Φόρμα αναζήτησης

Ο Αττίλας γύρω μας (και οι Δάνδολοι από πάνω μας)

Περικυκλωμένη η Κύπρος από τα πλοία του Ταγίπ. Κι όσο κι αν τα φερέφωνα προσπαθούν να καλλιεργήσουν ψευδαισθήσεις στον κόσμο ότι κάτι μεγάλο έρχεται για να μας βοηθήσει –πώς δεν θα έβρισκε τρυπάνι η Τουρκία, δεν θα την άφηναν οι Αμερικάνοι κ.λπ., θυμάστε;– η πραγματικότητα είναι εκεί.

Tα παραμύθια μπορεί να εξυπηρετούν τις μικροπολιτικές επιδιώξεις του Προεδρικού, όμως κάνουν ζημιά στον τόπο και μάλιστα μεγάλη. Εν μέσω κρίσης.

Μην τα ξαναλέμε, έτσι; Στον βαθμό που μπορεί η Ευρώπη θα βοηθήσει δείχνοντας ξεκάθαρα ότι δεν είναι διατεθειμένη να αφήσει την Τουρκία να το τραβήξει επ’ άπειρον. Όμως η Ευρώπη δεν μπορεί να θυσιάσει κρίσιμα για την ίδια και για όλους μας πράγματα, από τις οικονομικές σχέσεις των άλλων κρατών μελών της με την Τουρκία, έως τη σταθερότητα κρατών όπως η Γερμανία, η Βουλγαρία και όχι μόνο αυτές με τις τουρκικές τους μειονότητες, μέχρι και πολλά άλλα με κρισιμότερο το προσφυγικό και το σενάριο-εφιάλτη για τους πλείστους, να ανοίξει η Τουρκία τα σύνορα καταγγέλλοντας τη Συμφωνία Επαναπροώθησης και οδηγώντας σε καταστάσεις τύπου 2015.

Και λέω όλους μας, διότι τα όσα συμβαίνουν και στην Κύπρο με το προσφυγικό τελευταίως, σ’ αυτό έπρεπε να στρέφουν την προσοχή όλων μας, όχι ενάντια στους πρόσφυγες. Η Τουρκία μάς δείχνει τι θα μπορούσε να κάνει, την ώρα μάλιστα που εφαρμόζει κι άλλα μέτρα όπως, λ.χ., το αίτημα οι Σύροι που ζουν εδώ, ακόμα και εκείνοι που είναι σε γάμο με Κύπριους/ες να εξασφαλίζουν, λέει, προκειμένου να μπορούν να μεταβούν… απέναντι βίζα από την τουρκική πρεσβεία στα κατεχόμενα μέσω τρίτου!

Και έπεται συνέχεια.

Το μήνυμα είναι ξεκάθαρο: η Τουρκία μάς λέει ότι μπορεί πολύ απλά να γεμίσει όποτε θέλει το ελεγχόμενο από την Κυπριακή Δημοκρατία έδαφος με πρόσφυγες από τη Συρία. Ούτε καν διά θαλάσσης πλέον. Και παράλληλα να αναγκάσει –και το έκανε ήδη– την «ΤΔΒΚ» (η «αστυνομία» της οποίας υπάγεται στον κατοχικό στρατό) να μην επιτρέπει σε κανέναν Σύρο, πρόσφυγα ή μη, να μπει ή και να επιστρέψει στον βορρά. Και αυτό, την ώρα που η Τουρκία ανακοινώνει στην ουσία μέσω διαρροών στα ΜΜΕ ότι προωθεί μοντέλο Μονακό για την «ΤΔΒΚ». Δηλαδή, τα εσωτερικά σύνορα (προς Τουρκία) θα υπάρχουν μόνο στη θεωρία και τα εξωτερικά (Πράσινη Γραμμή) θα ελέγχονται από την Τουρκία, κατευθείαν. Αυτό σημαίνει πως οι ΤΚ θα χάσουν σε τεράστιο βαθμό την όποια δυνατότητα είχαν και η οποία μειώθηκε σημαντικά επί Ερντογάν, να ελέγχουν τη ροή εγκατάστασης Τούρκων υπηκόων απέναντι. Θα ελέγχουν για όσο μπορούν τα της παραχώρησης υπηκοότητας της «ΤΔΒΚ» – αλλά για πόσο; Και μετά από μερικά χρόνια, λίγα όχι πολλά, ένα δημοψήφισμα στο πρότυπο άλλων (που επικροτούσαν διάφοροι εδώ…) θα κληθεί, στη βάση του ποιος ζει εκεί για χρόνια, όχι στη βάση υπηκοότητας, εάν η «ΤΔΒΚ» θέλει να ενωθεί με την Τουρκία. Οι ΤΚ θα είναι ήδη μειονότητα.

