Φόρμα αναζήτησης

Ο ελληνοκυπριακός θύλακας του νότου



Κάποια στιγμή οι Ελληνοκύπριοι πρέπει να ξεκαθαρίσουν τι τους είναι οι Τουρκοκύπριοι; Αδελφοί Κύπριοι; Συνεταίροι; Κατακτητές της Κύπρου και όργανα της Άγκυρας; Κλέφτες των ε/κ περιουσιών; Ανάλογα ερωτήματα πρέπει να τεθούν και για την Τουρκία; Τι μας είναι αυτή η χώρα; Μια γειτονική χώρα; Μια εγγυήτρια χώρα; Μια χώρα απολίτιστων και βαρβάρων που το 1974 ήρθε χωρίς λόγο και αιτία και κατάκτησε την Κύπρο; Αν οι Ελληνοκύπριοι ήταν σε θέση να ξεκαθαρίσουν ποια σχέση επιθυμούν να έχουν με τους Τ/Κ και την Τουρκία στα επόμενα 10 χρόνια, ίσως να ήταν και πιο εύκολες οι αποφάσεις τους στο Κυπριακό σήμερα. Αν είναι ακόμα σε θέση να αποφασίζουν.

Οι Τουρκοκύπριοι

Παρακολουθώντας για χρόνια τώρα την τουρκοκυπριακή κοινότητα, έχω την εντύπωση ότι οι Τουρκοκύπριοι έχουν πιο ξεκάθαρες απόψεις για το πώς θέλουν να προχωρήσουν, κι αυτό βέβαια ίσως είναι και εξηγήσιμο, γιατί το 1974 βρέθηκαν στην πλευρά των νικητών. Τι θέλουν οι Τουρκοκύπριοι, αν κρίνουμε μέσα από τη θετική ψήφο που έδωσαν στο σχέδιο ΑΝΑΝ το 2004, μέσω της αποδοχής των συγκλίσεων για την εσωτερική πτυχή του Κυπριακού το 2010, τη θετική προσέγγιση του Μουσταφά Ακιντζί πριν και μετά το Κραν Μοντανά, αλλά και τις πρόσφατες τ/κ εκλογές;

* Οι Τ/Κ, ούτε μας αγαπούν, ούτε μας μισούν. Θέλουν συνεργασία μαζί μας και διεκδικούν τα δικαιώματά τους. Δεν απέκλεισαν ποτέ την επανένωση της Κύπρου, μάλιστα μέχρι προχθές και επί ηγεσίας Ακιντζί επίσημη θέση τους ήταν η διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία. Τι σημαίνει για τους Τουρκοκύπριους αυτή η λύση; Ότι θα έχουν όσο το δυνατόν μεγαλύτερη αυτονομία στη δίκη τους εδαφική ζώνη, θα αναγνωρισθούν διεθνώς ως συνιστώσα πολιτεία και ως συνεταίροι της νήσου Κύπρου, θα εκλέγουν και αυτοί πρόεδρο στο πλαίσιο της εκ περιτροπής προεδρίας και θα είναι πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σε αντάλλαγμα αποδέχτηκαν μερική επιστροφή εδαφών υπό ελληνοκυπριακή διοίκηση, μέσω του χάρτη Ακιντζί που κατατέθηκε στο Μοντ Πελεράν τον Νοέμβριο του 2016, την αποζημίωση ή ανταλλαγή περιουσιών, την υιοθέτηση ενός νομίσματος, οπότε μιας οικονομίας, την ελεύθερη διακίνηση και εγκατάσταση σε ολόκληρη την επικράτεια της Κύπρου, τη σταδιακή αποχώρηση όλων των τουρκικών στρατευμάτων από την Κύπρο και την κατάργηση των μονομερών εγγυητικών δικαιωμάτων της Τουρκίας, όπως προνοούσε το πλαίσιο Γκουτέρες το οποίο αποδέκτηκε δημόσια ο Μουσταφά Ακιντζί. Κάποιοι υποστηρίζουν, και έχουν δίκαιο, ότι οι Τουρκοκύπριοι κερδίζουν άμεσα από η λύση, ενώ οι Ε/Κ επενδύουν περισσότερο στο μέλλον. Από την άλλη, βέβαια, όλα τα λεφτά είναι να έχεις μέλλον.

