Φόρμα αναζήτησης

Το κλειδί είναι η καθολικότητα, όχι η ισοτιμία

Ο δημόσιος διάλογος το τελευταίο διάστημα γύρω από την υγεία ήταν ενδεικτικός των τεράστιων προβλημάτων που αντιμετωπίζει η χώρα. Της έλλειψης μέτρου από πλευράς των συντεχνιών, του χωρίς όρια λαϊκισμού του πολιτικού συστήματος, της αδυναμίας όλων να υλοποιήσουν σχεδιασμούς. Για τους ιατρούς, το δικαίωμα άσκησης ιδιωτικής ιατρικής αναδείχθηκε ως βασική προϋπόθεση για συμμετοχή τους στο ΓεΣΥ. Για τα πολιτικά κόμματα αυτό αποτέλεσε κόκκινη γραμμή, υποδεικνύοντας πως ουδείς μπορεί να εγγυηθεί ότι οι γιατροί -ακόμη και όταν ασκούν την ιδιωτική ιατρική κάτω από αυστηρές προϋποθέσεις- δεν θα δίνουν προτεραιότητα στους ασθενείς που θα παρακολουθούν ιδιωτικά, οδηγώντας σε πολίτες-ασθενείς δύο ταχυτήτων. Ενώ ο Νίκος Αναστασιάδης επιβεβαιώνοντας την προσφιλή τακτική της κυβέρνησης από τότε που ανέλαβε, επέλεξε να στοχοποιήσει για μία ακόμα ομάδα πολιτών. Δεν έδωσαν τον όρκο του Ιπποκράτη για να πλουτίσουν αλλά για να υπηρετήσουν τον άνθρωπο υπέδειξε, αφήνοντας παράλληλα αιχμές εναντίον των γιατρών ότι δεν επιθυμούν να ενταχθούν στο ΓεΣΥ ώστε να συνεχίσουν να φοροδιαφεύγουν (λες και η φοροδιαφυγή δεν αφορά την κυβέρνηση). Κάποιοι επανέφεραν την ανάγκη για πολυασφαλιστικό. Άλλοι για καλύτερο σχεδιασμό. Άλλοι ανέδειξαν την υποχρέωση των γιατρών να σώζουν ζωές.

Για μία ακόμα φορά χαθήκαμε στη μετάφραση, αφήνοντας τον καθένα να απορεί ποιος τελικά είναι ο στόχος του ΓεΣΥ. Διότι αν στόχος είναι να αποκτήσει ο κάθε πολίτης (είτε έχει τη δυνατότητα να πληρώσει είτε όχι) πρόσβαση σε καλού επιπέδου υγεία, να τερματιστούν ή να μειωθούν δραστικά οι ουρές, να μπορέσει ο ασθενής να αποκτήσει το δικαίωμα να πηγαίνει σε γιατρούς της επιλογής του, και μέσα από τον ανταγωνισμό να αναβαθμιστεί το επίπεδο των παρεχόμενων υπηερεσιών, ένα σύστημα που πρώτιστα θα εξυπηρετεί τους μη έχοντες (όπως έγραψε η Μαρίνα Κουμάστα στον «Πολίτη»), πώς αυτό επιτυγχάνεται από τις μέχρι σήμερα ενέργειες της πολιτείας;

Κανείς δεν τάσσεται εναντίον ενός σχεδίου που θα διασφαλίζει την ισοτιμία. Ούτε μπορεί να αποκλείσει ότι η ανεξέλεγκτη άσκηση ιδιωτικής ιατρικής δυνατόν να δημιουργήσει ασθενείς δύο ταχυτήτων. Μπορεί όμως η ισοτιμία να τίθεται πάνω από την καθολικότητα, με τρόπο που να σπρώχνει το προσφερόμενο επίπεδο υγείας προς τα κάτω; Πώς καλύπτονται οι ιατρικές ανάγκες, πώς αυξάνονται οι επιλογές, πώς μειώνονται οι ουρές, πώς βελτιώνεται το επίπεδο της παρεχόμενης υγείας; Με συνθήματα του στυλ να συμμετέχουν όσοι θέλουν; Είναι δυνατόν όλοι αυτοί που έχουν κάνει παντιέρα την ισοτιμία να μην αντιλαμβάνονται ότι απόλυτη ισοτιμία δεν μπορεί να υπάρξει εφόσον θα συνεχίσει να υπάρχει ιδιωτικός τομέας, εφόσον αριθμός πολιτών θα έχει τη δυνατότητα πρόσβασης σε ιδιωτικά σχέδια ασφάλισης ή σε ιδιώτες γιατρούς (τη στιγμή που θα υπάρχουν περιορισμοί στο ύψος χρηματοδότησης του ΓεΣΥ, εκτός κι αν κρατικοποιήσουμε ολόκληρο το σύστημα υγείας) και πως ο μόνος τρόπος το χάσμα αυτό να σμικρυνθεί είναι μέσα από την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη συμμετοχή στο σχέδιο καλού επιπέδου νοσηλευτηρίων και ιατρών; Σε αντίθετη περίπτωση, το μόνο που θα επιτύχουμε θα είναι να καταστήσουμε τον κάθε ασθενή που θα έχει ανάγκη το ΓεΣΥ ασθενή δεύτερης κατηγορίας;

