Φόρμα αναζήτησης

Ο φαύλος κύκλος του παραμυθιού

Του Παναγιώτη Σεντώνα

Στο παιδί μου δεν άρεσαν ποτέ τα παραμύθια
Και του μιλούσανε για Δράκους και για το πιστό σκυλί
Για τα ταξίδια της Πεντάμορφης και για τον άγριο λύκο
Μα στο παιδί δεν άρεσαν ποτέ τα παραμύθια
Τώρα, τα βράδια, κάθομαι και του μιλώ
Λέω το σκύλο σκύλο, το λύκο λύκο, το σκοτάδι σκοτάδι,
Του δείχνω με το χέρι τους κακούς, του μαθαίνω
Ονόματα σαν προσευχές, του τραγουδώ τους νεκρούς μας.
Α, φτάνει πια! Πρέπει να λέμε την αλήθεια στα παιδιά.
Μ. Αναγνωστάκης, Τα ποιήματα, Πλειάς

Η οικονομική κρίση ξεσκέπασε και άλλες κρίσεις. Ανάμεσα σ’ αυτές είναι και η κρίση του πολιτικού συστήματος, χαρακτηριστικό στοιχείο της οποίας αποτελεί η πρωτοφανής απαξίωση.

Ανάμεσα στις συμπεριφορές που γέννησαν το πρόβλημα είναι και η επιμονή στα… παραμύθια. Η αναπαραγωγή ενός φαύλου κύκλου ψέματος.

Τα παραμύθια είναι όμορφα. Καλλιεργούν και εξάπτουν τη φαντασία μας. Την πολιτική όμως τη λαβώνουν και την εκτροχιάζουν από το είναι της.

Για να σπάσει ο φαύλος κύκλος του παραμυθιού πρέπει πολιτικοί και πολίτες να ενεργήσουν διαφορετικά. Οι πολιτικοί να εκφέρουν και να επιμένουν στις αλήθειες και οι πολίτες να ζητούν και να αντέχουν τις αλήθειες. Όσοι ενδιαφέρονται να σταθούν απέναντι στην απαξίωση της πολιτικής πρέπει να ξεχάσουν τους δράκους και τα ταξίδια της πεντάμορφης και να πουν τον σκύλο σκύλο, τον λύκο λύκο, το σκοτάδι σκοτάδι. Πρέπει να λέμε την αλήθεια…

Αν έχουμε σκοπό να πάμε μπροστά, άλλος δρόμος δεν υπάρχει από την επιμονή στην αλήθεια, από την επαναφορά του λέγειν και του πράττειν σε μια αδιαίρετη σχέση και το φτιάξιμο των πνευματικών φίλτρων του ορθολογισμού μας.