Φόρμα αναζήτησης

Κυπριακό: Ας είναι το 2020 χρονιά με λιγότερη υποκρισία

Με αφορμή την είσοδό μας στο 2020, πολιτικά κόμματα και ΜΜΕ έσπευσαν για μια ακόμα φορά να ευχηθούν η νέα χρονιά να αποτελέσει χρονιά επίλυσης του Κυπριακού και να αναδείξουν ως προϋπόθεση για να έχει οποιεσδήποτε πιθανότητες επιτυχίας η νέα προσπάθεια τη διαφοροποίηση της τουρκικής στάσης, αξιολογώντας παράλληλα πως η εν γένει συμπεριφορά της δεν δικαιολογεί οποιαδήποτε αισιοδοξία. Ο «Φ» στο κεντρικό άρθρο του έγραψε ότι «παρά τις προσπάθειες της δικής μας πλευράς, το Κυπριακό παραμένει άλυτο» επειδή «η Τουρκία όχι μόνο δεν έχει διάθεση για συνεργασία με στόχο την επίτευξη συμφωνίας, αλλά παρουσιάζεται πιο επιθετική», ο πρόεδρος εκφράζοντας την ελπίδα του για επίλυση του Κυπριακού μέσα στο 2020 δήλωσε πως ενώ ο ίδιος πιστεύει «στις καλές προθέσεις» του Τ/Κ ηγέτη, «την ίδια στιγμή γνωρίζει τα περιθώρια μέσα στα οποία μπορεί να κινείται», ενώ στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκαν και οι ανακοινώσεις όλων των υπόλοιπων κομμάτων. Επιβεβαιώνοντας ότι το κύριο πρόβλημα του Κυπριακού είναι η υποκρισία μας.

Διότι, προφανώς και η Τουρκία δεν δείχνει διάθεση για συνεργασία με στόχο την επίτευξη συμφωνίας, ούτε οι ενέργειές της βοηθούν την προσπάθεια λύσης, αυτή όμως είναι μόνο η μια πλευρά του νομίσματος. Υπάρχει και η άλλη: Εμείς. Οι επιδιώξεις της Τουρκίας είναι αυτές που είναι. Οι δικές μας ποιες είναι; Ακόμα κι αν αύριο υπήρχε διαφοροποίηση της στάσης της Τουρκίας, αποφάσιζε ότι η λύση εξυπηρετεί τα συμφέροντά της, αγνοούσε το γεγονός ότι η πάροδος του χρόνου της έδωσε ήδη όλα όσα επιδίωκε, αποχωρούσε από την κυπριακή ΑΟΖ, αποδεχόταν- χωρίς εποικοδομητικές ασάφειες- μια ξεκάθαρη μορφή διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας (ΔΔΟ), τερματισμό των εγγυήσεων και αποχώρηση όλων των στρατευμάτων αμέσως (όλα όσα δηλαδή υποτίθεται επιδιώκουμε να εξασφαλίσουμε μέσω συνομιλιών), πώς αυτό θα άνοιγε τον δρόμο για επίτευξη συμφωνίας; Στη βάση ποιων δεδομένων; Ακόμα και σήμερα, η πλειοψηφία των κομμάτων -έχοντας παραμερίσει και το «σωστό περιεχόμενο»- απορρίπτει τη ΔΔΟ ως μορφή λύσης, θέτει προϋποθέσεις που στην ουσία καθιστούν αδύνατη την ουσιαστική συμμετοχή των Τ/Κ στη διακυβέρνηση της χώρας και δεν αποδέχεται το Σύνταγμα του ’60. Σαράντα-τρία χρόνια μετά τη συμφωνία από μέρους μας της ΔΔΟ, περισσότερα από τα μισά κόμματα προτάσσουν το ενιαίο κράτος ως επιδιωκόμενη λύση, ακόμα περισσότερα θεωρούν μη αποδεκτό το πλαίσιο Γκουτέρες, στη βάση του οποίου καλούμε τον γ.γ. να ξεκινήσουν οι συνομιλίες. Και η κυβέρνηση μέχρι χθες δεν ήταν σίγουρη ποιο πλαίσιο αποδεχόταν ως βάση διαπραγμάτευσης, ούτε ποια λύση επιδίωκε. Άρα ακόμα και με τον τουρκικό παράγοντα εκτός εξίσωσης, πώς θα μπορούσαν να αποδώσουν οι συνομιλίες;