Η Κύπρος, λοιπόν, έχει οδηγηθεί σε ένα καθεστώς πολιορκίας το οποίο θυμίζει, όπως πολύ σωστά έγραψε κι ο Διονύσης, το 1570. Εγώ θα πρόσθετα πως οδηγήθηκε εκεί από άτομα ανάμεσά μας τα οποία, εκ του αποτελέσματος και της οικτρής αποτυχίας της DIY «στρατηγικής» τους (τα παραμύθια που λέγαμε) μόνο τον Νικόλαο Δάνδολο θυμίζουν από εκείνες τις μέρες της Ιστορίας μας.

Όποιος δεν ξέρει ποιος ήταν και πόσες ήταν οι ικανότητές του, επιβάλλεται αυτές ειδικά τις μέρες να το διαβάσει.

Φαίνεται πάντως πως, παρ’ όλα τα υπόλοιπα σε ένα… συγκεκριμένο τα κατάφερνε καλά και, έτσι, τα γονίδιά του παραμένουν ισχυρά όχι μόνο εδώ στη Λευκωσία αλλά και στις άλλες επαρχίες. Αλλιώς δεν μπορεί να το εξηγήσει κανείς το φαινόμενο της… «στρατηγικής».

Η Ευρώπη, λοιπόν, ανησυχεί. Και το λέει. Εμείς είμαστε εκείνοι που δείχνουν να μην αντιλαμβάνονται και, όπως και τότε έτσι και σήμερα, νομίζουμε πως η Ευρώπη θα έρθει ως άλλος Φίλιππος Β’ της Ισπανίας για να μας σώσει από τους Τούρκους.

Ούτε ο Φίλιππος ο Β’ όμως τότε ήταν διατεθειμένος να πληρώσει το τίμημα για χάρη του Πάπα, της Βενετίας ή ημών και να ρισκάρει να αφήσει την Ισπανία στο έλεος των Μορίσκος, ούτε και η Ευρώπη η οποία δεν είναι ξένο σώμα αλλά εμείς είμαστε μέρος της, όχι εκείνη… υφιστάμενός μας, ούτε η Ευρώπη λοιπόν μπορεί να θυσιάσει τα μεγάλα για χάρη μας, όταν μάλιστα εμείς την έχουμε αφήσει εκτεθειμένη ουκ ολίγες φορές λόγω οικονομικών συμφερόντων με τη Ρωσία. Προσωπικών και γενικών.

Θα αναρωτηθεί κανείς, είναι τόσο χαζοί οι Δάνδολοι του σήμερα όπως και εκείνος τότε και δεν το καταλαβαίνουν; Η διαφορά είναι πως αυτοί έπαιζαν και παίζουν –όπως και διάφοροι άλλοι που προηγήθηκαν– πρωτίστως σε εσωτερικό επίπεδο και για εσωτερική κατανάλωση. Γι’ αυτό και, στη γύμνια της κάθε νέας αποτυχίας τους και του κάθε νέου «σχεδίου» που καταρρέει οδηγώντας μας πιο βαθιά στην περιπέτεια, απαντούν με τα γνωστά και δοκιμασμένα.

Εάν δεν υπάρχει κάτι που εξαργυρώνεται άμεσα εσωτερικά, επιστρατεύουν τις πατριωτικές κορόνες και το συναίσθημα για να διεγείρουν την κοινή γνώμη, καλώντας –μάταια τάχα– τη διεθνή κοινότητα να «σταθεί στο ύψος της» και να μας σώσει. Και όποιος τολμήσει να τους πει ότι παίζουν με την τύχη μας για να φανούν πατριώτες, βαφτίζεται ρίψασπις και εχθρός του λαού.

