POWERED BY

Φόρμα αναζήτησης

«Ο Παράσχος ως αντίλαλος της κοινής γνώμης»



Όταν πριν από δύο χρόνια συζητούσα για τη διαφθορά με φίλο δικηγόρο, που γνωρίζει πρόσωπα και καταστάσεις, μου είχε εκφράσει την εκτίμηση πως δυνατόν να ακολουθούσαν αποκαλύψεις που να δημιουργούσαν πρόβλημα στην κυβέρνηση ακόμα και για να ολοκληρώσει τη θητεία της. Η συγκεκριμένη συζήτηση έλαβε χώρα πολύ πριν τη χιονοστιβάδα των αποκαλύψεων για τα διαβατήρια και προτού αρχίσει να συμπληρώνεται το παζλ διαχείρισης του Κυπριακού. Εξ ου και τότε θεώρησα την εκτίμηση αυτή υπερβολική και δεν την έλαβα σοβαρά υπόψη. Έκτοτε, ακολούθησαν πολλά που δικαίωσαν τη συγκεκριμένη εκτίμηση, τουλάχιστον ως προς το κομμάτι των αποκαλύψεων: Οι πολιτογραφήσεις του Τζο Λόου και των δικτατόρων της Καμπότζης, το βίντεο του Αλ Τζαζίρα, οι αποκαλύψεις για βολιδοσκοπήσεις του Προέδρου για λύση δύο κρατών έφεραν σε εξαιρετικά δύσκολη θέση την κυβέρνηση και τσαλάκωσαν την εικόνα της. Το άρθρο του Παράσχου την περασμένη Κυριακή -στο οποίο συνδέεται η στροφή του Προέδρου στο Κυπριακό με πηγές που είχε όπως έγραψε, ότι είχε κερδίσει κατά την πρώτη του θητεία 300 εκατ. από το πρόγραμμα διαβατηρίων και η πληροφορία ότι μετέφερε αυτά τα χρήματα με αεροπλάνο στις Σεϋχέλλες- ήρθε ως επιστέγασμα μιας ξεκάθαρα προβληματικής για την κυβέρνηση πορείας.

Ο Πρόεδρος έσπευσε να διευκρινίσει πως η ανοχή του στην ελευθεροτυπία δεν θα πρέπει να παρερμηνεύεται και πως για τέτοιες κατηγορίες χρειάζεται στοιχειοθέτηση. Ανοίγοντας τη συζήτηση περί δημοσιογραφίας και δεοντολογίας. Έχω όμως την εντύπωση πως περισσότερο από το αν όφειλε ο Ανδρέας Παράσχος να στοιχειοθετήσει τις κατηγορίες του, αυτό στο οποίο θα έπρεπε να είχε επικεντρωθεί η κυβέρνηση είναι η ευκολία με την οποία υιοθέτησε τους ισχυρισμούς Παράσχου η κοινωνία. Κυρίως όμως η ταύτισή της μαζί του. Η οποία αντανακλά το κλίμα που εδώ και καιρό έχει διαμορφωθεί στην κοινή γνώμη. Όταν ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας είναι πεπεισμένο ότι ο Πρόεδρος ξεπούλησε τη χώρα για να βγάλει εκατομμύρια από τα διαβατήρια, τα οποία στη συνέχεια μετέφερε με ιδιωτικό αεροσκάφος στις Σεϋχέλλες, τότε πραγματικά δεν έχει σημασία κατά πόσον υπάρχουν αποδείξεις, ούτε καν αν είναι αλήθεια. Επιβεβαιώνεται ότι αυτή η κυβέρνηση τελεί υπό πλήρη απαξίωση. Αυτό είναι που πρέπει να προβληματίσει τον Νίκο Αναστασιάδη. Το ότι η αναξιοπιστία της κυβέρνησης έχει φτάσει σε τέτοια επίπεδα που η κοινή γνώμη είναι έτοιμη να πιστέψει και τους πιο εξωφρενικούς ισχυρισμούς. Και γι’ αυτό δεν έχει να μέμφεται κανέναν άλλο εκτός από την ίδια. Διότι αυτή η εικόνα που εμπεδώνεται εντός κοινωνίας -το ότι η κυβέρνηση είναι ικανή για τα πάντα- δεν είναι αυθαίρετη. Έχει σχέση με τα δικά της πεπραγμένα. «Στοιχειοθετείται» ακριβώς από τη γενικότερη εικόνα σε κάθε κομμάτι της διακυβέρνησής της.