* Μετά την εκλογή Τατάρ, ίσως να αλλάζει κάτι στην προσέγγιση των Τουρκοκυπρίων. Πέρα από τη λύση ομοσπονδίας, μπήκε στο τραπέζι και το θέμα των δύο κρατών. Πόσο αυτό αποτελεί τελική στροφή ή θα πρέπει να ενταχθεί στο πλαίσιο μιας τακτικής διαπραγματεύσεων, είναι κάτι που θα διαφανεί σύντομα. Το σίγουρο, αν κρίνουμε και από τις τοποθετήσεις Όζερσαϊ και Σερντάρ Ντενκτάς, οι οποίοι κατήγγειλαν δημόσια την Τουρκία για παρεμβάσεις, αλλά και του ίδιου του Τατάρ που ζητά αναγνώριση του ψευδοκράτους, είναι ότι παρά την ήττα Ακιντζί, η συντριπτική πλειοψηφία των Τουρκοκυπρίων εναντιώνονται στην πλήρη ενσωμάτωσή τους από την Τουρκία. Σε πρόσφατες δημοσκοπήσεις, την εγκυρότητα των οποίων δεν μπορούμε να ελέγξουμε, η στροφή των Τ/Κ προς τη λύση δύο κρατών είναι, ωστόσο, σαφής, αφού ποσοστό άνω του 70% πιστεύει ότι αυτή είναι η ρεαλιστική λύση που έχει απομείνει. Από την άλλη, και μέσα από την τ/κ διοίκηση, ίσως έχουμε πιο έγκυρα στοιχεία για τις διαθέσεις των Τουρκοκυπρίων. Σύμφωνα με μελέτη του εκλογολόγου Χριστόφορου Χριστοφόρου, το 72% των Τ/Κ ψηφοφόρων ψήφισαν Μουσταφά Ακιντζί που στήριξε με συνέπεια ΔΔΟ. Τον Τατάρ εν ολίγοις ψήφισε το 28% των Τ/Κ και άλλοι τόσοι περίπου έποικοι. Η ρευστότητα αυτή στις διαθέσεις των Τ/Κ, οι οποίοι δηλώνουν απογοητευμένοι από την έως τώρα διαδικασία για εξεύρεση λύσης, μάλλον θα ξεκαθαρίσει μετά την επίσκεψη της κ. Λουτ και τη διαφαινόμενη πενταμερή από τον κ. Γκουτέρες. Εν ολίγοις, η επικείμενη πενταμερής θα διευκρινίσει το περιεχόμενο της λύσης του Κυπριακού. Το πιο πιθανό είναι ότι η τουρκική πλευρά θα αποδεκτεί μια τελευταία προσπάθεια λύσης ομοσπονδίας, με ουρά. Ότι σε περίπτωση μιας νέας αποτυχίας, οι Τ/Κ θα έχουν το δικαίωμα, με τη σύμφωνο γνώμη και του ΟΗΕ, να στραφούν οριστικά προς τα δύο κράτη και στην αναγνώριση της «ΤΔΒΚ», έστω και εν γνώσει τους ότι το κράτος αυτό θα είναι παράρτημα της Τουρκίας.

