Φόρμα αναζήτησης

Ο μεγαλύτερος πολιτικός αντίπαλος του Γλαύκου Κληρίδη

 

Πέντε χρόνια πριν, με αφορμή τον θάνατο του Γλαύκου Κληρίδη, στον επικήδειο λόγο του ο Νίκος Αναστασιάδης ευχαριστούσε τον «πολιτικό πατέρα» του γιατί κοντά του έμαθε «πως το πολιτικό ήθος δεν υπηρετείται από ευτελή κίνητρα… πως σε κρίσιμες ώρες η αγάπη του ηγέτη προς την πατρίδα δεν υπηρετείται από τη ρητορεία των μεγάλων λόγων, αλλά την τόλμη να αναλαμβάνει τις ευθύνες του. Πως το προς την πατρίδα καθήκον είναι να είσαι ωφέλιμος παρά αρεστός». Και δεσμευόταν, ακολουθώντας τις παρακαταθήκες του, να συνεχίσει τους αγώνες του για να φανεί αντάξιος των προσδοκιών του. «Υπάρχουν πολιτικοί που αναζητούν τη φιλοξενία της Ιστορίας», έλεγε. «Και υπάρχουν και εκείνοι που τους αναζητά η ίδια η Ιστορία», και τον Κληρίδη τον αναζήτησε κατατάσσοντάς τον «…στη χορεία των μεγάλων ηγετών της Κύπρου και του Ελληνισμού.»

Την περασμένη Κυριακή στο μνημόσυνο του Τάσσου Παπαδόπουλου (σε μια προσπάθεια να δικαιολογήσει τη διαχείριση των τελευταίων χρόνων) απόσεισε από πάνω του και το τελευταίο κομμάτι του Γλαύκου Κληρίδη, τις παρακαταθήκες του οποίου αμφισβήτησε κάθε μέρα αυτά τα πέντε χρόνια, καταλογίζοντας κοινά οράματα και στόχους σ’ αυτόν που διαχρονικά διεκδίκησε τη λύση και αυτόν που την πολέμησε όσο κανείς άλλος. Παραγράφοντας, όχι μόνο τη δική του ιστορική διαδρομή, αλλά και ολόκληρη την Ιστορία της χώρας. «Ο ένας ανήκε στη μία…. και ο άλλος στην άλλη σχολή σκέψης, είπε, (αναφερόμενος στους Τάσσο Παπαδόπουλο και Γλαύκο Κληρίδη). Και των δύο κοινός στόχος ήταν η εξεύρεση μίας ειρηνικής, βιώσιμης, λειτουργικής λύσης. Η αποτυχία δεν οφειλόταν στην έλλειψη προσπαθειών. Οφείλεται αποκλειστικά στην αδιαλλαξία της Τουρκίας. Αυτό… θα πρέπει να διδάσκει και εμάς σήμερα».

Πώς όμως; Ο Γλαύκος Κληρίδης πρώτος το 1973 έκανε «πράξη την πολιτική του εφικτού, επιτυγχάνοντας να φτάσει σε απόσταση αναπνοής από μία λύση που βελτίωνε τις πρόνοιες της Ζυρίχης». (Αναστασιάδης 2013). Πρώτος το ’74 στάθηκε στην «Αργώ» για να μιλήσει για την ανάγκη αποδοχής της ομοσπονδίας. Αξιοποιώντας τη στροφή της Τουρκίας προς την Ευρώπη, κατάφερε να φέρει το πρώτο ολοκληρωμένο σχέδιο λύσης. Απέναντί του στάθηκε καθ’ όλη την πολιτική σταδιοδρομία του ο Τάσσος Παπαδόπουλος. Τάχθηκε εναντίον κάθε προσπάθειας λύσης. Υπήρξε διαχρονικά ο μεγαλύτερος πολέμιος της ΔΔΟ, μέχρι που την κατέστησε σημαία για να εκλεγεί Πρόεδρος με τις ψήφους του ΑΚΕΛ. Και όταν εκλέχθηκε, πήρε το σχέδιο και έκανε τα πάντα για να το καταποντίσει. Συναντήθηκε με τον Ραούφ Ντενκτάς με στόχο την από κοινού απόρριψή του. Στην κορύφωση των διαπραγματεύσεων έφυγε από το Μπούργκενστοκ, αποφεύγοντας να συζητήσει. Καθ’ όλη τη διάρκεια των προσπαθειών καλλιέργησε ένα αρνητικό κλίμα έναντι του σχεδίου, προετοιμάζοντας το έδαφος για απόρριψή του. Ο Γιώργος Λιλλήκας, ΥΠΕΞ τότε, παραδέχθηκε αργότερα πως στόχος δεν ήταν ποτέ η συμφωνία αλλά η απρόσκοπτη ένταξη της χώρας στην ΕΕ χωρίς λύση. Ακόμα κι αν η Τουρκία υπήρξε διαχρονικά αδιάλλακτη, λοιπόν, πότε ο Τάσσος Παπαδόπουλος επιδίωξε τη λύση;

