Φόρμα αναζήτησης

Ο Νιαζί επιβεβαίωσε τη διαίρεση

Αν κάτι ξεχώρισε σε αυτές τις ευρωεκλογές δεν ήταν τόσο η εκλογή Νιαζί, όσο ο τρόπος που αυτή αντιμετωπίστηκε. Απ’ όσους -μάλιστα- και πριν και μετά την εκλογή του συνέχισαν να απαριθμούν λόγους για τους οποίους η υποψηφιότητά του αποτελεί απειλή για τη χώρα. Ο Άριστος Μιχαηλίδης έγραψε στον «Φ» πως «αποδείχθηκε ότι η ανησυχία (των Τ/Κ) ότι ως μειοψηφία δεν έχουν ελπίδες εκλογής σε αξιώματα δεν είναι βάσιμη. Το ΑΚΕΛ και το Τουρκικό Ρεπουμπλικανικό Κόμμα θα μπορούσαν», σημείωσε, «σε μια μελλοντική Κύπρο να ανοίξουν τον δρόμο της συνεργασίας στο πλαίσιο της γνήσιας δημοκρατίας… (εκλέγοντας) και Πρόεδρο, χωρίς τη μόλυνση των δημοκρατικών αρχών με ποσοστώσεις και εκ περιτροπής φαντάσματα». Δεδομένου ότι θα «τερματίσουν τη φιλοσοφία του φυλετικού διαχωρισμού». Ενώ ο Γιώργος Καλλινίκου υπέδειξε ότι οι 20.975 ε/κ ψήφοι που έλαβε ο Νιαζί αποτελούν «τρανή απόδειξη ότι οι Ε/Κ δεν έχουν πρόβλημα να ψηφίσουν Τ/Κ υποψήφιο. Αρκεί η εκλογή του να γίνεται… με σεβασμό στην ΚΔ… Την κοινή πατρίδα… Ότι η σημερινή ευρωπαϊκή Κύπρος δεν έχει καμιά απολύτως σχέση με εκείνην τη δηλητηριασμένη κοινωνία της περιόδου 1964-74… Και ότι είναι καιρός να προταχθεί προς τους ξένους μεσολαβητές η αναγκαιότητα να αναζητηθεί η λύση της λογικής. Αυτής ενός ενιαίου κράτους.»

Αυτό όμως έδειξε η εκστρατεία που μόλις τέλειωσε και οι αντιδράσεις που ακολούθησαν; Τους τελευταίους μήνες είδαμε έναν Πρόεδρο να αναφέρεται στις τ/κ ψήφους ως «δανεικές» και εμμέσως να υιοθετεί την κινδυνολογία που αναπτύχθηκε γύρω από το πρόσωπο ενός ανθρώπου που ο ίδιος επέλεξε για σύμβουλο στο Προεδρικό. Είδαμε κομματικούς αρχηγούς να προτάσσουν τον κίνδυνο νόθευσης της βούλησης των Ε/Κ από τη συμμετοχή των Τ/Κ. Είδαμε βουλευτές να χαρακτηρίζουν τον Τ/Κ υποψήφιο «πράκτορα» της Τουρκίας εντός του Ευρωκοινοβουλίου και «εν δυνάμει υπονομευτή του κράτους». Κόμματα να πρωτοστατούν στην εκστρατεία ολοκληρωτικής απαξίωσης μιας υποψηφιότητας με μόνο επιχείρημα ότι είναι Τ/Κ. Ένα ολόκληρο πολιτικό σύστημα να αμφισβητεί το αφήγημα χρόνων περί κοινού κράτους. Έτοιμο να περιφρουρήσει την ελληνική του ταυτότητα. Ακόμα και το θέμα της γλώσσας που πρώτος έθεσε ο Πρόεδρος προτάχθηκε ως απόδειξη σκοτεινών σχεδιασμών του Νιαζί. Και αυτή η εκστρατεία λάσπης δεν περιορίστηκε προεκλογικά. Ακόμα και με το πέρας των εκλογών συντηρήθηκε η ίδια κινδυνολογία. Μια τ/κ υποψηφιότητα ήταν αρκετή για να αναδείξει τα ανύπαρκτα όρια της υποκρισίας μας. Ώστε να αναβιώσει μια κατάσταση που όλοι θεωρούσαμε ότι είχε αν μη τι άλλο παρέλθει. Να επιβεβαιωθούν αντανακλαστικά που είχαμε ως δεδομένο ότι είχαν εκλείψει. Οι γραμμές της Ακροδεξιάς και κομμάτων του δημοκρατικού τόξου με δεδηλωμένες θέσεις υπέρ της ΔΔΟ να ενωθούν. Να στοχοποιηθεί η συνεργασία. Και να επιβεβαιώσει ότι μπορεί η κοινωνία να μην είναι η ίδια, αλλά έχει τεράστιες ομοιότητες. Τα αντανακλαστικά είναι εκεί. Ο «φυλετικός διαχωρισμός» βαθιά εμπεδωμένος.

