Φόρμα αναζήτησης

Από πού θα ξεκινούσαμε; Από το συμφωνημένο ναυάγιο;

Μετά το ναυάγιο στο Κραν Μοντανά, όταν είχε γίνει ξεκάθαρο πως ο Νίκος Αναστασιάδης επέλεγε να μπει σ’ ένα παιχνίδι επίρριψης ευθυνών, με βολές κατά του εκπροσώπου του γ.γ. του ΟΗΕ και απειλές για δημοσιοποίηση πρακτικών εμπιστευτικών συνομιλιών, έγραφα ότι ο Πρόεδρος-ανεξαρτήτως του ποιος ευθύνεται- δεν είχε άλλη επιλογή παρά, μακριά από αμφιταλαντεύσεις, να επικεντρωθεί στη διαδικασία επίτευξης συμφωνίας. Πως αν συνέχιζε να ακροβατεί μεταξύ μιας προσπάθειας να κρατήσει το Κυπριακό ανοικτό για να το χρησιμοποιήσει ως χαρτί για επανεκλογή του και αποφυγής εξελίξεων που θα μπορούσαν να αλλάξουν το προεκλογικό ισοζύγιο, το πιο πιθανόν ήταν και το Κυπριακό να φέρει σε τέλμα και τον ίδιο σε δυσχερή θέση. Διότι οι εξελίξεις ελάχιστα εξαρτώνταν από τον ίδιο.

Για είκοσι μήνες ο Νίκος Αναστασιάδης έκτισε ολόκληρο το πολιτικό του αφήγημα στη σημασία του πλαισίου Γκουτέρες. Υποστηρίζοντας πως οι ενέργειές του έφεραν το Κυπριακό όσο ποτέ προηγουμένως κοντά σε λύση. Και πως, παρά το ναυάγιο- αποτέλεσμα της στάσης της Τουρκίας, οι συγκλίσεις που είχαν επιτευχθεί αποτελούσαν ένα «κεκτημένο» (σύμφωνα με τον ΥΠΕΞ) που θα μπορούσε στη συνέχεια να λειτουργήσει καταλυτικά στην προσπάθεια λύσης. Χρειάστηκε η πρόταση Ακιντζί για επανέναρξη των συνομιλιών στη βάση του πλαισίου, την αξιοποίηση του οποίου υποτίθεται επιδιώκαμε, η πάροδος δύο ημερών και μια πρωτοφανής προσπάθεια απαξίωσης της πρότασης και του ίδιου του Τ/Κ ηγέτη, για να ενημερωθούμε από τον Πρόεδρο ότι το «κεκτημένο» από όπου όλο το προηγούμενο διάστημα εκφράζαμε τη βούληση να ξεκινήσουμε τις συνομιλίες δεν ήταν το πλαίσιο της 30ής Ιουνίου αλλά αυτό της 4ης Ιουνίου, όπως αυτό είχε καθοριστεί εκείνο το τετραήμερο. Το αφήγημα ανανεώθηκε. Αλλά συνεχίστηκε.

Αυτή τη βδομάδα μάθαμε με τον πλέον επίσημο τρόπο από τον ίδιο τον Πρόεδρο ότι το πλαίσιο Γκουτέρες, ημερομηνίας 4/7/2017, που η πλευρά μας υιοθέτησε ως το τελικό και αυθεντικό δεν υπάρχει, και πως το μόνο επίσημο πλαίσιο, άρα και το μοναδικό για τα ΗΕ, είναι αυτό της 30ής Ιουνίου. Υπήρξαν διευκρινίσεις, είπε, στις 4/7, αλλά τα πρακτικά δεν μπορούν να εντοπιστούν. Ανασύροντας και πάλι το χαρτί της στοχοποίησής μας από τα ΗΕ, διερωτώμενος πώς γίνεται να υπάρχουν όλα τα υπόλοιπα πρακτικά και να λείπει μόνο αυτό.