Η Τουρκία

Η Τουρκία σήμερα γεωπολιτικά ασκεί την επιρροή στην Κύπρο που ασκούσε η Ελλάδα από το 1960-1974. Το 1963 οι Τουρκοκύπριοι υποχώρησαν στους θύλακες, η διακυβέρνηση και το κράτος αφέθηκαν στα χέρια των Ελληνοκυπρίων και διά της καθόδου της Ελληνικής Μεραρχίας ασκείτο ικανοποιητικός γεωπολιτικός έλεγχος επί ολόκληρης της χώρας. Η νίκη της Τουρκίας επί του εδάφους το 1974 και ο έλεγχος της θάλασσας της Κύπρου μετά το 2017 έχουν αντιστρέψει την κατάσταση. Στην πράξη, η Κυπριακή Δημοκρατία έχει προσδεθεί στο άρμα της τουρκικής επιρροής. Ως Ελληνοκύπριοι έχουμε βέβαια μια στοιχειώδη ασφάλεια λόγω της ένταξής μας στην ΕΕ, ωστόσο, οι εικόνες των χιλιάδων Αρμενίων να εγκαταλείπουν το Ναγκόρνο- Καραμπάχ τη βδομάδα που πέρασε, είναι εκεί για να μας θυμίζουν ότι κανένας εν μέσω πολιτικής ρευστότητας δεν πρέπει να επαναπαύεται.

Το ερώτημα που κάποιοι θέτουν για την Τουρκία είναι πού το πάει στην Κύπρο. Το ερώτημα μάλλον θα έπρεπε να αντιστραφεί. Πού το πάνε οι Ελληνοκύπριοι; Επιστροφή στα δεδομένα του 1960, που κατά βάθος θέλουν όλοι οι Ε/Κ, προϋποθέτει έναν νικηφόρο πόλεμο. Αν αυτός δεν είναι εφικτός, τότε οι Ελληνοκύπριοι θα έπρεπε να ρωτηθούν τι θέλουν και τι επιθυμούν, από τη στιγμή που η Τουρκία μπορεί να έχει ενώπιόν της όλες τις υπόλοιπες διαθέσιμες επιλογές: Και ομοσπονδία και συνομοσπονδία και δύο κράτη, ακόμα και διαχείριση του status quo, αφού η ίδια το επέβαλε και η ίδια το ελέγχει, έως ότου προκύψουν, ακόμα και συνθήκες κατάληψης ολόκληρης της Κύπρου.

Το τραγελαφικό είναι ότι οι Ελληνοκύπριοι δεν ήξεραν τι ήθελαν όταν είχαν το πάνω χέρι κατά την περίοδο 1964-1973, όταν διά του καταστροφικού Μακαρίου απέρριψαν τη συμφωνία Κληρίδη -Ντενκτάς που αφαιρούσε από τους Τ/Κ όλα σχεδόν τα προνόμια της Ζυρίχης. Ως εκ τούτοπυ, είναι ρεαλιστικό να πιστεύει κάποιος ότι γνωρίζουν τι θέλουν σήμερα; Τα τελευταία 56 χρόνια οι Ε/Κ δείχνουν ανίκανοι να αποφασίσουν.

Το τελευταίο χαρτί

Κάποιοι Ε/Κ επιμένουν στην πρόταξη του διεθνούς δικαίου το οποίο εφαρμόζεται αλά καρτ, στα ψηφίσματα του ΟΗΕ της δεκαετίας του 1970 που δεν ανανεώθηκαν, σε αντικατοχικό αγώνα από τον καναπέ τους, σε εκμετάλλευση των εμπλεκομένων συμφερόντων μέσα από τριμερείς διασκέψεις δημοσίων σχέσεων, μέσα από τη θωράκιση της ΑΟΖ μας χωρίς να διαθέτουμε στολό, μέσα από την επιβολή μέτρων κατά της Τουρκίας από την ΕΕ, χωρίς να υπάρχει πραγματική διάθεση από τους εταίρους μας. Μέσα από τέτοιες αφελείς διαχρονικές προσεγγίσεις επιτρέψαμε στην Τουρκία να σφίγγει τον κλοιό της γύρω από την Κύπρο. Είχαμε μια ευκαιρία να αλλάξουμε τα γεωπολιτικά δεδομένα στην περιοχή μας το 2004 μέσω της ένταξης ολόκληρης της Κύπρου στην ΕΕ, είχαμε μια ευκαιρία το 2017 στο Κραν Μοντανά να τερματίσουμε τα μονομερή εγγυητικά δικαιώματα της Τουρκίας, αλλά οι τραγικές ηγεσίες μας πέταξαν τις ευκαιρίες στον κάλαθο των αχρήστων «γιατί ο Τάσσος δεν παρέλαβε κράτος για να παραδώσει κοινότητα», γιατί ο Χριστόφιας «ήθελε να τσιμεντώσει το ΝΑΙ», διότι ο Αναστασιάδης βιαζόταν να επιστρέψει στην Κύπρο για να εκλεγεί Πρόεδρος της μισής Κύπρου και να συνεχίσει να ηγείται στο φαγοπότι με τα «χρυσά» διαβατήρια.