Ακούω φίλους, με κάθε ευκαιρία, να αναδεικνύουν επιμέρους πρόνοιες και να αναλύουν δεδομένα. Να εξηγούν πόσο σημαντικό είναι το όποιο σχέδιο να περιλαμβάνει επιστροφή της Μόρφου, να επιμένουν ότι με εγγυήσεις η λύση δεν περνά από δημοψήφισμα, και άλλους να προτείνουν να μην βαστούμε έως ότου δημιουργηθούν οι κατάλληλες συνθήκες στην άλλη πλευρά. Αυτό που οφείλουμε όμως πρωτίστως να κάνουμε είναι να αποφασίσουμε τι εμείς επιδιώκουμε. Κυρίως όμως να αφήσουμε στην άκρη την υποκρισία. Είναι προφανές ότι αυτή τη στιγμή συζητούμε στη βάση ενός πλαισίου που η πλειοψηφία της ε/κ πλευράς δεν αποδέχεται. Δεν είναι άσχετη με αυτό η στάση που τηρεί η πλειοψηφία των κομμάτων σε κάθε παράθυρο που ανοίγει για επανέναρξη των συνομιλιών, φοβούμενα μήπως και η Τουρκία αλλάξει στάση. Ούτε οι παλινδρομήσεις του Νίκου Αναστασιάδη. Ακόμα όμως κι αν ξεπεραστεί ο πολιτικός παράγοντας, υπάρχει και αυτός της κοινωνίας. Η οποία, δεν ξέρω αν το αντιλαμβάνονται κάποιοι εδώ στην Κύπρο, είναι ήδη διαμορφωμένη. Όπως δείχνουν να μην αντιλαμβάνονται πως ακόμα και σε περίπτωση συμφωνίας το τελικό σχέδιο δεν θα κριθεί από τις επιμέρους πρόνοιές του, ούτε θα αντιπαρατεθεί με τις όποιες εναλλακτικές. Θα κριθεί και θα αντιπαρατεθεί με τη διαχρονική ρητορική που χρόνια τώρα προωθεί τον διαχωρισμό και αποκλείει τη συμβίωση. Τον πήχη των προσδοκιών όπως αυτός καθορίστηκε από συνθήματα όπως «όλοι οι πρόσφυγες στα σπίτια τους» και «τα σύνορά μας είναι στην Κερύνεια», ακόμα και απ’ όσους σήμερα καλούν τον κόσμο να μετρήσει σωστά τα δεδομένα. Με μια παιδεία που, αντί να κτίζει, γκρεμίζει γέφυρες. Εκείνο το «Όχι» του ΑΚΕΛ το 2004, τα αποτελέσματα του οποίου είναι ήδη ευδιάκριτα σε επίπεδο βάσης. Εκείνο το ξέσπασμα του Νίκου Αναστασιάδη εναντίον όσων επιχειρούσαν τη «διάβρωση της εθνικής μας συνείδησης». Με τη ρητορική των οπαδών της «όποιας λύσης». Κάθε μια από τις «απαράδεκτες υποχωρήσεις» των προηγούμενων που οι νυν υπόσχονταν να αποσύρουν. Τις ίδιες «λογικές» που μας οδήγησαν να πετάξουμε ως ελλειμματικό κάθε σχέδιο που τέθηκε ενώπιόν μας. Και με την τελευταία «κόκκινη γραμμή» σε αυτή την πορεία 46 χρόνων. Από μια κοινωνία που εδώ και 5 δεκαετίες βομβαρδίζεται από εθνικισμό, θεωρίες συνωμοσίας, προσδοκίες που δεδομένα δεν μπορεί καμιά συμφωνία να υλοποιήσει. Και αντιλαμβάνεται πλέον το status quο ως ιδανική επιλογή, όχι λόγω έλλειψης εμπιστοσύνης μόνο.

Αν λοιπόν θέλουμε πραγματικά το 2020 να είναι χρονιά λύσης, το πρώτιστο που έχουμε να κάνουμε είναι να αφήσουμε στο περιθώριο αυτή την ατέρμονη υποκρισία. Τους μόνους άλλωστε που μπορούμε να ξεγελούμε ακόμα είναι τους εαυτούς μας.

Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.