Φόρμα αναζήτησης

Το ΕΛΑΜ είναι εδώ, ενωμένο δυνατό

Η αντίδραση του συνδέσμου γονέων, των κομμάτων και της κοινωνίας στην ενέργεια του ΕΛΑΜ να δωρίσει μπουφάν σε σχολείο στην Πάφο μόνο σε Ελληνόπουλα, αποκλείοντας παιδιά μεταναστών, αντιμετωπίστηκε σχεδόν με διθυράμβους. Κάποιοι είπαν ότι η κοινωνία κατέγραψε μια μεγάλη νίκη απέναντι στην ακροδεξιά. Άλλοι μίλησαν για κόμματα που στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων. Πως επιβεβαιώθηκαν οι αντιστάσεις μας απέναντι σε τέτοια φαινόμενα. Η επικράτηση της Δημοκρατίας. Ενώ μέσα στη γενικότερη ευφορία, αναζωπυρώθηκε η συζήτηση που είχε αρχίσει με το που η Χρυσή Αυγή ξεκίνησε να αποτελεί υπολογίσιμη δύναμη στην Ελλάδα: Πώς αντιμετωπίζεται πιο αποτελεσματικά η ακροδεξιά. Με τη μια σχολή σκέψης να υποστηρίζει ότι θα πρέπει να ακολουθήσουμε το παράδειγμα της Ελλάδας θέτοντας το συγκεκριμένο κόμμα εκτός νόμου, και την άλλη, με την έπαρση του ηθικά και εκ του αποτελέσματος δικαιωμένου, να επιμένει πως η απάντηση στον εξτρεμισμό είναι η οικονομική προοπτική και μια εκπαιδευτική μεταρρύθμιση που θα αποκλείει τέτοιες ακραίες αντιλήψεις και συμπεριφορές. Δημιουργώντας την εντύπωση πως η ακροδεξιά αποτελεί απλά μια φιλοσοφική ανησυχία, μια μελλοντική απειλή.

Αν θέλουμε πραγματικά να αγγίξουμε το πρόβλημα της ακροδεξιάς, δεν έχουμε παρά να δούμε το παράδειγμα της Ελλάδας, που έχει πολλά να διδάξει. Τόσο όσον αφορά τη διαχείριση, όσο και πού οδηγεί μια κοινωνία, η κατασκευή για την ίδια μιας εικόνας που καμιά σχέση δεν έχει με την πραγματικότητα. Ο κύριος λόγος που η ακροδεξιά αναδείχθηκε σε τρίτη δύναμη στην Ελλάδα δεν ήταν η κρίση. Στις τάξεις της κοινωνίας- όπως και εδώ- πάντοτε υπήρχε ένα κομμάτι με εθνοκεντρική ιδεολογία- αποτέλεσμα δεκαετιών λαϊκισμού, εύκολων απαντήσεων, «ξένων απειλών».  Η διαχείριση της κρίσης, αλλά και της ανόδου της ακροδεξιάς, η ανικανότητα του πολιτικού δυναμικού να δώσει ελπίδα, η παραμονή στο προσκήνιο πολιτικών συνυφασμένων με την πορεία κατάρρευσης της χώρας, η πλήρης αναρχία, τα ΜΜΕ, όλα μαζί τη νομιμοποίησαν. Αυτό όμως που τη γιγάντωσε ήταν ότι πολιτεία και κοινωνία υπερεκτίμησαν το επίπεδό τους. Η πεποίθησή τους ότι ήταν καλύτεροι και θα νικούσαν ιδεολογικά τoν φασισμό. Το γεγονός ότι οι τραμπούκοι δεν υπόκειντο σε καμιά απολύτως κύρωση παγίωσε την εικόνα ενός κόμματος που τιμωρούσε το «κατεστημένο». Mε εύπεπτα ιδεολογήματα («όλοι ένοχοι», «όλοι προδότες»), κατηγορώντας κάθε διαφωνούντα για αλλότρια κίνητρα, επενδύοντας στον φόβο της απόλυτης κατάρρευσης, η Χρυσή Αυγή κέρδιζε μέτρα, ενώ όλοι οι υπόλοιποι  αναλώνονταν σε μια φιλοσοφική συζήτηση για το αν θα έπρεπε να αντιμετωπιστεί νομικά ή πολιτικά. Μέχρι που η βία υποκατέστησε τον διάλογο, ο λαϊκισμός τον όποιο ορθολογισμό, η Χρυσή Αυγή τον νόμο. Και η ελληνική κυβέρνηση βρέθηκε ενώπιον του διλήμματος είτε να τη θέσει εκτός νόμου, ενώ ήδη βρισκόταν στο 12% αποδεχόμενη μια τεράστια πολιτική ήττα, είτε να της δώσει τα κλειδιά της διακυβέρνησης.

