Φόρμα αναζήτησης

Οι δύτες που αναδύθηκαν στην αυταπάρνηση

Υπάρχει άραγε κάποιος που να αδυνατεί να κατανοήσει προς τα πού υψώνει τα χέρια ο δύτης από τη λίμνη; Άστοχη η ερώτηση αφού ο καθένας έχει μια δική του απάντηση.

Για μήνες τώρα οι άνθρωποι αυτοί που δεν θα γνωρίσουμε ποτέ σε κάποιο «πάνελ» να περιγράφουν όπως οι πολιτικοί τις θεωρίες τους, μας είναι άγνωστοι. Ξέρουμε τον αρχηγό τους Μάρκο Τράγκολα που όλο αυτό τον καιρό σφίγγει δόντια και ψυχή για να μην λυγίσει κάτω από το βάρος του πιο άχαρου καθήκοντος που του έλαχε…
Οι δύτες. Που συνηθίσαμε τις φωτογραφίες τους σαν να ήταν αστροναύτες σε κάποια αφύσικη λίμνη στον Άρη. Οι δύτες που βούλιαζαν μέσα στις λάσπες της οδύνης αναζητώντας τα σκορπισμένα τεκμήρια του θανάτου.

Διαβάσαμε και τον χθεσινό διάλογο του δύτη με τον σύνδεσμό του στην ξηρά. Άναψε ένα κερί, του ζήτησε…
Τα χέρια ανοιγμένα ψηλά και τεντωμένα στον ουρανό. Σαν να ζητούν μια απάντηση από Εκείνον που ποτέ δεν απαντά… Γιατί τόση βαρβαρότητα πάνω σε ένα εξάχρονο κοριτσάκι; Δεμένο με τσιμεντομπλόκ για να βουλιάξει στον πάτο της ανυπαρξίας για πάντα.
Σκέφτομαι, κι ανατριχιάζω, τα δειλά βήματα του δύτη που εντόπισε το κοριτσάκι. Πόση ταχυκαρδία, πόσο τρέμουλο, πόση απόγνωση για την ανθρώπινη μοίρα σε ένα πλάσμα που ποτέ δεν θα μεγάλωνε…

Οι δύτες, όλοι αυτοί που βουτούσαν στη λάσπη της φρίκης, μιας φρίκης που εμείς οι θεατές δεν θα μπορέσουμε ποτέ να διανοηθούμε πως μπορεί να υπάρξει.
Οι δύτες. Μια ομάδα ανθρώπων που μας έμαθε πως απέναντι στην εικόνα του κακού αναδύεται και η εικόνα της πράξης του καλού.
Στην Κύπρο της καθημερινής διαπάλης του κακού με το πιο χειρότερο, οι δύτες αυτοί, αναδύθηκαν από τα τοπία της φρίκης και με την άγνωστη για τους πλείστους μας έννοια της αυταπάρνησης, έγραψαν έναν μοναδικό δικό τους, κατάδικό τους, άθλο. Αυτόν που ορίζει πως μόνο με την αυταπάρνηση το κακό μπορεί να νικηθεί…
Πώς να μην σηκώσει τα χέρια ψηλά;