Φόρμα αναζήτησης

Ο δρ. Φουάζ και η κυρία με το σταυρουδάκι

Πάει καιρός. Ήρθε σε μια συζήτηση που διοργάνωνε ένας μεγάλος δήμος για ευρωπαϊκά θέματα μαζί με ακόμα έναν συμπατριώτη του. Η εκδήλωση, είχε ευρωπαϊκό ενδιαφέρον και αφορούσε τις τοπικές αρχές. Πώς αξιοποιούνται τα ευρωπαϊκά κονδύλια, τι προβλήματα υπάρχουν και πώς θεσμοί της ΕΕ μπορούν να συμβάλουν ώστε να δοθούν λύσεις. Η παρουσία τους στον χώρο της εκδήλωσης δεν ξένισε ιδιαίτερα. Η συζήτηση ξεκίνησε με τις ομιλίες και δόθηκε ο λόγος στους παρευρισκόμενους για κατάθεση απόψεων και υποβολή ερωτημάτων. Προς το τέλος, σήκωσε το χέρι ο Φουάζ. Μετανάστης συστήθηκε, από την Αφρική. Έκανε την τοποθέτησή του στα αγγλικά. «Ήρθαμε με τον συμπατριώτη μου στην εκδήλωση για να θέσουμε το θέμα της εκμάθησης ελληνικών σε αλλόγλωσσα παιδιά. Ευχαριστούμε την Κύπρο που μας φιλοξενεί γιατί ο δικός μας τόπος μας έδιωξε, αλλά βοηθήστε μας να δώσουμε στα παιδιά μας ένα καλύτερο μέλλον».

Ο κ. Φουάζ ήταν εκτός θέματος. Είχε παρακολουθήσει δύο ώρες συζήτηση σε γλώσσα που δεν καταλάβαινε, μόνο και μόνο για να κάνει αυτή την τοποθέτηση. Αντιλαμβανόσουν από τον τρόπο που μιλούσε ότι δεν έτρεφε αυταπάτες. Η απάντηση που πήρε, ήταν γενική και κάπως αόριστη, ότι οι τοπικές αρχές έχουν κάποια προγράμματα με λειτουργούς που βοηθούν τους μετανάστες στην ομαλή ένταξή τους στην κοινότητα, παρέχοντας κυρίως συμβουλευτικές υπηρεσίες. Πολύ πιθανόν οι ομιλητές να μην γνώριζαν ή να μην ήταν προετοιμασμένοι να απαντήσουν σε αυτό το ερώτημα, αφού η εκδήλωση ήταν για άλλο θέμα.

Μετά τη συζήτηση, ακολούθησε το καθιερωμένο κοκτέιλ με καναπεδάκια, το οποίο τίμησαν δεόντως οι επίσημοι και οι λοιποί «καθωσπρέπει» ή καθώς πρέπει. Μεταξύ τυριού και κρασιού, είδα τον κ. Φουάζ να ετομάζεται να φύγει. Τον προσέγγισα. Ήταν εξαιρετικά διστακτικός. Δεν ήθελε να πει πολλά.  Ένιωθε όμως συνεχώς την ανάγκη να επαναλαμβάνει ότι δεν έχει παράπονο. Ότι νιώθει ευγνωμοσύνη και πως για το μόνο που έχει πλέον σημασία να αγωνίζεται, είναι για τα παιδιά του. Ρώτησα αν έχει δουλειά. Απάντησε θετικά, αλλά απέφυγε να μου πει τι δουλειά κάνει. Η συζήτηση περιστράφηκε γύρω από τα προγράμματα του υπουργείου για τα ελληνικά, ό,τι ήξερα για τη βοήθεια που και οι σύνδεσμοι γονέων μπορούν να προσφέρουν. Σε κάποια στιγμή με αποχαιρέτησε. Δεν ξέρω πώς μου ήρθε, με το ένα πόδι έξω από την πόρτα, τον ρώτησα τι δουλειά έκανε στη χώρα του. «Γιατρός. Είμαι γιατρός».

Έφυγε και έμεινα με χίλιες απορίες. Από ποια χώρα ήρθε; Πώς;  Τι δουλειά κάνει τώρα; Πόσα παιδιά έχει; Τι να ‘γινε στη χώρα του; Αναγκάστηκε να φύγει; Κινδύνευσε;  Πίσω στο κοκτέιλ, από το ασυνάρτητο βουητό στα μπουλούκια πάνω από τα καναπεδάκια με το σουβλάκι στο ξυλάκι, ανά λίγα δευτερόλεπτα ο ενοχλητικός ήχος τρανταχτού γέλιου έσπαζε τη μονοτονία. Μια κυρία με διαμαντένιο σταυρουδάκι στον λαιμό, καταφανώς παράγοντας σε κάποιας μορφής κυπριακή καταξίωση, κομματική, τοπική ή άλλη, θέλησε να ικανοποιήσει την περιέργειά της, αφού πολύ φανερά με το μισό της μάτι παρακολουθούσε προηγουμένως τη συνομιλία που είχα.

«Μάνα μου ρε… κρίμα. Τζαι τούτοι…να δούμε…τι να τους κάνουμε;»

Ο τρίτος πληθυντικός («τζαι τούτοι»), αλλά πιο πολύ το γεμάτο υπονοούμενα «να δούμε», πήραν τα πόδια μου έως την πόρτα της εξόδου, χωρίς να καταφέρει το μυαλό μου να βάλει σε τάξη τις κατάλληλες λέξεις σε προτάσεις για να τις αρθρώσει η γλώσσα μου.

Ένα «κρίμα» και κάναμε το καθήκον μας ως άνθρωποι. Και δεν ισχυρίζομαι ότι η ολιγόλεπτη δική μου συνομιλία είναι κάτι περισσότερο από το «κρίμα» της κυρίας με το διαμαντένιο σταυρουδάκι. «Κρίμα τζαι τούτοι. Να δούμε…» αν μας έλεγαν μετά το ’74 πώς θα νιώθαμε;

Τώρα λέμε «άλλο πρόσφυγες, άλλο μετανάστες» και είναι αλήθεια. Ο πρόσφυγας φεύγει από εμπόλεμη ζώνη. Φεύγει για να γλυτώσει τη ζωή του. Μπαίνει μέσα στη βάρκα και ό,τι γίνει. Ο μετανάστης που φεύγει για να δουλέψει, τώρα είναι ο κακός. Λες και είναι λίγοι οι Κύπριοι μετανάστες στον κόσμο. Λες και δεν έχει κάθε οικογένεια και κάποιον. Στην κυπριακή πολιτική, οικονομική και επιχειρηματική ελίτ, είναι εκατοντάδες που δούλεψαν παράνομα στην Αμερική, στην Αγγλία, στην Ελλάδα. Ή αυτοί ήταν φορολογούμενοι πολίτες όταν ως φοιτητές παράλληλα έκαναν τους σερβιτόρους στις ντάινερς, τους ψήστες και τους ντελιβεράδες στα φισιάδικα και τα εστιατόρια; Όταν η ρητορική απέναντι στους πρόσφυγες και τους μετανάστες αγγίζει τα όρια του ρατσισμού, δεν δείχνει μόνο ότι ο τόπος πάσχει από κρίση αξιών, αλλά και από κρίση ταυτότητας. Γιατί, τόσο στη θέση των προσφύγων, όσο και στη θέση των μεταναστών, και μάλιστα των παράνομων, βρεθήκαμε!

 

Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.