα βέβαια δεν τη συμφέρει να δυναμώσει άλλο η Ακίδα αλλά αυτή τη στιγμή την αφήνει να κάνει the dirty job. Η Παδέδ χωρίς ισχυρό leadership δείλιαζε να πει τα πράγματα με τ’ όνομά τους υπερασπιζόμενη το δημόσιο σχολείο γιατί θα την κατηγορούσαν για συντηρητισμό ή μπορεί να φοβόταν ότι θα χάσει ψήφους προς την Ακίδα.

Με αυτά πέρασαν δύο μήνες:
1) Δεν υπήρξε καμία απολύτως συζήτηση για τις παιδαγωγικές πτυχές των online μαθημάτων. Δεν έγινε ουσιαστική κριτική στην ουσία των ανακοινώσεων του Υπουργείου.
2) Δεν υπήρξε καμία δημόσια διεκδίκηση για ανοιχτές κάμερες, οι οποίες είναι καίριας σημασίας ειδικά για τις πιο μικρές τάξεις, καμία συζήτηση για τη μεθοδολογία διδασκαλίας ή το μοίρασμα χρήσιμου υλικού.
3) Δεν υπήρξε καμία διεκδίκηση χρήσης κι άλλων πλατφόρμων. Αφήσαμε το Υπουργείο να επιβάλει την Teams και μόνο την Teams.
4) Δεν υπήρξε καμία αντιπρόταση ως προς την εύρεση των τάμπλετς. Κανένα αίτημα για αποκεντρωμένες επιλογές. Για παράδειγμα, θα μπορούσαν εξαρχής να μπουν στο παιχνίδι επισήμως οι σύνδεσμοι γονέων και οι τοπικές αρχές.
5) Last but not least, κοπτόμασταν τόσο καιρό για τα παιδιά που δεν μπορούν να παρακολουθήσουν τη σύγχρονη εκπαίδευση αλλά τώρα κανείς δεν συζητά πώς θα στηρίξουμε τα παιδιά που δεν θα έρθουν σχολείο.

Ό,τι είχαμε προβλέψει εδώ με τον Γιώργο Στόγια και ορισμένους άλλους φίλους, δυστυχώς βγήκε αληθινό. Είχαμε πει ότι δεν θα μοιραστούν τάμπλετ στη Δημοτική μετά το Πάσχα, δεν μοιράστηκαν. Είχαμε πει ότι θα καθυστερήσει αδιανόητα η σύγχρονη online εκπαίδευση, ξεκίνησε επισημα ένα μηνα και βάλε μετά το κλείσιμο των σχολείων. Ένας ατελείωτος θλιβερός κατάλογος. Ευθύνες έχουν όλοι. Υπουργείο, ΠΟΕΔ και εμείς οι ίδιοι. Αντί όλοι ενωμένοι να σηκώναμε εξαρχής τα μανίκια για να σκεφτούμε λύσεις, δυστυχώς αρχίσαμε το blaming game και το πιγκ πογκ για το ποιος έχει ευθύνες.

Χωρίς να θέλω να είμαι μάντης κακών τα αποτελέσματα και αυτής της κρίσης θα φανούν εντός δεκαετίας. Το δημόσιο σχολείο κινδυνεύει να περιοριστεί αποκλειστικά για τα παιδιά των μεταναστών, των πολύ φτωχών, τα παιδιά της ειδικής εκπαίδευσης και τα πολύ απείθαρχα παιδιά. Ένα τέτοιο πιθανό σενάριο θα διογκώσει τις κοινωνικές ανισότητες ενώ ο στόχος του δημόσιου σχολείου είναι να τις αμβλύνει. Ευθύνες έχουμε όλοι. Αλλά και αυτό κουράστηκα να το γράφω. Σημασία δεν έχει πια ποιος έχει τις περισσότερες ευθύνες. Σημασία έχουν οι θετικές προτάσεις για να αντιμετωπίσουμε τις προκλήσεις και τα προβλήματα. Να ξεκολλήσουμε.

Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.