Το πρόβλημα δεν είναι ότι  παραγράφει την Ιστορία, ότι ξεπλένει τον Τάσσο Παπαδόπουλο με τα λόγια του. Το πρόβλημα είναι ότι το πράττει με τη διαχείριση που κάνει εδώ και πέντε χρόνια. Εισήλθε σε μία άνευ προηγούμενου κόντρα με τον εδώ αντιπρόσωπο του γ.γ. του ΟΗΕ κατηγορώντας τον για ψέματα και απειλώντας να δημοσιοποιήσει τα πρακτικά εμπιστευτικών συνομιλιών. Για 5,5 χρόνια διαπραγματεύτηκε αυξάνοντας τις αρμοδιότητες της κεντρικής κυβέρνησης, για να αποφασίσει τελικά, 16 μήνες μετά το ναυάγιο του Κραν Μοντάνα, ότι η βιωσιμότητα του κράτους επιβάλλει αποκεντρωμένη ομοσπονδία. Ανέδειξε το θέμα της λειτουργικότητας με τρόπο που έρχεται σε σύγκρουση με τα ίδια τα ψηφίσματα του ΟΗΕ, τα οποία για μία ακόμα φορά επικαλέστηκε από το βήμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στο Στρασβούργο. Με τη ρητορική του φρόντισε να κατεδαφίσει κάθε γέφυρα και προοπτική, αμφισβητώντας όχι μόνο για τις προθέσεις της άλλης πλευράς, αλλά και για την ίδια τη βάση λύσης, με τρόπο που ούτε ο Τάσσος δεν έκανε.

Αυτοί που βρίσκονται σήμερα στο ΥΠΕΞ και εντός του Προεδρικού. Αυτοί που έχουν απομείνει στη διαπραγματευτική ομάδα και είναι αυτοί που εκφράζουν την πολιτική του στο Κυπριακό σήμερα. Η ρητορική για «οπαδούς της όποιας λύσης».  Ο τρόπος που αγκαλιάζει τους μέχρι πρότινος πολιτικούς του αντιπάλους, που χρησιμοποιεί τον λαό ως ασπίδα για διαιώνιση της διαίρεσης, δεν αφήνουν τίποτε στη φαντασία. Δεν είναι τυχαίο ότι η αξιοπιστία του στο εξωτερικό βρίσκεται σήμερα στα ίδια επίπεδα που βρέθηκε αυτή του Τάσσου το 2004. Ότι αυτοί που τότε στάθηκαν απέναντι στον Τάσσο Παπαδόπουλο, σήμερα στέκονται απέναντί του.  Όσοι τάχθηκαν εναντίον της λύσης, στέκονται δίπλα του.

Διότι τα 6 τελευταία χρόνια εξελίσσεται, όχι σε θιασώτη του Γλαύκου Κληρίδη, αλλά σε συνεχιστή της πολιτικής του Τάσσου Παπαδόπουλου.  Δεν είναι τις παρακαταθήκες του Κληρίδη που ακολουθεί αλλά του Τάσσου. Το όραμα του Τάσσου υπηρετεί. Γι’ αυτό και η Ιστορία δεν θα τον αναζητήσει. Αν βρεθεί ποτέ  στο διάβα της, θα είναι για να υπενθυμίσει που μπορεί να οδηγήσει τη χώρα ένας ηγέτης που υπηρετεί «ευτελή κίνητρα». Που τις κρίσιμες ώρες επιλέγει «τη ρητορεία των μεγάλων λόγων», που κοιτάζει πώς να είναι αρεστός παρά ωφέλιμος. Και θα τον κατατάξει ως έναν από τους μεγαλύτερους πολιτικούς αντιπάλους του Γλαύκου Κληρίδη. Ως τον άνθρωπο που καθόρισε (ή επιχείρησε να καθορίσει) την πορεία του Κυπριακού με τον τρόπο που επιδίωξε να την καθορίσει ο Τάσσος Παπαδόπουλος. Ανάξιο απέναντι στις παρακαταθήκες του Γλαύκου Κληρίδη. Ανάξιο απέναντι στην Ιστορία. Κυρίως όμως ανάξιο απέναντι στην ίδια τη χώρα.

antopoly@cytanet.com.cy