Είναι ξεκάθαρο ότι ως χώρα ακολουθούμε ίδια πορεία. Ο ανορθολογισμός και ο λαϊκισμός περισσεύουν, η κατασκευή εχθρών έχει μεγάλη παράδοση, η ανοχή στη διαφορετικότητα είναι τουλάχιστον ελλειμματική, η πολιτική ηγεσία παραμένει ανίκανη να δώσει λύσεις, το κομματικό δυναμικό επιλέγει μέχρι στιγμής απέναντι στα φαινόμενα βίας τις λαϊκίστικες εξάρσεις. Αυτό που φαντάζει καταδικαστικό, όμως, είναι ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε την ακροδεξιά. Ενώ πανηγυρίζουμε νίκες, το ΕΛΑΜ σε κάθε εκλογική μάχη ανεβαίνει. Σε όλες τις δημοσκοπήσεις πλέον καταγράφει ποσοστά κοντά ή και πέραν του 10%. Έχει από καιρό μπει στα σχολεία και στα γήπεδα. Οι αντιλήψεις του γίνονται πλειοψηφικές όχι μόνο στην κοινωνία αλλά και τη Βουλή. Νομοθετεί από κοινού με κόμματα (που σήμερα στήθηκαν στη σειρά για να εκφράσουν τον αποτροπιασμό τους, και προεκλογικά ζητούν τη στήριξή του). Την ώρα που η κοινωνία «κατέγραφε μια μεγάλη νίκη απέναντι στην ακροδεξιά», στην Κύπρο εμφανίζονταν φαινόμενα Κου Κλουξ Κλαν: Τέσσερα άτομα έβγαλαν με πένσα 4 δόντια αλλοδαπού, και ο ίδιος επέλεξε να μην καταγγείλει το γεγονός λόγω του ρατσιστικού τρόπου, είπε, που αντιμετωπίστηκε στο παρελθόν από την Αστυνομία.

Σε μια κοινωνία που εκφασίζεται ραγδαία και ο εθνικισμός, ο ρατσισμός και η ξενοφοβία ουδέποτε είχαν πρόσημο μονάχα ακροδεξιό, το τελευταίο που χρειαζόμαστε είναι να μπούμε σε μια συζήτηση κατά πόσον η απάντηση στην ακροδεξιά είναι η νομική απαγόρευσή της, με παιδεία ή αν οι πολιτικές διαφορές στις δημοκρατίες λύνονται πολιτικά, με επιχειρήματα. Πολιτικά και με επιχειρήματα λύνονται σε χώρες που έχουν μάθει σε πολιτικά επιχειρήματα. Όπου η κοινωνία χαρακτηρίζεται από κριτική σκέψη, το πολιτικό προσωπικό δεν λαϊκίζει μόνο αλλά δίνει και λύσεις, η Εκκλησία δεν λειτουργεί ως Ταλιμπάν καλλιεργώντας το φυλετικό μίσος. Ποια παιδεία θα αποτελέσει απάντηση στην ακροδεξιά; Αυτή που την γιγάντωσε; Συνειδητοποιούμε πως αυτό που έχουμε να διαχειριστούμε πλέον δεν είναι τον κίνδυνο ανόδου του ΕΛΑΜ αλλά την αποφυγή της πλήρους κυριαρχίας του;

Ας μην αποδειχθούμε για μια ακόμα φορά αυτόχειρες. Δεν διαθέτουμε ούτε την ηγεσία, ούτε την πολιτική κουλτούρα ούτε την παιδεία που θα αφοπλίσουν τον φασισμό ιδεολογικά. Δεν χρειάζεται να κληθούμε και εμείς να απαντήσουμε στο ίδιο δίλημμα ακροδεξιά εκτός νόμου ή ανομία. Ας παραδεχθούμε ότι το επίπεδό μας μόνο ποινικά μας επιτρέπει να την αντιμετωπίσουμε και ας στείλουμε το μήνυμα ότι το κράτος δεν ανέχεται συμπεριφορές βίας, ούτε πράξεις τρομοκρατίας. Με την αντίδραση της συντεταγμένης πολιτείας, μία σύλληψη. Σε διαφορετική περίπτωση, περιστατικά όπως αυτό με τα μπουφάν ή αυτό με τον αλλοδαπό που σήμερα σοκάρουν και απασχολούν έστω τους λίγους, θα πάψουν να είναι σημείο αναφοράς. Αφού θα μετατραπούν σε καθημερινότητα. Διότι το ΕΛΑΜ είναι εδώ. Ενωμένο δυνατό. Προελαύνει μέρα με τη μέρα σε σχολεία, την κοινωνία, τη Βουλή. Αυτοί που εδώ και καιρό δείχνουν να αγνοούνται, είμαστε όλοι οι υπόλοιποι.

antopoly@cytanet.com.cy