Φόρμα αναζήτησης

Η απόλυτη αποκαθήλωση του Νίκου Αναστασιάδη

 «Η εξουσία είναι το υπέρτατο αφροδισιακό» (Χένρι Κίσιντζερ)

Αυτό που γίνεται από ένα σημείο και μετά με τον Νίκο Αναστασιάδη είναι πραγματικά εκπληκτικό. Το λες και ταλέντο. Η πρωτόγνωρη άνεση με την οποία μπορεί να μεταλλάσσεται. Ο τρόπος με τον οποίο έχει προχωρήσει στην ολοκληρωτική του πολιτική αποκαθήλωση. Μέσα σε λιγότερο από είκοσι μήνες πέταξε όλες τις συγκλίσεις που είχε πετύχει στο κεφάλαιο της διακυβέρνησης, ανέδειξε το ζήτημα της λειτουργικότητας με τρόπο που να έρχεται σε σύγκρουση με τα ίδια τα ψηφίσματα του ΟΗΕ, τα έβαλε με τον εκπρόσωπο των ΗΕ απειλώντας να δημοσιοποιήσει εμπιστευτικά έγγραφα, ταύτισε τον Κληρίδη με τον Τάσσο Παπαδόπουλο, ταυτίστηκε ο ίδιος με τον Μακάριο, και ολοκλήρωσε τη μεταμόρφωσή του αυτή υιοθετώντας τη ρητορική του Τάσσου Παπαδόπουλου το 2004. Μετά τους «οπαδούς της όποιας λύσης», επικαλέστηκε και το επιχείρημα μετατροπής –μέσα από ενδεχόμενη λύση– του κράτους της Κυπριακής Δημοκρατίας σε κοινότητα: «Ο καθένας έχει υποχρέωση να αναλάβει τις ευθύνες του έτσι ώστε το κομμάτι που φιλοξενεί τους Ελληνοκύπριους, το κράτος της Κυπριακής Δημοκρατίας, να μην περάσει στον κίνδυνο να βρεθεί ή να μετατραπεί σε κοινότητα», υπέδειξε. Αφήνοντας παράλληλα σκιές για δούρειους ίππους: «Αν κάποιοι συμφωνούν μαζί (με Τουρκία και Τ/Κ) ας το πουν ευθαρσώς». Και αναγκάζοντας για μια ακόμα φορά (το τελευταίο διάστημα) τον Άριστο Μιχαηλίδη να του δώσει τα εύσημα, γράφοντας παράλληλα πως «έτσι μπηχτές ούτε ο αείμνηστος ο Σπύρος Κυπριανού στις δόξες του δεν τις έριχνε».

