Φόρμα αναζήτησης

O ”Oρέστης” δεν είναι κατάρα αλλά μάθημα

Το απόγευμα  της περασμένης Παρασκευής βρέθηκα έξω από ένα χειρουργείο σε νοσοκομείο στη Λευκωσία. Ο κύριος Ανδρέας ήταν από το πρωί μέσα στο χειρουργείο… Ο κύριος Ανδρέας είναι από τους πιο ευγενικούς ανθρώπους που γνώρισα. Το ίδιο και η γυναίκα και η κόρη του που μου είναι πολύ καλή φίλη.
Μπήκε στο χειρουργείο κοντά στις εννιά το πρωί. Μεσημέριασε και ο ήλιος άρχισε να γέρνει. Ήταν πέντε και τέταρτο το απόγευμα και το χειρουργείο δεν έλεγε να ανοίξει. Οι γιατροί μέσα έδιναν μάχη με τη λεπτή και κρίσιμη επέμβαση.

Οκτώ ώρες θα κρατούσε αυτή η επέμβαση… Έξω, εγώ σκεφτόμουνα όλα όσα δεν μπορεί να συλλάβει το μυαλό. ”Μα τι κάνουν τόσες ώρες;.. Δεν κουράστηκαν, δεν θέλουν να πάρουν μια ανάσα; Και ο κύριος Ανδρέας; Τόσες ώρες να αντέχει όλη αυτήν την επέμβαση πάνω στο κεφάλι του…”
Πριν ανεβώ στον τρίτο όροφο περίμενα μισή ώρα στο ισόγειο. Οι άνθρωποι συζητούσαν χαμηλόφωνα τον φόνο στο Μιτσερό και το αγνοούμενο κοριτσάκι. Ο αποτροπιασμός έκδηλος κυρίως στα επιφωνήματά τους. Αργά το βράδυ θα μαθαίναμε πως ένας αξιωματικός της ΕΦ τα ομολόγησε όλα. Φτάνοντας στην εφημερίδα χθες κουβαλούσα τα δικά μου αναπάντητα ερωτήματα. Εκεί έξω στο χειρουργείο του τρίτου ορόφου έκανα τις σκέψεις μου μυλόπετρες για να βγάλουν μια αλήθεια. Δεν είχε νόημα να ανακατεύω συναισθήματα και εικασίες.

Η πόρτα του χειρουργείου άνοιξε και οι γιατροί βγήκαν ο ένας μετά τον άλλο. Φαινόντουσαν κουρασμένοι αλλά απτόητοι που έκαναν το καθήκον τους. Η πρώτη λέξη κλειδί. Κα-θή-κον… Είναι μια σχετικά άγνωστη λέξη για το σύνολο της κοινωνίας αυτό το καθήκον. Όπως και η λέξη ευ-θύ-νη. Ακούγεται συχνά αλλά ως λειτουργική συμπεριφορά κακόπεσε κι αυτή.

Είμαστε εραστές του γλυκού νερού μόνο για μια άλλη λέξη. Δι-καί-ω-μα. Μια βιασμένη έννοια από αμέτρητους υπερασπιστές της. Μόνο δικαιώματα. Η υ-πο-χρέ-ω-ση βούλιαξε κι αυτή, να δούμε σε ποιο πηγάδι της αμεριμνησίας μας…
Στο χειρουργείο, όπου τέλειωσε με επιτυχία η επέμβαση στον κύριο Ανδρέα, μεγαλουργεί η προοπτική του ανθρώπου. Η νοησιαρχία που προλαμβάνει κάθε ζωικό επεισόδιο εκτροπής. Η νοησιαρχία υπηρετούσε τους επιστήμονες γιατρούς στο να κατορθώσουν να προχωρήσουν στην επέμβαση. Σκεφτείτε το. Αν δεν είχαν τον νου τους να ηγείται της δράσης τους δεν θα προχωρούσε τίποτα σωστά. Σκεπτόμενος τη λέξη αυτή, η σκέψη μου πέταξε στον δολοφόνο και τα… έργα του. Να δούμε ποια θηριώδη ένστικτα κουρέλιασαν την ασήμαντη και ισχνή του νόηση για να πράξει όσα έπραξε. Και ποια βαριά θηριώδη ένστικτα τσάκισαν την όποια κρίση του και για τόσους μήνες δεν βρήκε έναν γκρεμό να πέσει μέσα αλλά συνέχιζε τη ζωή του μέσα σε μια κοινωνία που τέτοια θηρία τα αγνοεί από την μια αλλά, από την άλλη τα εκτρέφει…
Οι κοινωνίες εκτρέφουν αυτά τα θηρία όσο οι ίδιες τρέφονται από τη μεγαλύτερη μάστιγα του ανθρώπινου είδους. Την άγνοια. Η άγνοια είναι η μεταμφιεσμένη κακία, είναι η μεταμφιεσμένη ζήλια και ο θυμός. Είναι όλα τα δεινά μαζεμένα στην ανθρώπινη κοιλιά τα οποία εκτός από τη φυσική ανάγκη της διατροφής ως μανιακά ένστικτα κυκλοφορούν στο αίμα και κατακλύζουν το μυαλό οδηγώντας τη νόηση και τη συνείδηση σε παραπληγία.
Αυτά που έγιναν στο Μιτσερό γίνονταν πάντα, από την αυγή της ανθρωπότητας. Και θα συνεχίσουν να γίνονται, ας μην έχουμε αυταπάτες. Όσα αναθέματα και να γράψουμε στα facebook και στα twitter… Τα ονομάσαμε εργαλεία επικοινωνίας και κάποτε είναι. Αλλά συνήθως δεν είναι τίποτα άλλο από κραυγές, εκτόνωση θυμού και προσβολών.

Το απόγευμα ψες έμαθα πως οι επιστήμονες χειρουργοί έκαναν άψογη επέμβαση και ο κ. Ανδρέας αναρρώνει και σύντομα θα βγει στον κόσμο με την ίδια ευγένεια και αγάπη. Οι γιατροί θα συνεχίσουν να δίνουν τις μάχες τους στα χειρουργεία σώζοντας ζωές. Οι άλλοι, οι πολλοί, η μάζα θα συνεχίσει να τρέφεται από την άγνοιά της και θα αποσβολώνεται όταν τα θηρία θα της ρουφάνε το αίμα. Ο θείος Πλάτων το διατύπωσε μέσα στη φιλοσοφική του αγάπη για την ανθρωπότητα: ”Ο κόσμος θα αλλάξει αν κυβερνήσουν οι φιλόσοφοι ή αν θα καταφέρουν να φιλοσοφήσουν οι κυβερνήτες”. Επειδή όμως είμαστε πάρα πολύ νωρίς στην Ιστορία της ανθρωπότητας, κάτι τέτοιο δεν διακρίνεται καν στον ορίζοντα. Ας αρκεστούμε στην όποια γνώση μας προσφέρουν οι επιστήμονες, οι ευγενείς άνθρωποι όπως ο κ. Ανδρέας αλλά και η δική μας αγωνία για τον διπλανό μας. Όποιος κι αν είναι, από όπου κι αν έφτασε κοντά μας. Ο κάθε τύπου”Ορέστης” είναι μάθημα κι όχι κατάρα.