Φόρμα αναζήτησης

Ο όχλος και εσύ. Με αφορμή τα της Λήδρας

Αμηχανία. Και πίσω της απογοήτευση. Το θυμάμαι καλά το βλέμμα του. Κι αν με διαβάζει σήμερα και το θυμάται ακόμα, που μάλλον θα το θυμάται, να με συμπαθά.

Παρόλο που σήμερα, και για να εξηγούμαστε, θα του το έλεγα ακόμα πιο καθαρά.

Κατά καιρούς, φοιτητές και φοιτήτριες δημοσιογραφίας επικοινωνούν μαζί μου –όπως και με άλλους συναδέλφους που γράφουν άποψη– και μας ζητούν να κάνουμε μια κουβέντα για κάποιο πρότζεκτ που τους έχουν αναθέσει.

ο χαίρομαι πάντα. Ο νεανικός τους ενθουσιασμός έχει μια φρεσκάδα, σε οξυγονώνει. Το απολαμβάνω και διότι μπορώ να τους κάνω την αγαπημένη μου ερώτηση: γιατί το διάλεξαν; Όπως και να τους πω να προσπερνούν τις «προειδοποιήσεις» δικών μας, για να ακολουθήσουν κάτι άλλο κ.λπ.

Αγαπημένη μου στιγμή, και κλείνω, είναι όταν τους λέω με νόημα να θυμούνται πόσο προσωπική είναι αυτή η δουλειά. Στα καλά και τα κακά. Στο τελευταίο κυρίως, ότι ο ανταγωνισμός δεν βγάζει και το καλύτερο στους ανθρώπους. Και πως αυτό λύνεται, εάν μάθουν να ανταγωνίζονται τον εαυτό τους αντί τους άλλους. Τότε και μόνο δεν σε αφορά πια η μικρότητα. Ανθρώπινη έτσι;

Μέγα σφάλμα! Επέλεξε να με ρωτήσει πρώτος την ερώτησή «μου»: Γιατί διάλεξα τη δημοσιογραφία;

«Για να βιοπορίζομαι», του απάντησα. Βλέποντας το σάστισμά του, δεν θα το συνέχιζα. Το είχε όμως με τη δημοσιογραφία. Και έκανε αυτό ακριβώς που έπρεπε.

«Τι εννοείς;», μου είπε. Τον πληθυντικό τους τον κόβω «με το καλημέρα».

«Τι να εννοώ;», συνέχισα εγώ. «Για να έχω έναν μισθό, να πηγαίνω σούπερ μάρκετ, να πληρώνω ενοίκιο, να ταξιδεύω… Αυτά!».

Κάτι στον κόσμο των εντυπώσεών του είχε αρχίσει να ραγίζει. Αλλά και πάλι, δεν μπορούσα να του πω ψέματα. Δεν έπρεπε κιόλας.

«Δηλαδή, δεν το έκανες για…», δυσκολευόταν πολύ. «Για…;», επέμεινα. «Ξέρω ‘γω; Για να αλλάξεις την κοινωνία, για να…». Χαμογέλασα. «Να χαρείς μην γίνεις ένας από αυτούς!», του είπα. «Μην το κάνεις στον εαυτό σου».

Θα περνούσε ένα δεκάλεπτο, τόσο νομίζω, στο οποίο με την κάτω γνάθο κρεμάμενη όπως ο Χριστός στον Σταυρό του Γκόγια θα με άκουγε να του εξηγώ ότι δεν είμαστε εδώ για να αλλάξουμε τον κόσμο.

Άσε που, ακάθεκτος συνέχισα, δεν είναι τυχαίο πως ειδικά αυτή η κοινωνία είναι μια από εκείνες οι οποίες ελαχίστως αλλάζουν. «Και ξέρεις γιατί;» Με κοίταζε με ένα βλέμμα που βοούσε αβεβαιότητα.

Ήθελε να ακούσει κι άλλα; Μάλλον όχι.

«Διότι…», συνέχισα. Και του εξήγησα πως, ό,τι κι να λέει, αυτή η κοινωνία απλούστατα δεν θέλει να αλλάξει. Θέλει να γίνει «σύγχρονη» απλά και μόνο για να νιώθει πιο ευρωπαϊκή τάχα, πιο μοδάτη, πιο in, πιο σπουδαία στην ασημαντότητά της στον χάρτη. Και την ξέρει καλά.

Όμως, πάνω από όλα είναι απρόθυμη να καταβάλει το τίμημα της αλλαγής: την απλή αλλαγή της.

Δεν γίνεσαι, λοιπόν, δημοσιογράφος για να αλλάξεις κανέναν εκτός κι αν θες να χαραμίσεις τη ζωή σου. Και, να σου πω, δεν είναι δική σου δουλειά εάν θα αλλάξουν ή όχι. Εσύ διαλέγεις ένα ακροατήριο. Ένα κομμάτι που σε αφορά. Σ’ αυτό απευθύνεσαι. Οι πολλοί δεν θα αλλάξουν. Ειδικά εδώ! Του είπα κι άλλα, πολλά. Κατάλαβε νομίζω.

