Φόρμα αναζήτησης

Οι αφορισμοί δεν βοηθούν

Η έρευνά μας για το προσφυγικό – μεταναστευτικό προκάλεσε αντιδράσεις. Από τη μία οι διάφοροι «προοδευτικοί» που θεωρούν «ιδιοκτησία» τους το θέμα και δεν δέχονται ούτε να ακούσουν τα επιχειρήματα του αρμόδιου υπ. Εσωτερικών, ο οποίος ευλόγως δηλώνει πως ανησυχεί για τις αυξημένες ροές ατόμων που αναζητούν προστασία στη χώρα μας καθ’ ότι το 60% περνά από τα κατεχόμενα στις ελεύθερες περιοχές. Πού είναι το κακό η αρμόδια αρχή να παραθέτει τα στοιχεία -τα οποία εμείς ζητήσαμε- για να γνωρίζουμε τα δεδομένα ενός από τα πιο καυτά ζητήματα που απασχολούν την Ευρώπη και την κυπριακή κοινωνία; Όταν δεν γνωρίζεις πού στέκεις, όταν δεν γνωρίζεις τις πολιτικές και τις διαδικασίες, όταν δεν γνωρίζεις τα σχέδια που προωθούνται, πώς μπορείς να έχεις άποψη και να κρίνεις;

Μετά από τρία ρεπορτάζ, στα οποία παραθέσαμε ως επί το πλείστον τα δεδομένα τα οποία μας έδωσε η κυβέρνηση, τα βάλαμε κάτω και τα κρίναμε. Τα όσα αρνητικά καταγράψαμε στο σύστημα δεν τα σχολιάσαμε εμείς, αλλά αφήσαμε την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR) να μιλήσει και για μας. Γιατί τα κακώς έχοντα, οι πέντε κύριες τρύπες που εντοπίσαμε και εμείς, είναι αυτά τα οποία η UNHCR, ως αρμόδιος οργανισμός, καταθέτει για να βοηθήσει το σύστημα να γίνει πιο δίκαιο για όλους: και για τους πρόσφυγες και για τη χώρα υποδοχής.

Από το χθεσινό ρεπορτάζ ενοχλήθηκε η κυβέρνηση, επειδή θεώρησε άδικη την κριτική.
Σαφώς και καμία εφημερίδα και κανένας δημοσιογράφος δεν είναι υπεράνω κριτικής. Όμως, και κανένας αρμόδιος, ειδικός ή «ειδικός», δεν έχει το θέσφατο. Οι χρησμοί και οι αφορισμοί φυσικά και δεν βοηθούν να βρεθούν λύσεις. Αυτές οι λύσεις είναι το ζητούμενο και όσοι ενδιαφέρονται να κάτσουν να τις βρουν.
Επί της ουσίας του θέματος, πολύ επιγραμματικά: Το προσφυγικό εξακολουθεί να είναι ένα υπαρκτό ανθρωπιστικό ζήτημα και όποιος δεν το βλέπει εθελοτυφλεί. Η Κύπρος πιάστηκε απροετοίμαστη με τις μεγάλες προσφυγικές ροές παρ’ ότι είναι από το 2015 που υπήρχαν οι ενδείξεις ότι η χώρα μας δεν είναι, πλέον, διαμετακομιστικός σταθμός για πρόσφυγες, αλλά χώρα προορισμού. Πώς γίνεται σε ένα τέτοιο σκηνικό να έχουμε έναν μόνο χώρο υποδοχής των 330 κλινών; Έστω και αργά η κυβέρνηση προχωρεί με νέα κέντρα υποδοχής. Προφανώς, έχει αντιληφθεί ότι το να δίνεις 310 ευρώ το άτομο στους αιτητές διεθνούς προστασίας (αυξήθηκαν τελευταίως και πάλι με απόφαση της κυβέρνησης στα 380, αλλά ακόμα δεν ισοσκελίζεται με το ΕΕΕ) και να τους ρίχνεις στον αστικό ιστό ζητώντας τους να βρουν στέγη, δουλειά και να ενσωματωθούν στην κοινωνία δεν είναι και η πιο ζεστή φιλοξενία που μπορείς να προσφέρεις. Μπείτε στη θέση του πρόσφυγα, του ξένου σε έναν τόπο. Αυτού που δεν μιλά τη γλώσσα και δεν έχει στον ήλιο μοίρα, που έχει 2 ή 3 στόματα να ταΐσει. Πόσο εύκολο είναι χωρίς βοήθεια, όσες δεξιότητες και να έχει, να συναντήσει τους σωστούς ανθρώπους που θα τον υποστηρίξουν, οι οποίοι δεν θα φάνε τον κόπο του και δεν θα τον εκμεταλλευτούν; Αυτήν τη στήριξη το κράτος όφειλε να παρέχει μέσα από τις δομές του, κινητοποιώντας του πρόσφυγες να μπουν στην αγορά εργασίας και ταυτόχρονα να εξετάζει όσο πιο σύντομα γίνεται τις αιτήσεις ασύλου, όχι να θέλει τέσσερα χρόνια! Ένα σύστημα γρήγορης εξέτασης των αιτήσεων ασύλου κλείνει και την πόρτα στους εκμεταλλευτές. Αυτά και πολλά άλλα είναι τα θέματα. Κι όχι εάν το ζήτημα ονομάζεται προσφυγικό ή μεταναστευτικό.