Φόρμα αναζήτησης

Οι «χρήσιμοι ηλίθιοι» δεν είναι πλέον χρήσιμοι

Σε ανακοίνωση του (πριν δύο μήνες), με αφορμή τις αποκαλύψεις και επιθέσεις που δεχόταν για το γεγονός ότι ηγετικά στελέχητου δεν είχαν υπηρετήσει τη στρατιωτική τους θητεία, το ΕΛΑΜ είχε αναφερθεί σε «χρήσιμους ηλίθιους» του συστήματος- δημοσιογράφους και κόσμο- οι οποίοι επιδίωκαν να στήσουν σκηνικό συγκάλυψης των μεγάλων σκανδάλων στα οποία εμπλέκονταν«όλα τα κόμματα του παλαιοκομματικού κατεστημένου». Η πραγματικότητα είναι πως για μεγάλο χρονικό διάστημα το ίδιο το ΕΛΑΜ και τα στελέχη του έπαιξαν τον ρόλο των χρήσιμων ηλίθιων του συστήματος.

Απ’ όταν η Χρυσή Αυγή πρωτοεμφανίστηκε ως οργανωμένο πολιτικό σύνολο και άρχισε να αναδεικνύεται σε υπολογίσιμη δύναμη στην Ελλάδα, το ΕΛΑΜ και ο κίνδυνος ενδεχόμενης ανόδου της Ακροδεξιάς και στην Κύπρο αποτέλεσε την απάντηση σε κάθε πρόβλημα που το σύστημα αντιμετώπισε. Ήταν κομμάτι της επιχειρηματολογίας σε κάθε εκλογική μάχη που τα ποσοστά χρειάζονταν τόνωση. Σε κάθε επίκριση που δέχονταν τα κόμματα. Σε κάθε αποκάλυψη σκανδάλου. Σε κάθε τρανταχτή αποτυχία του συστήματος. Με επιχείρημα την άνοδο του ΕΛΑΜ και τον κίνδυνο εισόδου του στη Βουλή, τα κόμματα αύξησαν παραμονές των εκλογών το όριο εισδοχής, με στόχο τη διατήρηση ή και αύξηση των εδρών τους. Με πρόφαση την ανάγκη ελέγχου του, συμπεριέλαβαν στα ψηφοδέλτιά τους, ενέταξαν στο κόμμα και έβαλαν στο Προεδρικό διάφορους ακροδεξιούς γραφικούς. Αναδεικνύοντας την απειλή από την άνοδο του ΕΛΑΜ, «επέβαλαν» την ελλειμματική δημοκρατία τους. Ακόμα και όταν είχε γίνει ξεκάθαρη η απόλυτη χρεωκοπία της.

Εκεί κτίστηκε τελικά και η άνοδός της. Με αποτέλεσμα σήμερα το ΕΛΑΜ να φιγουράρει ως τέταρτη δύναμη σε κάθε δημοσκόπηση και μεγάλο φαβορί για την έκτη έδρα. Στον τρόπο που το πολιτικό σύστημα επέλεξε να τη διαχειριστεί. Στην πρόθεσή το να χρησιμοποιήσει τον κίνδυνο ανόδου του ΕΛΑΜ, για να συντηρήσει ουσιαστικά, μέχρι τέλους, όσα έφεραν την άνοδό του. Στην επιλογή του ΔΗΣΥ να διατηρήσει και να εντάξει αρκετούς ακραίους στο κόμμα, με επιχείρημα ότι έτσι θα έλεγχε τον καλπασμό του. Που απενοχοποίησε το ΕΛΑΜ ως πολιτική πρόταση. Διότι αν οι θέσεις της Ελένης Σταύρου μπορούσαν να αποτελούν κομμάτι της Βουλής, γιατί δεν μπορούσαν αυτές του ΕΛΑΜ; Στην επιλογή του ΑΚΕΛ, για σκοπούς συσπείρωσης, να αναδείξει το ΕΛΑΜ ως εχθρό του συστήματος, καθιστώντας το επιλογή. Κυρίως όμως στην επιμονή του με κάθε τρόπο του να δικαιώσει τη διακυβέρνηση Χριστόφια. Που ανέδειξε το ΕΛΑΜ σε αντίπαλο δέος εκείνης της πενταετίας. Στην επιλογή του συστήματος να του δώσει πολιτική υπόσταση. Να το καταστήσει κομμάτι του δημοκρατικού τόξου. Η ΕΔΕΚ, που σήμερα θυμήθηκε ότι το ΕΛΑΜ απειλεί τη δημοκρατία μας, αποτέλεσε τον πιο πολύτιμο συνεργάτη του. Μαζί ΕΔΕΚ και ΕΛΑΜ ψήφισαν τον εορτασμό της επετείου του δημοψηφίσματος για Ένωση. Μαζί στήθηκαν έξω από την ελληνική πρεσβεία για να διαμαρτυρηθούν για την παράσταση του ΘΟΚ στη Σαλαμίνα. Μαζί πορεύτηκαν για κλείσιμο των οδοφραγμάτων.Μια διαχείριση η οποία δεν άλλαξε, ώστε να ανακοπεί η άνοδος της Ακροδεξιάς, ακόμα και όταν αυτήάρχισε να αποκτά σοβαρή υπόσταση. Αντίθετα, με τις ενέργειές του, το πολιτικό σύστημα αποτέλεσε το πιο σημαντικό στήριγμά της. Αρνούμενο να αλλάξει οτιδήποτε από τα όσα την οδήγησαν στο κεντρικό κάδρο. Επιλέγοντας, ακόμα και τότε, να παίξει το χαρτί της. Συντηρώντας και ενισχύοντάς την. Η επιλογή όλων να επικεντρωθούν στο γεγονός ότι στελέχη της δεν πήγαν στρατό- ενώ υπάρχουν χιλιάδες άλλα που θα μπορούσαν να τους προσάψουν-επιβεβαίωσε και την τεράστια αδυναμία του συστήματος να αντιμετωπίσει το ακροδεξιό μόρφωμα με πολιτικούς όρους.

