Φόρμα αναζήτησης

Ο 45χρονος πόνος του δρος Ραμόν

Όποτε περάσω από την κλινική του δρος Ντίνου Ραμόν στη Λευκωσία συναντώ πάρα πολλούς Τουρκοκύπριους ασθενείς εκεί. Γνωρίζονται με Ελληνοκύπριους ασθενείς στην αίθουσα αναμονής και ρωτούν ο ένας τον άλλον τι κάνει. Ποτέ δεν είναι άδεια η κλινική του γιατρού. Άλλωστε, όλοι οι ασθενείς είναι με ραντεβού. Η χαμογελαστή και αξιαγάπητη γραμματέας του Ραμόν πάντα τους υποδέχεται με ευγένεια. Η εξέταση του κάθε ασθενούς διαρκεί συνήθως δεκαπέντε λεπτά ή λίγο περισσότερο. Ο Ραμόν είναι ειδικός στα οστά. Χειροπράκτης. Ποτέ δεν συστήνει εγχείρηση στους ασθενείς που τον επισκέπτονται με δισκοπάθεια. Θεραπεύει την πάθηση χωρίς εγχείρηση με τη δική του μέθοδο. Σχεδόν κάνει θαύματα. «Ξέρει πολύ καλά το ανθρώπινο σώμα», μου είπε ένας Τούρκος ασθενής. Ο δρ Ραμόν κοιτάει πρώτα τις φτέρνες των ποδιών του ασθενούς, τον οποίο βάζει να ξαπλώσει μπρούμυτα στο κρεβάτι. Για να δει αν είναι ίσα τα δύο πόδια. Το ένα πόδι κάποιων είναι μερικά χιλιοστά, ακόμη και εκατοστά, πιο κοντό. Με τη μέθοδο που εφαρμόζει τα κάνει ίσα. Είδα ασθενείς να ξαπλώνουν σε εκείνο το κρεβάτι σφαδάζοντας από τους πόνους και να σηκώνονται υγιείς χωρίς να πονούν. Λόγω των πολλών επαφών του με Τουρκοκύπριους ασθενείς έμαθε και αρκετές τούρκικες λέξεις ο Ραμόν. Είναι 82 χρόνων αυτή τη στιγμή. Αλλά ακόμα είναι δυναμικός και ενεργητικός. Δεν του φαίνεται η ηλικία του. Κανείς δεν μπορεί να πει ότι είναι ογδοντάρης όταν τον δει. Δεν τον κάνουν μεγαλύτερο από εβδομήντα.
Αυτός ο πολύ αξιόλογος γιατρός της χώρας μας έχει μιαν ιστορία το 1974. Ό,τι έπαθε, συνέβη κατά τη διάρκεια εκείνης της τραγωδίας. Είχε κτίσει ένα μεγάλο κέντρο αποκατάστασης και θεραπείας πολύ κοντά στο Μπογάζι της Αμμοχώστου. Σε ένα ύψωμα πίσω από το τωρινό ξενοδοχείο Μπογάζ. Είχε σχεδόν ολοκληρωθεί η οικοδομή. Απόμενε ένας μήνας μέχρι να τελειώσει. Θα ήταν το πρώτο μεγάλο χειροπρακτικό κέντρο στην Ευρώπη. Ο Ραμόν ήταν γιατρός με διεθνή φήμη. Και ήταν μόλις 37 χρόνων το 1974. Ένας ιδεαλιστής νέος προσηλωμένος στο επάγγελμά του. Αυτό το έργο κόπηκε ξαφνικά. Όταν κατέλαβε και την Αμμόχωστο ο τουρκικός στρατός, έχασε το νοσοκομείο του ο Ραμόν.