Υπάρχει από μέρους των γιατρών απληστία; Υπάρχουν συμφέροντα που δεν ευνοούν την εφαρμογή του ΓεΣΥ; Υπήρξαν ενέργειες και τοποθετήσεις που άγγιξαν τα όρια της χυδαιότητας; Χωρίς αμφιβολία. Ο κόσμος μπορεί και να κρίνει και να καταδικάσει συμπεριφορές που θεωρεί απαράδεκτες. Μπορεί και να επιλέγει στη βάση αυτών.  Ένας πολίτης, όμως, σε ένα σύστημα ελεύθερης αγοράς δικαιούται να αποφασίσει κατά πόσο θα συμμετέχει σε ένα σχέδιο ή θα επιλέξει να παραμείνει ιδιώτης ή όχι; Αν οι απολαβές του είναι τέτοιες που καθιστούν τη συμμετοχή του ασύμφορη, τότε γιατί θα πρέπει να συμμετέχει;

Μπορεί η ευθύνη για το κοινό συμφέρον, που κάποιοι επικαλούνται, να βαραίνει τον κάθε ιδιώτη, έστω κι αν αυτός είναι γιατρός, και όχι το πολιτικό σύστημα; Το οποίο προεκλογικά έσπευσε να εγκρίνει και να ψηφίσει το ΓεΣΥ σχεδόν ως τέχνασμα; Κλειδώνοντας ημερομηνίες και εισφορές, χωρίς να κλειδώσει νοσηλευτήρια και γιατρούς; Πόσο λογικό είναι να αναμένεις από μια ομάδα συμφερόντων, επικαλούμενος τον Ιπποκράτη, να προτάσσουν πάνω από το δικό τους συμφέρον το κοινό, να μην ενδιαφέρονται να πλουτίσουν αλλά μόνο να σώζουν ζωές, όταν οι πλείστοι πολιτικοί εκλέγονται για να πλουτίσουν; Πλουτίζουν δε και μέσα από νόμους και πολιτικές που οι ίδιοι προωθούν και ψηφίζουν.

Θα ανέμενε κανείς πως κυβέρνηση και κόμματα, πέντε μήνες πριν την εφαρμογή του ΓεΣΥ θα άφηναν κατά μέρος λαϊκίστικες προσεγγίσεις και θα αναζητούσαν λύσεις. Αν’ αυτού βλέπουμε από την κυβέρνηση μία απαράδεκτη εικόνα η οποία συνδυάζει μία πρωτοφανή ανικανότητα μαζί με τη συνεχή δημιουργία βολικών εχθρών. Και ολόκληρο το πολιτικό σύστημα να κτίζει το σχέδιο υγείας σε μία ουτοπική προσέγγιση. Το μόνο που διασφαλίζουν όμως με τέτοιου είδους προσεγγίσεις είναι αυτό που οι ίδιοι υποστηρίζουν τάχα πως προσπαθούν να αποφύγουν.

Αν θα λειτουργήσει το ΓεΣΥ, θα πρέπει να μπουν κάτω οι πραγματικότητες και να τεθούν εκείνες οι προϋποθέσεις που θα επιτρέψουν στο σχέδιο να λειτουργήσει όσο το δυνατόν αποτελεσματικότερα. Η καθολικότητα θα πρέπει να είναι το κλειδί, όχι η ισοτιμία. Δεν μπορεί η ισοτιμία στην υγεία να τίθεται ως πρώτιστο όταν στην ουσία για πολλούς σήμερα δεν υπάρχει καν πρόσβαση στην υγεία. Είναι καιρός αυτό το κράτος, πέρα από συνθήματα, να αρχίσει να παράγει και πολιτική. Τα συνθήματα δεν σώζουν ζωές. Ούτε οι γιατροί (από μόνοι τους). Σε μία σοβαρή δημοκρατία, ζωές σώζει το κράτος.

antopoly@cytanet.com.cy

 

Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.