Φόρμα αναζήτησης

Ρωσική Δημοκρατία της νότιας Κύπρου

Δεν μας χαρακτήριζαν ποτέ ούτε το μέτρο ούτε η λογική. Οι «θέσεις αρχών» της Ρωσίας πάντοτε αποτελούσαν κεντρικό κομμάτι του δημόσιου διαλόγου. Όπως και αυτή η άτυπη κόντρα μεταξύ των κομμάτων ποιος βρίσκεται πιο κοντά της, ποιος εξυπηρετεί καλύτερα τα συμφέροντά της. Λίγοι όμως θα ανέμεναν ότι θα προσέδιδαν λόγους αρχής ακόμα και στην καταδίκη από μέρους της Μόσχας των μέτρων που έλαβε η ΕΕ σε βάρος της Άγκυρας για τις ενέργειές της στην κυπριακή ΑΟΖ. Ή ότι θα αναδείκνυαν τη στάση της Ρωσίας ως αντίδραση στη δική μας στάση. «Για τη Ρωσία είναι θέμα αρχής, είναι εναντίον των κυρώσεων», ανέφερε ο Άντρος Κυπριανού, ενώ ο Στέφανος Στεφάνου υποστήριξε πως στη στάση της Μόσχας συνέβαλε και η στρατηγική επιλογή των κυβερνώντων να προσκολλήσουν την Κύπρο στο άρμα των ΗΠΑ – ΝΑΤΟ. Την ίδια στιγμή που στη μάχη διάσωσης της εικόνας της Ρωσίας μπήκε -πέραν των κομμάτων- και ο Τύπος που όλο το προηγούμενο διάστημα καλούσε την κυβέρνηση να στραφεί προς τη Ρωσία. «Τι περιμέναμε, δηλαδή, από τη Ρωσία; Μήπως έχουμε καμία συμφωνία να μας στηρίζει ακόμα και όταν εμείς στρεφόμαστε για φιλίες (λυκοφιλίες) προς τις ΗΠΑ;», διερωτήθηκε ο Άριστος Μιχαηλίδης. Και εξήγησε πως «θα έπρεπε να αναμένουμε ότι η Ρωσία θα μας έστελνε μήνυμα δυσαρέσκειας για την επίσημη πολιτική της κυβέρνησης να αφήσει στο περιθώριο τη «φιλική χώρα», ευελπιστώντας να κάνει «φιλική χώρα» την Αμερική. «Το μήνυμα το έστειλε», έγραψε. «Εμείς τι κάνουμε απ’ εδώ και πέρα;» Επιβεβαιώνοντας αυτό το μοναδικό χάρισμα που διαθέτουμε ως λαός να μετατρέπουμε τη γελοιότητα σε πολιτική και την πολιτική σε γελοιότητα.

Διότι πότε αφήσαμε στο περιθώριο τη Ρωσία; Πότε προσκολληθήκαμε στο άρμα ΗΠΑ – ΝΑΤΟ; Μετά την εισβολή στην Ουκρανία, όταν ως απάντηση στα μέτρα της ΕΕ κατά της Ρωσίας ο Πρόεδρος μετέβαινε στη Μόσχα, χαρακτήριζε τον Πούτιν ανιδιοτελή ηγέτη που ενδιαφέρεται για τα συμφέροντα των φίλων χωρών και την Κύπρο την πιο αξιόπιστη φωνή της Μόσχας εντός ΕΕ, και ολόκληρο το πολιτικό σύστημα καταδίκαζε όχι την εισβολή αλλά τις κυρώσεις της EΕ; Όταν η ΕΔΕΚ πραγματοποιούσε γκάλοπ στην επίσημη ιστοσελίδα της αν θα πρέπει να παραχωρηθούν βάσεις στη Ρωσία; Ή όταν δημοσιογράφοι (από την εφημερίδα του Άριστου Μιχαηλίδη) απαιτούσαν την απομάκρυνση συμβούλου από το Προεδρικό επειδή έγραψε βιβλίο όπου αναφερόταν και στις ευθύνες της Μόσχας στην εισβολή; Η αντίδρασή μας όταν η Ρωσία τροφοδοτούσε την Τουρκία με τους S-400 και έκτιζε πυρηνικούς σταθμούς χιλιόμετρα από την Κύπρο, η αντιμετώπιση ρωσικών αναφορών για αμφισβητούμενη ΑΟΖ, η απάντησή μας στην προτροπή της Αμερικής να διαλέξουμε μεριά, θέτοντας το ως προϋπόθεση για άρση του εμπάργκο στην πώληση όπλων, ακόμα και η σπουδή της κυβέρνησης να υποδείξει ότι η Ρωσία συνεχίζει να μην επικροτεί τις κινήσεις της Τουρκίας στην κυπριακή ΑΟΖ (λες και υπήρχε περίπτωση ανοικτά να τις επικροτήσει), είναι ενδεικτικά χώρας που αφήνει τη Ρωσία στο περιθώριο; Τι προτείνει δηλαδή ο Άριστος Μιχαηλίδης ότι θα πρέπει να κάνουμε απ’ εδώ και πέρα έχοντας λάβει το μήνυμα από τη Ρωσία; Τι ακριβώς προτείνει το ΑΚΕΛ;