Οι δύο επιλογές

Σήμερα, το τελευταίο μας χαρτί για επίλυση του Κυπριακού, αν κρίνουμε από την τεράστια διαδήλωση προχθές εν μέσω πανδημίας στη Λευκωσία, είναι οι Τουρκοκύπριοι. Οι ίδιοι θέλουν λύση γιατί χάνονται ως κοινότητα, εμείς έχουμε ανάγκη τη λύση διότι θα πεθάνουμε από ασφυξία μόνοι και αβοήθητοι στην Ανατολική Μεσόγειο. Μπορούμε να συνεργαστούμε;
Υπάρχουν ενώπιόν μας φαινομενικά δύο επιλογές:

* Πρώτον, να μεταβούμε σε μια νέα πενταμερή και να διαβεβαιώσουμε τον γενικό γραμματέα ότι είμαστε έτοιμοι για διαπραγματεύσεις οι οποίες θα ολοκληρωθούν σύντομα. Ότι αποδεχόμαστε την πολιτική ισότητα των Τουρκοκυπρίων και ότι είμαστε έτοιμοι στο πλαίσιο Γκουτέρες να συζητήσουμε το θέμα της κατάργησης των τουρκικών εγγυήσεων, το οποίο ακόμα και ο ιλαροτραγικός Κοτζιάς παραδέχτηκε ότι βρισκόταν στο τραπέζι στο Κραν Μοντανά. Ότι με πειστικό τρόπο είμαστε πραγματικά έτοιμοι να ξεκινήσουμε απ’ εκεί που μείναμε. Μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο; Το θεωρώ μάλλον απίθανο. Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης λέει παρασκηνιακά ότι δεν πρόκειται να μεταβεί σε πενταμερή αν δεν είναι σαφές ότι στην επίσημη ατζέντα της θα βρίσκεται μόνο η λύση ΔΔΟ. Αν ο Τατάρ κατά τη διάρκεια της πενταμερούς θέλει να θέσει θέμα δύο κρατών μπορεί να το κάνει. Οχι όμως προκαταβολικά. Προχθές στη σύσκεψη των αρχηγών για το Κυπριακό στο Προεδρικό, η πλειοψηφία των φωστήρων ηγετών μας καλούσε τον Αναστασιάδη εναγώνια να μην πάει σε πενταμερή πριν η Ευρώπη επιβάλει μέτρα στην Τουρκία τον Δεκέμβριο, με τον κ. Πρόεδρο να κουνά καταφατικά το κεφάλι με νόημα, όπως ακριβώς κουνούσε το κεφάλι η διευθύντρια του διπλωματικού του γραφείου κ. Φιλίππα Καρσερά όταν άκουγε τον μητροπολίτη Μόρφου να προφητεύει ότι από στιγμή σε στιγμή καταρρέει η Τουρκία, διότι αυτό του είπαν στον ύπνο του οι Άγιοι Πατέρες. Όποιος, εν ολίγοις, νομίζει ότι το Εθνικό Συμβούλιο έχει καλύτερη ανάλυση από αυτήν του Αγίου Μόρφου, μάλλον κάνει λάθος.