Είναι λες και έχει εξέλθει μιας πύλης ορθολογισμού την οποία σήμερα δεν μπορεί καν να δει. Η πολιτική του μεταμόρφωση είναι εντυπωσιακή και δεν περιορίζεται στο Κυπριακό, όπου πλέον εξελίσσεται στον χειρότερο πολιτικό αντίπαλο του ίδιου του του εαυτού. Επεκτείνεται σε κάθε ενέργεια ή τοποθέτησή του πλέον. Τα όσα επικριτικά, μέχρι πρόσφατα, σχολίαζε, έχουν καταστεί αναπόσπαστο κομμάτι του τρόπου με τον οποίο εκφράζεται και κυβερνά. Η τελευταία του παρέμβαση-απάντηση στις παρατηρήσεις της Κομισιόν για τα διαβατήρια είναι ενδεικτική ενός ανθρώπου που έχει –εδώ και καιρό– χάσει όχι μόνο τον εαυτό του, αλλά και το μέτρο. Ενώ κάποιος θα ανέμενε ότι θα έσπευδε να καθησυχάσει τις ανησυχίες των Ευρωπαίων για ένα πρόγραμμα το οποίο έχει δημιουργήσει μεγάλες απορίες και αντιδράσεις ως προς τον τρόπο που εφαρμόζεται (με άμεσες επιπτώσεις και στην ίδια την ΕΕ), επέλεξε να προσδώσει στις ανησυχίες αυτές χαρακτήρα εκδικητικό, κάνοντας λόγο για στοχοποίηση της Κύπρου. Μετά τον ΟΗΕ να ανοίξει μέτωπο και με την ΕΕ (μέτωπα που προφανώς η χώρα θα βρει μπροστά της) προσφέροντας στην κοινωνία ακόμα έναν εχθρό στον μακρύ κατάλογο της χώρας. Κι αυτό από έναν άνθρωπο που το 2004 δήλωνε πως «διασύρουν και εξευτελίζουν τη χώρα τους όσοι την οδηγούν σε διεθνή απομόνωση, φέροντάς την σε σύγκρουση με τον ΟΗΕ και τη διεθνή κοινότητα». Επιβεβαιώνοντας πως κανένα πρόβλημα δεν έχει να διασύρει και να εξευτελίζει χωρίς τέλος τη χώρα εφόσον αυτό εξυπηρετεί το δικό του αφήγημα. Δεν είναι τυχαίο ότι η αξιοπιστία του στο εξωτερικό βρίσκεται σήμερα στα ίδια επίπεδα που βρέθηκε αυτή του Τάσσου το 2004.

Αυτό είναι και το πλέον προβληματικό στοιχείο της διακυβέρνησης του Νίκου Αναστασιάδη το τελευταίο διάστημα. Περισσότερο από την όποια μετάλλαξή του στο Κυπριακό. Το ύφος και το ήθος που έχει εισαγάγει εκ νέου στην πολιτική σκηνή του τόπου. Οι πρακτικές και οι μέθοδοι που χρησιμοποιεί αυτή η κυβέρνηση, πρακτικές κομμάτων και Προέδρων που στο παρελθόν ο ίδιος ο Νίκος Αναστασιάδης είχε στηλιτεύσει. Αυτός ο απόλυτος τυχοδιωκτισμός που τον έχει καταστήσει από υπέρμαχο της λύσης σ’ έναν από τους μεγαλύτερους πολέμιούς της, από ευρωπαϊστή σε ευρωσκεπτικιστή, από πολιτικό μετριοπαθή σ’ έναν από τους πλέον εκρηκτικούς και λαϊκιστές Προέδρους που είχε η Κύπρος. Και είχε πολλούς.

Η «αντίσταση» που έχει λάβει χαρακτήρα αντίστασης κατά των πάντων, η άνεση με την οποία δημιουργεί βολικούς εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς, η συνέπεια με την οποία διαστρεβλώνει την αλήθεια, ο τρόπος με τον οποίο χρησιμοποιεί τον λαό ως ασπίδα για διαιώνιση της διαίρεσης και για να εξυπηρετεί δικά του πολιτικά παιχνίδια, που παίζει με το συναίσθημα, που προάγει τον εθνικισμό, αυτή η απόλυτη διαπλοκή δημιουργούν ένα κράμα που απειλεί πλέον το επίπεδο της δημοκρατίας μας. Και επιβεβαιώνουν πως ο Νίκος Αναστασιάδης, της δεύτερης τουλάχιστον πενταετίας, τείνει να καταστεί βαρίδι για τη χώρα.

Στην πολιτική υπάρχει ένα σημείο καμπής που, αν το περάσεις, και χρυσάφι να πιάνεις κάρβουνο θα γίνεται, είχε κάποτε πει για τον Γιώργο Παπανδρέου ο Μίμης Ανδρουλάκης. Σε αυτό το σημείο δείχνει να βρίσκεται σήμερα ο Νίκος Αναστασιάδης. Και δημιουργεί τεράστια απόγνωση για το πού μπορεί να οδηγήσει τη χώρα τα επόμενα 3,5 χρόνια

* antopoly@cytanet.com.cy