Φόρμα αναζήτησης

Ο Νικόλας Φούλη, το «φέρετρο» Χριστόφια και το μέλλον μας

Είδατε που λέγατε ότι δεν έχουμε υπόθεση;

Ρωτούν τον Νικόλα Παπαδόπουλο για το ενδεχόμενο συνεργασίας με το ΑΚΕΛ στις Προεδρικές (ναι, σε τέσσερα -παρά κάτι- χρόνια) και απαντά με το «οι πολιτικές συνεργασίες με το ΑΚΕΛ ήταν οι πλέον αποτελεσματικές για τον τόπο».

Το ότι το ΑΚΕΛ δεν σχολίασε, εξηγείται αφ’ εαυτού, και εντάσσεται μάλλον στους σχεδιασμούς κάποιων για το ενδεχόμενο να αλλάξει (τζαι τούτος) ο άθρωπος σιόρ. Διότι το ειδύλλιο ψήνεται εδώ και κάποιον καιρό, «σε περίπτωση μη λύσης», επισήμως. Σου, λέει, μη χάσουμε και την εξουσία. Όταν είχα ψελλίσει κάτι πριν από καιρό, είχαν πέσει να με φάνε τα συντρόφια.

Τώρα ας ετοιμαστούν να βρουν άλλες δικαιολογίες από εκείνες που έλεγαν τότε με τον πατέρα του, αν τους κάτσει.

Τέτοια ξεφτίλα, σύντροφοι; Τέτοια.

Στην αντίπερα όχθη, ο Φούλης μας. Με ύφος δεύτερης λαϊκής γκόμενας που τσάκωσε τον λεγάμενο να ξενοκοιτάζει -αλλά με όλα του τα δίκαια- πέταξε την σπόντα του και ήταν και πετυχημένη, πρέπει να σας πω.

«Το άκουσα και ‘γω», σχολίασε για την ατάκα Νικόλα «και μου δημιουργήθηκε μια μεγάλη έκπληξη γιατί μαζί με τον Νικόλα Παπαδόπουλο θεωρούσαμε από το 2008-2013 καταστροφική για την οικονομία τη διακυβέρνηση Χριστόφια που ήταν μαζί με το ΔΗΚΟ. Τώρα τι άλλαξε και έγινε η πιο αποδοτική;».

Δεν άλλαξε κάτι. Απλά, είναι αυτό που σας έλεγα στην αρχή. Το ότι λέγατε πως δεν έχουμε υπόθεση.

Δίκαιο έχετε, αλλά τα πράγματα είναι απείρως χειρότερα και το πρόβλημα είναι -πέρα από την έλλειψη πολιτικών με κότσια- η ομηρία μας ες αεί, ελλείψει λύσης, μέσα σε ένα σύστημα όπου οι πολιτικοί απατεώνες του ΔΗΚΟ διοικούν τη χώρα με το 14% (σε ψήφους 50.000 οι οποίες σε πραγματικούς αριθμούς είναι το 10% των εκλογέων) εκβιάζοντας τα δύο μεγάλα κόμματα.

Όχι ότι εκείνα έχουν αποδείξει ότι τους αξίζει και κάτι καλύτερο.

Ο Νικόλας. Ο οποίος με όσα ψέματα και αρλούμπες είχε πει στις Προεδρικές πέρυσι, στο μυαλό οποιουδήποτε νοήμονα ανθρώπου, δεν μπορεί να είναι -και δεν είναι- κατάλληλος ούτε για μουχτάρης, όχι για Πρόεδρος. Ή μήπως τα ξεχάσαμε;

Πώς είπατε, ήταν βαρύ το «πολιτικοί απατεώνες»; Εγώ θα έλεγα υπερβολικά λάιτ υπό τις περιστάσεις.

Πέρα από τα όσα προηγήθηκαν, ποιος μπορεί να ξεχάσει με τι λύσσα είχε πολεμήσει ο Νικόλας (τότε αντιπρόεδρος του ΔΗΚΟ) τη διακυβέρνηση Χριστόφια, θεωρώντας μαζί με την υπόλοιπη οικογένεια, ότι ο επί 20 χρόνια καρκινοπαθής Τάσσος, πέθανε επειδή δεν… επανεκλέγηκε; Κι αυτά τα ξεχάσαμε;

Και δεν ήταν καν ο βασικός λόγος. Ο Νικόλας ήταν και είναι φύσει και θέσει το δεκανίκι του Αβέρωφ, εξού και η οργή του άλλου, διότι δεν τους χωρίζει τίποτα ειδικά στην οικονομία και την εσωτερική διακυβέρνηση.