Αν όμως η άνοδος της Ακροδεξιάς κτίστηκε στον τρόπο που τα κόμματα επέλεξαν να διαχειριστούν το ΕΛΑΜ, η γιγάντωσή της κτίστηκε στον τρόπο που επέλεξαν να διαχειριστούν την εξουσία. Στην αποτυχία του συστήματος να κάνει το αυτονόητο. Να πείσει ότι δεν αποτελεί απλά την άλλη όψη του ίδιου νομίσματος. Ότι είναι ξεκάθαρα πιο ελκυστικό από την Ακροδεξιά. Στο αίσθημα πως δεν υπάρχει μέτρο ούτε όριο, πως τίποτε δεν είναι δίκαια θεσμοθετημένο, ούτε διέπει τους πάντες. Την αμετροέπεια, την έπαρση. Που έφερε το ΑΚΕΛ να πρωτοστατεί στις διαμαρτυρίες για τον Συνεργατισμό, στη χρεωκοπία του οποίου πρωταγωνίστησε, τον ΔΗΣΥ να «διορθώνει» τα ευρήματα πορίσματος, και να συνεχίζει να αγορεύει λες και το κλείσιμο του Συνεργατισμού δεν έγινε ποτέ, και την ΕΔΕΚ, χρησιμοποιώντας ρητορική ΕΛΑΜ, να πρωτοστατεί στην προσπάθεια μη εισδοχής της Ακροδεξιάς στο Ευρωκοινοβούλιο. Στην απόλυτη απαξίωση του συστήματος. Που ανέδειξε το ΕΛΑΜ ως τη δύναμη αλλαγής, ως αντίδραση προς την υπάρχουσα πολιτική κατάσταση. Και που από ένα σημείο και μετά κατέστησε για πολλούς το δίλημμα χρεωκοπημένο υφιστάμενο σύστημα-Ακροδεξιά ουσιαστικά άνευ ουσίας. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη απόδειξη της χρεωκοπίας του από το δίλημμα που κάποιοι θέτουν αν θα πρέπει να στηριχθεί η ΕΔΕΚ για να μην εισέλθει στο Ευρωκοινοβούλιο το ΕΛΑΜ.

Διότι το πρόβλημα δεν είναι τα ποσοστά του ΕΛΑΜ ή αν θα μπει στην Ευρωβουλή. Είναι η δεδομένη άνοδος της Ακροδεξιάς, που αποτελεί ήδη κομμάτι της Βουλής και δεν περιορίζεται στο ΕΛΑΜ. Την οποία το σύστημα επέλεξε  να κάνει κομμάτι του. Να τη χρησιμοποιήσει ως τον «χρήσιμο ηλίθιό» του. Μέχρι που το ίδιο κατέστη ο χρήσιμος ηλίθιος της Ακροδεξιάς. Με αποτέλεσμα η χώρα να έχει γεμίσει με χρήσιμους ηλίθιους. Οι οποίοι όμως δεν είναι χρήσιμοι πλέον.

antopoly@cytanet.com.cy