Όλοι αυτοί που κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν το παιχνίδι που παίζει η Μόσχα και χρεώνουν στην ε/κ πλευρά τη σημερινή της στάση, γιατί δεν αναφέρονται και στις ενέργειες που έκανε μέχρι σήμερα η Ρωσία, ώστε δικαιολογείται ένα τέτοιο επιχείρημα; Πέραν του μπλοκαρίσματος κάποιων προσπαθειών για λύση του Κυπριακού. Τι στήριξη πρόσφερε π.χ. το 2013 μετά από εκείνη την ηλίθια στροφή προς αυτήν; Δεν ήταν η Ρωσία των «αρχών» που με το Barbaros στην κυπριακή ΑΟΖ υπέγραφε συμφωνίες δισεκατομμυρίων με την Τουρκία; Δεν ήταν η Ρωσία των αρχών που μίλησε για σύνορα στην Κύπρο; Για ελληνικό και τουρκικό κομμάτι; Ποια άλλη χώρα κάλεσε με τέτοια ευθύτητα την Κύπρο να απόσχει από μονομερής ενέργειες στο θέμα του φυσικού αερίου; Τι κινήσεις έκανε μέχρι σήμερα ώστε να μπορεί κάποιος να ισχυριστεί ότι ταύτιση με αυτήν θα εξυπηρετούσε τα συμφέροντα μας; Κυρίως όμως (και αυτό οφείλει να το απαντήσει το ΑΚΕΛ) πώς αυτή η διαχρονική στάση «αρχών» της Ρωσίας που είναι στην ουσία η συνεπής στήριξη σε οτιδήποτε κρατά το status quo ανέπαφο, επειδή έτσι διατηρεί τις προσβάσεις της στη Μέση Ανατολή, εξυπηρετεί τις δεδηλωμένες επιδιώξεις μας; Και τελικά το πρόβλημά μας σήμερα ποιο είναι; Το ότι ταχθήκαμε με τη Δύση ή ότι ποτέ δεν ταχθήκαμε με αυτήν; Είναι την απομάκρυνσή μας από τη Ρωσία που πληρώνουμε ή ότι για χρόνια λειτουργούσαμε ως προτεκτοράτο της; Το ότι διαχρονικά όλοι οι Πρόεδροι, συμπεριλαμβανομένου και του νυν, έκαναν πολιτική στη βάση προσωπικών ατζέντων, ανεξαρτήτως κόστους για τη χώρα; Το οποίο δεν ξέρω αν αυτοί που βρίσκονται στο πηδάλιό της συνειδητοποιούν πόσο μεγάλο μπορεί να είναι.

Διότι, πέραν του λαϊκισμού, πέραν της γραφικότητας, υπάρχει και το πρακτικό σκέλος. Που αφορά την ίδια την επιβίωσή μας. Απέναντί μας βρίσκονται χιλιάδες τουρκικά στρατεύματα. Η ΑΟΖ μας βρίσκεται υπό εισβολή όπως αρέσκεται να λέει ο κυβερνητικός εκπρόσωπος. Εάν η Τουρκία αποφασίσει να τραβήξει τα πράγματα στα άκρα, η Κύπρος τι επιλογές έχει; Πού θα στραφεί, από τη στιγμή που η Ρωσία έχει ξεκάθαρα διαλέξει μεριά; Έχει την ηθική υπόσταση -με αυτήν τη ρητορική, κυρίως όμως ιστορικό- να στραφεί στη Δύση, και αν ναι, η Δύση έχει την ηθική υποχρέωση να τη στηρίξει;

*antopoly@cytanet.com.cy