Φόρμα αναζήτησης

Ο ΔΗΣΥ οφείλει να επιλέξει

Ίσως κανένα άλλο κόμμα δεν αντιμετώπισε τέτοια προβλήματα εικόνας όσο ο ΔΗΣΥ. Το κόμμα οδηγήθηκε σε συνέδριο έχοντας καταγράψει απώλειες 9 μονάδων από τις προηγούμενες ευρωεκλογές. Κι όμως, η εντύπωση που δόθηκε ήταν ότι από την τηλεόραση η προεκλογική μεταφέρθηκε στο συνέδριο. Πως έγνοια των συμμετεχόντων ήταν να δικαιολογήσουν το άβολο αποτέλεσμα παρά να το εξηγήσουν. Αυτό που υπερίσχυσε ως θέση ήταν ότι κατά τη διάρκεια του προεκλογικού έγιναν, σε επίπεδο επικοινωνίας, λάθη που κόστισαν. Υπονοώντας πως διαφορετικό θα ήταν το αποτέλεσμα αν διαφορετική ήταν η επικοινωνιακή πολιτική. Ενδεικτικό ήταν το άρθρο της Σάβιας Ορφανίδου, στο οποίο έκανε λόγο για λάθη «(σ)τη στρατηγική που ακολουθήθηκε, η οποία έβλεπε περισσότερο πίσω παρά μπροστά», αλλά και του Κωνσταντίνου Πετρίδη ότι η εκλογική πτώση ήταν αποτέλεσμα κάποιων παραφωνιών ή τοποθετήσεων που παρερμηνεύτηκαν.

Δεδομένα έγιναν λάθη από τον ΔΗΣΥ στην προεκλογική στρατηγική. Μπήκε σ’ έναν διαγωνισμό τού ποιος υπήρξε χειρότερος, ανέσυρε τον μπαμπούλα του ΑΚΕΛ, δεν άγγιξε ευρωπαϊκά θέματα, έδωσε πρωταγωνιστικό ρόλο στη ρητορική της Ελένης Σταύρου. Αυτά όμως ήταν φυσικό επακόλουθο των πολιτικών που ακολουθήθηκαν. «Δεν καταφέραμε να περάσουμε μια ευρωπαϊκή ατζέντα στον δημόσιο διάλογο με θέματα όπως το περιβάλλον», έγραψε η Σάβια, «να μιλήσουμε για τις σημαντικές μεταρρυθμίσεις (που πετύχαμε)». Τι θα μπορούσαν, όμως, να είχαν πει για το περιβάλλον; Για τους πύργους που κτίζουν ανεξέλεγκτα χωρίς σχέδιο και μελέτη; Για τις αυθαίρετες αλλαγές ζωνών για χάρη μεγαλοντιβέλοπερς, που κινούνται σε πλήρη αντίθεση με τους νόμους και τους σχεδιασμούς του κράτους; Για τις βίλες στον Ακάμα που επέτρεψαν να ολοκληρωθούν αλλά και αυτές που βρίσκονται στα σκαριά; Για ποιες μεταρρυθμίσεις θα μπορούσαν να είχαν μιλήσει, όταν οι ίδιοι έσπευσαν στο συνέδριο να υποδείξουν την ανάγκη να προχωρήσουν αμέσως, παραδεχόμενοι την απουσία τους; Το ότι επικεντρώθηκαν στο Κυπριακό δεν βοήθησε. Πού αλλού όμως θα μπορoύσαν να είχαν επικεντρωθεί, όταν, πέραν του ΓΕΣΥ δεν είχαν τίποτε άλλο να προτάξουν;

Ήταν αποτέλεσμα παρερμηνείας οι θέσεις της Ελένης Σταύρου; Ήταν θέμα επικοινωνιακό η στάση που ακολούθησε ο ΔΗΣΥ μετά από εκείνη την κραυγή αγωνίας του Αβέρωφ τον Οκτώβρη του ’18 για «εθνικό τσουνάμι που έρχεται» και πατρίδες που «αν χαθούν δεν ξανακερδίζονται πίσω»; Τι έκανε έκτοτε για να αναχαιτίσει αυτή την πορεία; Μήπως σ’ αυτή την προσπάθεια εντασσόταν η συμπερίληψη της Ελένης Σταύρου και στο ευρωπαϊκό ψηφοδέλτιο του κόμματος; Ήταν μήπως αποτέλεσμα επικοινωνιακής αστοχίας οι απώλειες στην αστική Λευκωσία; Το γεγονός ότι τη φιλελεύθερη αστική Λευκωσία από τον Ιωάννη Κασουλίδη και τον Χρήστο Στυλιανίδη έφτασε σήμερα να την εκπροσωπεί ο Νίκος Τορναρίτης, δεν έπαιξε ρόλο στον τρόπο που ψήφισε η πρωτεύουσα;