Όπως οι άλλες περιουσίες λάφυρα, έτσι και το νοσοκομείο που είχε κτίσει με πολλές ελπίδες και τον ιδρώτα του προσώπου του ο Ραμόν μπήκε σε μια σακούλα και δόθηκε σε κάποιον άλλον. Σε ποιον; Στον Ισμαήλ Τσετίν που ασχολείτο με τον τουρισμό. Ο Τσετίν μετέτρεψε σε ξενοδοχείο το κτήριο που προοριζόταν για νοσοκομείο και το δούλεψε ως ξενοδοχείο για μακρό χρονικό διάστημα. Ονόμασε το ξενοδοχείο Sea View Hotel. Χρεωκόπησε κατά τη δεκαετία του 2000. Ο Τσετίν λέει ότι «χρεωκοπήσαμε διά χειρός του κράτους» και παραπονιέται για την αδιαφορία των αρμοδίων. Το 2013 εκδόθηκε διάταγμα εκκένωσης για το ξενοδοχείο, που είχε σταματήσει τη λειτουργία του το 2003. Και το ξενοδοχείο εκκενώθηκε. Αυτή τη στιγμή είναι έρημο, εγκαταλειμμένο. Ένας σκουπιδότοπος. Η μοίρα του είναι ίδια με την τύχη πολλών αξιόλογων εγκαταστάσεων που πέρασαν στα χέρια των Τούρκων ως πλιάτσικο από τους Ελληνοκύπριους. Ούτε το εργοστάσιο Blue Band αφήσαμε, ούτε το ελαιοτριβείο. Αμέτρητα είναι τα ελληνοκυπριακά εργοστάσια που χαραμίσαμε. Αν θέλετε πηγαίνετε τώρα να δείτε στο Μπογάζι της Αμμοχώστου. Να δούμε σε τι κατάσταση βρίσκεται εκείνο το ωραίο κέντρο αποκατάστασης που έκτισε με μεγάλα όνειρα ο δρ Ραμόν. Τώρα ουρούν και αφοδεύουν σε εκείνο τον σκουπιδότοπο. Μόνο οι τοίχοι του έμειναν όρθιοι. Αν είστε περίεργοι να δείτε τι συνέβη εδώ το 1974, θα κοιτάξετε και εκεί. Μετά το 1974 ξεράναμε τα πάντα εδώ, όχι μόνο τα πηγάδια. Ο γνωστός Γάλλος συγγραφέας Βίκτορ Ουγκώ τα είχε γράψει και αυτά για το νησί της Κρήτης που κάποτε βρισκόταν στα χέρια των Οθωμανών. Πώς είχαν ξεραθεί τα πάντα, μέχρι και τα πηγάδια της Κρήτης, αφότου τα άγγιξε το χέρι των Οθωμανών.

Ενώ στην τουρκική πλευρά κατηγορούσε ο ένας τον άλλον για το ξενοδοχείο Sea View που είχε μετατραπεί από νοσοκομείο σε ξενοδοχείο και ο επενδυτής Ισμαήλ Τσετίν απαιτούσε αποζημιώσεις από τη διοίκηση επειδή τον οδήγησε στη χρεωκοπία, ο πραγματικός ιδιοκτήτης της περιουσίας Ντίνος Ραμόν αποτάθηκε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Κατέθεσε αγωγή κατά της Τουρκίας. Απαίτησε αποζημιώσεις για απώλεια χρήσης. Και κέρδισε την υπόθεση. Το Δικαστήριο αποφάσισε να πληρώσει η Τουρκία 450 χιλιάδες ευρώ αποζημίωση στον δρα Ραμόν. Πότε; Το 2010. Πέρασαν σχεδόν 10 χρόνια από τότε. Ακόμα δεν πλήρωσε αυτά τα χρήματα η Τουρκία. Ο Ραμόν υπέβαλε παράπονο ενώπιον της ΕΕ. Μου είπε ότι το ποσό που πρέπει να του καταβληθεί αυτή τη στιγμή είναι 600 χιλιάδες ευρώ. Τώρα περιμένει την απόφαση της ΕΕ. Ζητά να καλυφθεί από τη βοήθεια της ΕΕ προς την Τουρκία το ποσό που έχει να παίρνει. Αυτό το ποσό είναι μόνο για τη χρήση. Δεν προτίθεται να πωλήσει το έδαφός του και δεν υπέβαλε μιαν τέτοια αίτηση μέχρι σήμερα.

Είναι και αυτή μία από τις θλιβερές ιστορίες του 1974. Και αναμφίβολα υπάρχουν και πολύ πιο θλιβερές ιστορίες απ’ αυτήν. Σε αυτό το νησί βρίσκονται αντιμέτωπες μια κοινότητα που τρέφεται εδώ και 45 χρόνια με πλιάτσικο και μια άλλη κοινότητα που πάρθηκαν από τα χέρια της το έδαφος και η περιουσία της με τη βία των όπλων. Οι πλιατσικολόγοι ακόμα γιορτάζουν τη νίκη του πλιάτσικου στις 20 Ιουλίου. Οι υπόλοιποι πενθούν.