Κάποιος θα μπορούσε να αναδείξει την αναξιοπιστία της πλευράς μας θέτοντας σειρά ερωτημάτων. Να διερωτηθεί γιατί δεν καταγράφηκαν τα πρακτικά των συζητήσεων της 4ης Ιουλίου αφού ήταν τόσο σημαντικά. Γιατί τα πρακτικά αυτά, αν υπήρχαν, δεν αναζητήθηκαν τον τελευταίο 1 ½ χρόνο; Πως γίνεται ο Πρόεδρος να χρησιμοποίησε σχεδόν κάθε βήμα έκτοτε, για να τονίσει ότι οι θέσεις που κατέθεσε δεν τον δεσμεύουν πλέον, αλλά πρακτικά, αποτέλεσμα συζήτησης θέσεων μετά την 30ή Ιουνίου να δεσμεύουν την άλλη πλευρά; Γιατί επιδιώκουμε για μια ακόμα φορά να ανοίξουμε μέτωπο με τα ΗΕ, εάν όντως στόχος μας είναι η λύση; Αλλά κυρίως, πώς γίνεται να επιμένει σε ένα αφήγημα που ο ίδιος έχει επίσημα καταρρίψει; Δεν υπάρχει όμως λόγος. Διότι σε κάθε ένα από τα παραπάνω ερωτήματα απάντησε ο Νίκος Χριστοδουλίδης, χωρίς να χρειαστεί να απαντήσει σε κανένα. Όπως απάντησε και στο ερώτημα γιατί ο Πρόεδρος έπραξε τα πάντα για να απαξιώσει την πρόταση του Ακιντζί για επανέναρξη των συνομιλιών στη βάση το συγκεκριμένου πλαισίου. Γιατί έκανε τα πάντα, ανασύροντας συνεχώς νέα ζητήματα, για να συντηρεί το status quo.Μιλώντας την Πέμπτη στο Ράδιο Πρώτο, αφού εξέφρασε την ελπίδα να βρεθούν τα πρακτικά, εξήγησε ότι επίσημα πρακτικά δεν μπορεί να υπάρχουν, επειδή για να υπάρχουν θα πρέπει να είναι συμφωνημένα από όλους. «Αυτό δεν υπήρξε ποτέ, υπέδειξε, αλλά η κάθε πλευρά είχε τις δικές της σημειώσεις (και) είμαι σίγουρος ότι και τα ΗΕ τις έχουν».

Τι είπε ο Νίκος Χριστοδουλίδης; Πως όλο αυτό το διάστημα, όταν ο Πρόεδρος εξέφραζε την ετοιμότητά του να ξεκινήσουν οι συζητήσεις στη βάση του πλαισίου Γκουτέρες, εννοούσε τα πρακτικά που δεν υπήρχαν. Πως εκείνο το πλαίσιο, που για είκοσι μήνες αποτελούσε για μας «κεκτημένο» και βάση για κάθε επόμενη προσπάθεια, δεν ήταν τίποτε άλλο από θέσεις που δεν είχαν συμφωνηθεί. Αντίθετα, είχαν οδηγήσει στο ναυάγιο. Ενώ ακόμα πιο εκπληκτική ήταν η παρέμβασή του την επομένη στο ΡΙΚ όπου δήλωσε πως ένα είναι το πλαίσιο Γκουτέρες και δεν μπορεί να αμφισβητηθεί από κανένα. Χωρίς να διευκρινίζει τελικά ποιο είναι αυτό το πλαίσιο που δεν αμφισβητείται; Αυτό που όλο το προηγούμενο διάστημα δεν αποδεχόμασταν, ή αυτό που επικαλούμασταν ως το αυθεντικό, το οποίο δεν υπάρχει; Όπως δεν διευκρίνισε και προς τι όλη αυτή η σπουδή για τα πρακτικά; Δεν γνωρίζει ο ΟΗΕ πώς εξηγούνται τα 6 σημεία του πλαισίου του;

Πρόκειται για μια ακόμα αντίδραση της κυβέρνησης, που δεν επιβεβαιώνει απλά το οριστικό αδιέξοδο στο οποίο οδηγεί το Κυπριακό, αλλά και το πλήρες αδιέξοδο στο οποίο έχει περιέλθει η ίδια. Μια κυβέρνηση την οποία εδώ και 20 μήνες βλέπουμε να έχει απολέσει κάθε ίχνος σοβαρότητας και αξιοπιστίας. Που με κάθε νέα τοποθέτησή της έρχεται να αναιρέσει και να διαψεύσει κάθε προηγούμενή της. Με κάθε ενέργειά της να «κλειδώσει» αυτό που τάχα αγωνίζεται να αποτρέψει. Και δημιουργεί, όχι απλά την αίσθηση ότι η διάρρηξη του status quo είναι σχεδόν αδύνατη, αλλά και εύλογες υποψίες κατά πόσον είναι (και) επιθυμητή.

antopoly@cytanet.com.cy

 

 

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