* Δεύτερον, να πάμε σε πενταμερή και να δεχτούμε τις εισηγήσεις του Τατάρ, να μπούμε δηλαδή σε συζητήσεις για λύση δύο κρατών. Κι αυτό το θεωρώ απίθανο, αν και ο Πρόεδρος φλερτάρει με αυτήν την ιδέα. Την επομένη βέβαια που θα το αποδεχτεί, θα αναγορευθεί στον μεγαλύτερο προδότη που γέννησε η Κύπρος. Σήμερα, με όχημα τη λύση ΔΔΟ, έχει μαζί του τον ΔΗΣΥ, το ΑΚΕΛ και τη ΔΗΠΑ που εκπροσωπούν άνετα ένα ποσοστό πέραν του 50%. Αν ενστερνισθεί τη λύση δύο κρατών, χάνει το ΑΚΕΛ, το μισό ΔΗΣΥ, αλλά και τους σούπερ πατριώτες- ηλιοτρόπια του ΔΗΚΟ της ΕΔΕΚ και του ΕΛΑΜ, οι οποίοι αίφνης θα τον αναγορεύσουν σε νέο Εφιάλτη, ο οποίος διά της υπογραφής του ξεπουλά την πατρίδα του.

Οποιος νομίζει λοιπόν ότι η ε/κ πλευρά θα προσέλθει σε νέο γύρο συνομιλιών με ξεκάθαρες θέσεις, πλανάται πλάνην οικτράν. Με βάση τα πιο πάνω, αντιλαμβανόμαστε ότι ενώπιόν μας δεν υπάρχει καμία επιλογή, είτε γιατί δεν θέλουμε, είτε γιατί δεν μπορούμε. Οπότε, την πενταμερή δεν τη θέλουμε γιατί αποφασίσαμε ότι θέλουμε λύση, αλλά, όπως πάντα, για να κερδίσουμε χρόνο. Να βγάλει τη θητεία του κι αυτός ο Πρόεδρος και να φορτώσει το Κυπριακό στον επόμενο.

Και η Τουρκία αλωνίζει

Αφήνοντας έτσι την Τουρκία να αλωνίζει. Ο νυν Πρόεδρος, με αυτό τον τρόπο βέβαια κινδυνεύει να καταστεί μια τραγική φιγούρα και μια καρικατούρα πολιτικής. Κινδυνεύει να φύγει ως ο Πρόεδρος που εμπέδωσε τη διαφθορά ως τρόπο ζωής στη χώρα, ως ο Πρόεδρος που έχασε την Αμμόχωστο, ως ο Πρόεδρος που άνοιξε τη λύση δύο κρατών με τους όρους της Τουρκίας, χωρίς έστω κάποιες εδαφικές αναπροσαρμογές ή μια ευρωπαϊκή λύση του Κυπριακού. Δυστυχώς γι’ αυτόν υπάρχει πολύς χρόνος έως το 2023 που φεύγει για να αποφύγει αυτές τις εξελίξεις.

Μας μένει βέβαια το status quo. Ούτε όμως οι Ελληνοκύπριοι, ούτε οι Τουρκοκύπριοι μπορούν να επιβιώσουν διά της παράτασής του. Η μόνη που μπορεί είναι η Τουρκία. Η οποία θα συνεχίσει να ελέγχει ως εγγυήτρια δύναμη το 36% του Κυπριακού εδάφους, θα ανοίξει το Βαρώσι στους Τούρκους επιχειρηματίες, θα μετατρέψει σε αμελητέα πολιτική οντότητα τους Τουρκοκυπρίους, θα συνεχίσει τις γεωτρήσεις στην κυπριακή ΑΟΖ ως εγγυήτρια δύναμη εκ μέρους δήθεν των Τουρκοκυπρίων, θα προχωρήσει στην ανακήρυξη κράτους, θα μπορεί να πιέζει πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά τους Ε/Κ.