Μπορεί να μην υπάρχει κάτι που να τεκμηριώνει πως ο Πρόεδρος για ιδιοτελείς σκοπούς ξεπούλησε την Κύπρο. Δεν υπάρχουν αποδείξεις ότι στο Μοντ Πελεράν και το Κραν Μοντανά μπορούσε να είχε λύσει το Κυπριακό και δεν το έπραξε, επειδή όποια λύση ερχόταν σε σύγκρουση με τα συμφέροντα αυτού και του περίγυρού του, ο πολίτης θα έχει κάθε δικαίωμα να θεωρεί πως αυτό ισχύει. Αυτό το δικαίωμα του το έδωσε η ίδια η κυβέρνηση με τη διαχείριση που έκανε αυτά τα τρία χρόνια, η οποία παρέπεμπε ξεκάθαρα σε διατήρηση του status quo. Μπορεί να μην στοιχειοθετείται ότι ο Πρόεδρος εσκεμμένα διαμόρφωσε το πρόγραμμα πολιτογραφήσεων και στη συνέχεια ισοπέδωσε κάθε έλεγχο για να πλουτίσει αυτός, ο οικογενειακός και επιχειρηματικός του περίγυρος, η ένταση όμως με την οποία ο ίδιος και η κυβέρνησή του υπερασπίστηκαν το πρόγραμμα, ο τρόπος που για μεγάλο χρονικό διάστημα χειρίστηκαν τις αποκαλύψεις, η σπουδή που έδειξαν για συνέχισή του ανοίγοντας συνεχώς παράθυρα, ακόμα κι όταν είχε καταστεί πλέον ξεκάθαρο ότι αυτό αποτελούσε ανοιχτή πύλη για κάθε εγκληματία, όλα αυτά όμως επιτρέπουν ξεκάθαρους συνειρμούς. Αν ο Πρόεδρος έβγαζε χρήματα από τα διαβατήρια, γιατί αυτό να μην καθόρισε την εμμονή του για διατήρηση του προγράμματος; Αν η ηθική του του επέτρεπε να ταξιδεύει με ιδιωτικό σκάφος του Σαουδάραβα (ο οποίος στη συνέχεια έλαβε ως προίκα για την οικογένεια κυπριακά διαβατήρια) στις Σεϋχέλλες και θεωρεί ότι δεν υπάρχει τίποτα το μεμπτό με το να αξιοποιεί προσωπικά ένα πρόγραμμα που ο ίδιος διαμόρφωσε, τότε γιατί να μη μετέφερε και χρήματα στις Σεϋχέλλες; Και βέβαια δεν υπάρχουν αποδείξεις ότι η δικαιοσύνη ελέγχεται από την εκτελεστική εξουσία, ούτε ότι η επιλογή του πρώην υπουργού του στη θέση του γενικού εισαγγελέα ως στόχο είχε ακριβώς τη συγκάλυψη των όσων προηγήθηκαν, κανένας δεν ακούστηκε να το λέει, κανένα έγγραφο δεν το επιβεβαιώνει. Ποιος όμως μπορεί να πείσει τον μέσο πολίτη ότι η επιλογή δεν έγινε με στόχο τη συγκάλυψη, όταν ο Πρόεδρος εκφράζει σε συνέντευξή του τη σιγουριά ότι άμα ήθελε η κυβέρνηση θα μπορούσε να είχε παρέμβει στις ανακριτικές αρχές ώστε να παρουσιάσουν φάκελο που δεν θα δικαιολογούσε διώξεις; Όταν μετά το βίντεο του Αλ Τζαζίρα οι θεσμοί χρειάστηκαν τρεις βδομάδες για έκδοση διατάγματος έρευνας και ακόμα 24 ώρες για την εκτέλεσή του; Όταν τα αποτελέσματα των ερευνών και των πορισμάτων το μόνο που επιβεβαιώνουν είναι πως η σύσταση επιτροπών αποτελεί τον ασφαλέστερο τρόπο για συσκότιση;

Σε κάθε κομμάτι της διακυβέρνησης -από το Κυπριακό, την οικονομία, την αντιμετώπιση της διαφθοράς- τη «στοιχειοθέτηση» στα μάτια του κόσμου τη δίνει η ίδια η λειτουργία του κράτους. Η ρητορική, οι πράξεις τους επιβεβαιώνουν αυτήν την καχυποψία. Καθιστούν τις κατηγορίες πραγματικότητα. Διότι την αλήθεια στην πολιτική την καθορίζει η πεποίθηση της κοινής γνώμης. Η οποία με τη σειρά της καθορίζεται από την εικόνα που η κυβέρνηση εκπέμπει. Και η εικόνα που εκπέμπει δεν δημιουργεί θέμα βιωσιμότητας για την ίδια μόνο, αλλά και για την ίδια τη δημοκρατία. Η λειτουργία της δημοκρατίας άλλωστε βασίζεται ακριβώς σε αυτήν τη σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ κράτους και κοινωνίας. Τη σιγουριά του πολίτη ότι αυτούς που ψηφίζει για να τον εκπροσωπούν βρίσκονται εκεί για να διασφαλίζουν το κοινό καλό. Όταν αυτή η σιγουριά μετατρέπεται σε βεβαιότητα πως το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει, τότε ο Παράσχος γίνεται ο αντίλαλος της κοινωνίας και ο κάθε ψίθυρος η δική της αλήθεια.

antopoly@cytanet.com.cy

Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.