Προφανώς ήταν προβληματική η εικόνα του ΔΗΣΥ προεκλογικά. Η αλαζονεία, η πρόταξη πολλές φορές αλληλοσυγκρουόμενων θέσεων. Αυτή όμως η πτώση κτίστηκε στις ακολουθούμενες πολιτικές. Στο μέγεθος της διαπλοκής που, σύμφωνα με δικά του στελέχη, κατέστησε τον ΔΗΣΥ «ενορχηστρωτή του πολιτικοοικονομικού κατεστημένου». Στη δικαιολογημένη πεποίθηση ότι οι νόμοι γίνονται για να εξυπηρετούν τους λίγους. Στη στροφή στη διαχείριση του Κυπριακού, όχι τη ρητορική. Δεν είχε να κάνει με το τι είπαν κατά την προεκλογική περίοδο, αλλά το τι έπραξαν καθ’ όλη τη διάρκεια της τελευταίας διετίας. Την ίδια την ουσία. Τις διαχρονικές επιλογές, τα άτομα. Αυτά καθόρισαν τελικώς και την προεκλογική ρητορική. Όπως είχε να κάνει και με την απουσία πολιτικού στίγματος. Ταυτότητας. Που σε μεγάλο βαθμό επιβλήθηκε από αυτό που ο Κωνσταντίνος Πετρίδης ανέδειξε ως επιχείρημα, ενώ θα έπρεπε να αποτελέσει τον κύριο προβληματισμό: Τις «διαφορετικές σχολές σκέψεις στον ΔΗΣΥ».

Για πάρα πολλά χρόνια ο ΔΗΣΥ έπαιξε το χαρτί της πολυσυλλεκτικότητας. Η ύπαρξη εντός κόμματος αντίρροπων στην ουσία δυνάμεων όχι μόνο δεν αντιμετωπιζόταν ως πρόβλημα, αλλά παρουσιαζόταν ως σημείο αναφοράς. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να διατηρεί προσβάσεις σε πολλές διαφορετικές ομάδες, την ίδια όμως στιγμή και οι στοχεύσεις σε Κυπριακό, οικονομία, εσωτερική διακυβέρνηση να μην είναι ευδιάκριτες. Στην εποχή του διαδικτύου είναι ξεκάθαρο πως αυτό δεν μπορεί να λειτουργήσει. Η κοινωνία δεν είναι η ίδια. Οι απαιτήσεις έχουν αλλάξει. Αυτό έδειξε ο κόσμος στο Ηνωμένο Βασίλειο τιμωρώντας Συντηρητικούς και Εργατικούς που επέλεξαν να έχουν το ένα πόδι στο Brexit και το άλλο στο Remain. Αυτό είναι και το κεντρικό μήνυμα που έστειλε ο συναγερμικός ψηφοφόρος: Αυτός ο συμψηφισμός αριθμών πλέον δεν είναι αποδεκτός. Δεν μπορεί να υπάρξει δραστηριοποίηση της εθνικιστικής Δεξιάς χωρίς παράλληλη αδρανοποίηση των μετριοπαθών ομάδων. Ανεξέλεγκτη εξυπηρέτηση του κατεστημένου, χωρίς αποξένωση της αστικής μεσαίας τάξης. Συγκερασμός πολιτικών στο Κυπριακό που εδώ και δύο χρόνια ταυτίζονται με αυτές του Τάσσου, με θέσεις μεγάλου κομματιού του ΔΗΣΥ που διακαώς επιδιώκει λύση ομοσπονδίας. Και τους νέους που ενδιαφέρονται για το περιβάλλον να έχει και τους πύργους και τις βίλες στις σπηλιές στον Ακάμα. Κυρίως, όταν οι θέσεις της μιας ομάδας αποτελούν κόκκινη γραμμή για την άλλη. Με άλλα λόγια ο ΔΗΣΥ θα πρέπει να επιλέξει: Είναι υπέρ της ελεύθερης αγοράς ή υπέρ της καθοδηγούμενης προς συγκεκριμένα συμφέροντα; Πιστεύει στον φιλελευθερισμό ή σ’ ένα κλειστό κλαμπ της χριστιανοσύνης; Υπερασπίζεται τη ΔΔΟ ή την πολιτική που ακολουθείται σήμερα; Τι εκπροσωπεί; Ποιες πολιτικές στοχεύσεις έχει; Δεν μπορεί ΔΗΣΥ να είναι και η Ελένη Σταύρου και ο Νίκος Τορναρίτης. Και η Ρένα Χόπλαρου και ο Λουκάς Φουρλάς. Αν δεν το πράξει, τότε πολύ σύντομα ο Αβέρωφ Νεοφύτου, ο οποίος δήλωσε πολύ αισιόδοξος για την πορεία του κόμματος, θα αντιληφθεί ότι κοινή λογική -την οποία τόσο συχνά επικαλείται- υπάρχει και στην κοινωνία.

* antopoly@cytanet.com.cy