Μαζί δεν είχαν μπλοκάρει, με τον όρο «κυβερνώσα βουλή» που είχαν εισαγάγει, οι ίδιοι το έλεγαν κιόλας, τα νομοσχέδια που έπαιρνε η κυβέρνηση Χριστόφια στη Βουλή; Πού ήταν η… αποτελεσματικότητα; Στο ότι καταψήφισαν την προσωρινή αύξηση του Εταιρικού Φόρου την οποία έφεραν μετά πολύ μεγαλύτερη; Τη φορολόγηση της μεγάλης ακίνητης περιουσίας;

Στον άδειασμα της ΑΤΑ από τον Νικόλα το 2011 από του βήματος της ολομέλειας; Όλα τα υπόλοιπα;

Μα, ο Νικόλας; Θα μας πελλάνετε; Ο ίδιος Νικόλας που υπερψήφισε -παρά το θέατρο πριν- όλους τους προϋπολογισμούς της κυβέρνησης Αναστασιάδη; Όλους όμως! Από το 2013.

Ο Νικόλας ο οποίος μόλις εξελέγη Πρόεδρος του ΔΗΚΟ, υποστήριξε το νομοσχέδιο των αποκρατικοποιήσεων του ΔΗΣΥ προκαλώντας την αντίδραση του Τρυφωνίδη και την αλησμόνητη ατάκα «δεν θα πάρουμε διαζύγιο με τον Αναστασιάδη για να κοιμόμαστε με τον Αβέρωφ»;

Ο Νικόλας. Που καταψήφισε την πρόταση του ΑΚΕΛ για κατάργηση της μονάδας αποκρατικοποιήσεων το 2017; Που υπερψήφισε την ιδιωτικοποίηση του Λιμανιού Λεμεσού το 2016; Που υπερψήφισε το 2015 το Πλαίσιο Αφερεγγυότητας που άνοιξε τον δρόμο για τις εκποιήσεις;

Δεν λέω τι ήταν σωστό και τι λάθος. Μιλώ για την απάτη του πράγματος έτσι;

Ο ίδιος Νικόλας, το 2012, ζητούσε και από τον Χριστόφια τον επαναδιορισμό Ορφανίδη, λέγοντας: «Ο μη διορισμός του κύριου Αθανάσιου Ορφανίδη στη θέση του διοικητή […] θα αποτελέσει το τελευταίο καρφί στο φέρετρο της οικονομίας της Κύπρου, το οποίο κτίζει η κυβέρνηση του Δημήτρη Χριστόφια τα τελευταία τέσσερα χρόνια»;

Αυτό ήταν οι «πολιτικές συνεργασίες με το ΑΚΕΛ» οι οποίες, «ήταν οι πλέον αποτελεσματικές για τον τόπο»; Το φέρετρο;

Και καλά ο Νικόλας πλέον έχει γίνει ρόμπα για να γίνει, ελπίζει, Πρόεδρος. Μέχρι προχθές ήταν χασιμιός και έσκαζε για τον Αναστασιάδη τον οποίο μισεί όπως όλοι ξέρουμε, όχι μόνο για την υπόθεση με την Πλωτή και τα εκατομμύρια και επειδή ο άλλος έκανε τη στροφή (;) στο Κυπριακό, αλλά και λόγω, κυρίως, του ότι ο υψηλός του πατριωτισμός τον κάνει να ασχολείται με το 2023, ενώ ο κόσμος χάνεται.

Οι του ΑΚΕΛ όμως; Τόσο πλέον; Τόσο πάλι;

Τα πράγματα είναι απλά. Όσο το ΑΚΕΛ δεν αντιλαμβάνεται ότι η χρονική στιγμή ευνοεί όσο ποτέ άλλοτε την υπέρβαση και το άνοιγμα προς το πραγματικό κέντρο και κυρίως προς τον κόσμο που σκέφτεται, και έξαλλος όπως είναι δεν πάει να ψηφίσει, εκεί θα είμαστε.

Εγκλωβισμένοι στους εκβιασμούς του ΔΗΚΟ ες αεί, για τις καρέκλες. Δυστυχώς, όμως, το ΑΚΕΛ το οποίο διοικούν οι μετριότητες που άφησε πίσω της η εποχή του μακαρίτη, ο οποίος, όποιος τολμούσε να ψελλίσει κάτι έπεφτε σε δυσμένεια με αποτέλεσμα να θυμίζει το ΑΚΕΛ -και το Προεδρικό- τα διαμερίσματα των ευνούχων στα παλάτια του Σουλτάνου, δεν μπορεί και δεν τολμά να κάνει το βήμα προς τον επόμενο αιώνα και να φτιαχτεί ένα κανονικό κεντροαριστερό κόμμα, ανοιχτό και μακριά από τις αγκυλώσεις και τις γραφικότητες του παρελθόντος.

Εδώ είναι το πρόβλημα. Και έτσι, ζούμε σε μια χώρα, όπου ενώ το καράβι βουλιάζει μες τον βόθρο της διαφθοράς, το ερώτημα είναι ποιος… θα καταφέρει να κοιμηθεί με το ΔΗΚΟ και εδώ με έναν Νικόλα.

Με έναν Νικόλα. Τέσσερα χρόνια πριν. Γιατί η μάμα του θέλει να τον δει Πρόεδρο.

Παρότι δεν είναι άξιος να χωρίσει δύο γαϊδάρων άχυρο. Αποδεδειγμένα.
Εδώ μας έχουν φέρει. Α, και πού είστε ακόμα…!