Οπότε, πώς μπορούμε να βρούμε λύση με αυτή την Τουρκία; Ίσως μας απαντήσει αίφνης ο μέσος Κύπριος πολιτικός αναλυτής του Κυπριακού, που του αρέσει να πιάνεται από λέξεις και να προβαίνει σε βαρύγδουπες αναλύσεις χωρίς πραγματικά να έχει ιδέα για τι συζητά;

Η απάντηση από τον γράφοντα είναι απλή. Η Τουρκία, με βάση την επικρατούσα πολιτική ανάλυση των Ε/Κ, δεν χρειάζεται να κάνει τίποτα. Ακόμα και ολόκληρη την Κύπρο να θέλει να καταλάβει, εμείς είμαστε ικανοί να της την προσφέρουμε στο πιάτο. Η Τουρκία, απλώς αντιδρά στις αποσπασματικές μας κινήσεις. Στην πράξη, μια τριτοκοσμική χώρα με ανόητους ηγέτες σαν τους δικούς μας είναι, η οποία λόγω της ανοησίας μας το 1974 κέρδισε έναν προδομένο πόλεμο. Την εικόνα της άτρωτης Τουρκίας τη δημιουργούν στην Κύπρο οι διαχρονικοί επαγγελματίες πατριώτες, οι οποίοι στην πραγματικότητα είναι φοβισμένα ανθρωπάκια και στο βάθος συμφεροντολόγοι και ρατσιστές. Στις λίγες φορές που διαπραγματευθήκαμε με Βασιλείου, Κληρίδη και Σημίτη, καταφέραμε από τη δεκαετία του 1990 έως και το 2017 να την οδηγήσουμε από τη λύση δύο κρατών σε συζήτηση για κατάργηση των εγγυητικών της δικαιωμάτων.

Η Τουρκία κάνει σήμερα αυτά που κάνει και μας ευγνωμονεί διότι δεν ξέρουμε πού μας παν τα τέσσερα. Το ίδιο κάνει και στην ευρύτερη περιοχή, παρεμβαίνοντας στο Ιράκ, στη Συρία, στη Λιβύη, στον Καύκασο, επιχειρώντας να καλύψει το κενό ισχύος που υπάρχει. Δεν έχει ωστόσο ούτε το πολιτικό, ούτε το πολιτισμικό, ούτε το οικονομικό υπόβαθρο ώστε να καταστεί υπερδύναμη, οπότε αυτή την υπερέκταση, εις βάρος του βιοτικού επιπέδου του τουρκικού λαού, θα το πληρώσουν πολύ ακριβά οι ηγεσίες της σε βάθος χρόνου. Δυστυχώς η Κύπρος δεν διαθέτει το μέγεθος ώστε να αντέξει στον χρόνο σε αυτές τις αναπροσαρμογές, με όχι απομακρυσμένο το σενάριο να καταλήξουμε ως παράπλευρη απώλεια.

Δυστυχώς δεν μάθαμε ποτέ τι σημαίνει συμβιβασμός. Δεν κατανοούμε ότι σε έναν συμβιβασμό δεν τα χάνεις όλα, δεν τα κερδίζεις όλα. Δυστυχώς δεν κατανοούμε ότι ένας συμβιβασμός με ολόκληρη την Κύπρο εντός της ΕΕ είναι αυτή τη στιγμή ό,τι καλύτερο μπορούμε να έχουμε. Με τη νοοτροπία του δήθεν ήρωα που δεν κύπτει τον αυχένα, αλλά τραγουδά και περιμένει από τον καναπέ του τον Πενταδάκτυλο να ανασηκώσει την πλάτη και να αποσείσει τον εχθρό, η Κυπριακή Δημοκρατία μετατρέπεται σε ε/κ θύλακα του νότου, σε μια ζώνη γεωστρατηγικής επιρροής της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο. Και έπεται συνέχεια…

Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.