Μπορεί ένας αριθμός Ε/Κ να απέδειξε ότι δεν είχε πρόβλημα να ψηφίσει Τ/Κ υποψήφιο στέλνοντας μήνυμα. Αυτή όμως ήταν η μία όψη της κοινωνίας. Υπήρξε και μια άλλη που έσπευσε να στείλει τα δικά της. Ήταν εκείνο το κομμάτι που υιοθέτησε τα περί πρακτόρων. Που αγκάλιασε τη λάσπη. Που έσπευσε να συσπειρωθεί γύρω από ένα κόμμα για να αναχαιτίσει την πιθανότητα εκλογής Τ/Κ. Απέναντι στις 20.975 ψήφους του Νιαζί στοιχήθηκαν οι 23.167 του ΕΛΑΜ, οι 9.538 της Ελένης Σταύρου, οι 10.775 του Ιακώβου.

Πέρα και πάνω από την εκλογή Νιαζί, η εκστρατεία αυτή επιβεβαίωσε την ανάγκη όσων ο Άριστος Μιχαηλίδης χαρακτήρισε «φαντάσματα». Ότι διαχωριστικές γραμμές υπάρχουν και οι ασφαλιστικές δικλίδες είναι αναγκαίες. Δικαιώνοντας τους Τ/Κ και απαντώντας με τρόπο ξεκάθαρο πώς αντιλαμβανόμαστε τη συνεργασία και την πολιτική ισότητα. Αλλά και γιατί η λύση, ακόμα και η ΔΔΟ είναι ανέφικτη. Διότι το θέμα δεν είναι αν μπορεί περιστασιακά να εκλεγεί ή όχι ένας Τ/Κ, αλλά η αντίδραση που προκαλεί μια τέτοια πιθανότητα. Όταν για έναν θεσμό που ελάχιστα αγγίζει την καθημερινότητά μας μια τ/κ υποψηφιότητα είναι αρκετή για να επιφέρει τέτοιο διχασμό, ποιος θα ήταν ο τρόπος αντιμετώπισης ενδεχόμενης (ή εκλογής) υποψηφιότητας που δυνητικά θα μπορούσε να είχε καθοριστικές πολιτικές προεκτάσεις; Αν δεν μπορούμε να αποδεχθούμε έναν Τ/Κ να μας εκπροσωπεί στην Ευρωβουλή (ως ένας από τους 751 ευρωβουλευτές), πώς θα συνεργαστούμε σε μελλοντική λύση; Εάν δεν μπορούμε να δεχθούμε ότι μία από τις 6 θέσεις μπορεί να καταληφθεί από Τ/Κ (ο οποίος θα εκλεγεί με κοινό ψηφοδέλτιο) πώς θα δεχθούμε να συμμετέχουν στα κέντρα αποφάσεων; Αν θεωρούμε τους Τ/Κ πράκτορες της Τουρκίας, τότε πώς θα αποδεχθούμε το οποιοδήποτε σχέδιο;

Αντί υποσημείωσης: Όλοι επικεντρώθηκαν στην Ακροδεξιά, εκφράζοντας πρόθεση να σταθούν ανάχωμα στην περαιτέρω άνοδό της. Ο Παντελής Νικολαΐδης, ο οποίος πριν από κάποια χρόνια συμμετείχε στις επιθέσεις εναντίον του Ταλάτ στο ΤΕΠΑΚ διότι δεν μπορούσε να διανοηθεί ότι ένας Τ/Κ ηγέτης συμμετέχει σε μια εκδήλωση στις ελεύθερες περιοχές, ο οποίος εκπροσωπεί ως αντιπρόεδρος τους δασκάλους, με αφορμή την εκλογή Νιαζί έγραψε πως «η τουρκική, μια βάρβαρη γλώσσα, μπαίνει από το παράθυρο στην Ευρωβουλή» και δήλωσε περήφανος ρατσιστής. Αρκετοί έσπευσαν να υποδείξουν ότι, ως συντεχνιακός, δεν διδάσκει. Το θέμα, όμως, είναι ότι επιλέχθηκε ως εκπαιδευτικός και θα μπορούσε να βρίσκεται στις σχολικές αίθουσες και να διαμορφώνει τους αυριανούς πολίτες. Δεν χρειάζεται λοιπόν να προβληματιζόμαστε γιατί η Ακροδεξιά ανεβαίνει, ούτε πώς μπορεί να ελεγχθεί. Και οι λόγοι ανόδου και οι λύσεις βρίσκονται μπροστά μας.

antopoly@cytanet.com.cy