Εάν πάλι υπάρχει ή υπάρξει κάτι, όπως καλή ώρα με τη φιλικά διακείμενη Φεντερίκα Μογκερίνι (την οποία άφησαν πολλές φορές εκτεθειμένη) και βγει μια δυνατή δήλωση –και μια αντίδραση της άλλης πλευράς και της Τουρκίας ακόμα καλύτερα– τα αντηχεία αναλαμβάνουν να περάσουν στον κόσμο την εντύπωση ότι ο Ερντογάν πιέζεται λόγω των αποτελεσμάτων της ανύπαρκτης «στρατηγικής» τους.

Και όταν ο Ερντογάν κάνει το επόμενο βήμα, τα κύμβαλα αναλαμβάνουν πάλι να ρωτήσουν: τι κάνει η Ευρώπη; Όπως το παλιό, τι κάνει ο ΟΗΕ; Αν βγει καλή ώρα κανένας και τους πει σταματήστε να λαϊκίζετε βρε αχρείοι διότι εμείς δεν έχουμε Σεϋχέλλες ή Ελβετίες για να πάμε, τότε και πάλι γίνεται ρίψασπις και εχθρός του λαού.

Η ουσία όμως είναι πως έχουν αποτύχει οικτρά και ένα προς ένα τα παραμύθια τους έχουν καταρρεύσει. Η Τουρκία έχει βρει τρυπάνι(α) και τρία πλοία, η Πράσινη Γραμμή είναι εκεί, ο βορράς εποικίζεται και οι Τ/Κ εξαφανίζονται, τα… εντάλματα είναι ανέκδοτο και εμείς πάμε από το ένα τετελεσμένο στο άλλο, με σοβαρούς και μόνιμους κινδύνους.

Η ουσία είναι επίσης ότι δεν πείθουν κανέναν εκτός από τους δεκτικούς στις πατριωτικές κορόνες της οκάς ανάμεσά μας. Ώς εκεί όμως. Και όσο συνεχίζουν τα κόλπα με τις επιστολές για… διάλογο στο Κυπριακό «χωρίς όρους» αλλά με τους όρους ανάμεσα στις γραμμές, χάνουμε και όση υπόληψη μας απέμεινε.

Η ουσία; Είναι ότι το μόνο που πάει καλά επί των ημερών τους και ενώ χάνουμε οριστικά –την ώρα που επιστρατεύουν ένα σωρό καραγκιοζλίκια και παραμύθια– γη και θάλασσα, πέρα από το δούλεμα πολλών ιθαγενών εδώ, είναι οι τρελές μπίζνες ενός στενού κύκλου που… πετάνε.

ΟΚ και οι εν κρυπτώ επαφές με τους αντίστοιχους του διαμοιρασμού στην άλλη πλευρά. Την ώρα που ο Ερντογάν προχωρά και καπαρώνει το ένα μετά το άλλο, αυξάνει τις απειλές και την ένταση και η Ευρώπη όντως ανησυχεί. Και με το δίκιο της.

Το ερώτημα είναι εμείς γιατί δεν ανησυχούμε όσο θα έπρεπε, στα χέρια των Δάνδολων όταν το ένα τους παραμύθι πέφτει μετά το άλλο και ο τουρκικός κλοιός γύρω μας σφίγγει. Με μοναδικό όπλο πια, τις κορόνες για το Διεθνές Δίκαιο, την κουτοπονηριά ότι τελικά θα τους γελάσουμε όλους και τις ιστορίες για αγρίους που διοχετεύει ο Λόφος και το ΥΠΕΞ στα αντηχεία για την πολιορκία που –άτε καλέ…– δεν πρόκειται να πετύχει. Κι αν πετύχει, θα φταίει η… Ευρώπη.

Όχι εκείνοι που θα την έχουν κάνει προς Ελβετία και αλλού, με τα τρελά λεφτά που έβγαλαν πουλώντας χρόνια τώρα γιαλαντζί πατριωτισμό στα κορόιδα.