Εάν όχι, η ευθύνη ήταν δική μου. Πάντως θυμάμαι πως στο τέλος της κουβέντας, έμοιαζε δαρμένος μεν, ήρεμος δε. «Για σένα να γίνεις δημοσιογράφος», του είπα καθώς έβγαινε. «Για σένα να ζεις γενικώς, επίσης!» Χαμογέλασε.

Σήμερα θα του έλεγα κι άλλα. Μακάρι να με διαβάζει, τώρα. Θα του έλεγα να ταξιδέψει πολύ. Να μην αγοράσει σπίτι για να μην κολλήσει ποτέ εδώ. Πάνω από όλα όμως, να μην τους αφήσει να του κατασπαράξουν τη θετικότητα και την ευτυχία της νιότης του με την τοξικότητά τους, τη μιζέρια και τις φοβίες τους.

Να μην γίνει ένας (ούτε) από αυτούς.

Θα του έλεγα να μείνει πιστός στην αλήθεια του και να θυμάται πως αυτοί που μετρούν είναι πάντα λίγοι επί του συνόλου. Σ’ αυτούς απευθύνεται και ο ρομαντισμός. Αυτούς αξίζει να κερδίσει. Και είναι το δυσκολότερο ακροατήριο.

Προχθές, την ώρα που έβλεπα μετά από την εκδήλωση στη Λήδρας την υστερία –την υποκριτική υστερία– να γιγαντώνεται και τον όχλο να ξεκαυλώνει χρόνια στέρησης και απωθημένων πάνω σε ανθρώπους που δεν τους είχαν κάνει κάτι και με αφορμή ένα ατυχέστατο γεγονός –το οποίο είχε λήξει κιόλας, εκεί, εκείνη την ώρα και δεν αφορούσε τους άλλους, ούτε και δικαιολογούσε το λιντσάρισμά τους–…

… την ώρα που έβλεπα τον πανικό που έσπειραν πολιτικοί ανίκανοι και διεφθαρμένοι να κατεβαίνει σαν χείμαρρος από βοθρολύματα παντού και να βγάζει στην επιφάνεια πράγματα που –νομίζαμε ότι– είχαμε θάψει, δεκαετίες τώρα, μετά που μας κατέστρεψαν…

… την ώρα που παρακολουθούσα τον φασισμό και τα ελλείμματα να βαφτίζονται «πατριωτισμός» με μια ελαφρότητα που σε γεμίζει απελπισία για το αύριο, και τις ορδές των ανθρωπόμορφων να ζητούν κεφάλια και εκτελέσεις ως «άποψη» (!) ή για να κάνουν χάζι αλλά και να προπηλακίζουν χυδαία και μαζικά αυτούς του ανθρώπους και τις οικογένειές τους (ακόμα και «ποίημα» έγραψε μια ανόητη για να σερβίρει το περίττωμά της ως… τέχνη) εκείνη την ώρα, λοιπόν, τον θυμήθηκα.

Έσφαλλα. Αυτή η κοινωνία, τελικά, αλλάζει πολύ λιγότερο κι από ό,τι του είχα πει. Αυτό κυρίως θα… διόρθωνα σήμερα.

Δεν έχει όμως καμία σημασία πόσο και πότε αλλάζει. Ούτε εάν είμαστε δημοσιογράφοι ή όχι. Ή για πόσο. Δεν έχει σημασία εάν χάνουμε αναγνώστες ή και φίλους λέγοντας αλήθειες μη δημοφιλείς –που μας κάνουν «αμφιλεγόμενους» ή «έντονους»– αρνούμενοι να χαϊδέψουμε τα αφτιά της κωλοκοινωνίας τους που έχει παραδοθεί στον παροξυσμό προκειμένου να πάμε παρακάτω. Ας πάνε να πηδηχτούν.

Σημασία έχει να είσαι εντάξει με τον εαυτό σου, φίλε. Σ’ αυτόν να λογοδοτείς. Σε άλλον κανέναν.

Κάποτε σωστός και συχνά λανθασμένος; Έτσι ακριβώς. Αλλά να είσαι εσύ.

Φτάνει να μην φοβάσαι και να μην γίνεσαι καραγκιόζης για τα κλικ του όχλου, ειδικά τέτοιες εποχές. Αν εκεί είσαι, φύγε γρήγορα. Κάνεις κακό. Αν δεν έχεις πια αλλού να πας; Πήγαινε σπίτι σου, τελείωσε αυτό.

Βρες κάτι άλλο στη ζωή σου.

Όταν απλά βιοπορίζεσαι, μπορείς. Ό,τι κι αν κάνεις.

Κατάλαβες τώρα τι εννοούσα; Και πάλι, να με συμπαθάς!

Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.