POWERED BY

Φόρμα αναζήτησης

«Να ‘μαστε πάλι εδώ Αντρέα!»



Ο τίτλος σήμερα είναι λίγο αυτοαναφορικός. Εικοσάχρονος φοιτητής στην Αθήνα. Μέσα στο λεωφορείο, λίγο πριν το τέρμα στην Ακαδημίας, διακόσια μέτρα από τη Σχολή. Βλέπω από το τζάμι γραμμένη τη φράση σ’ έναν τοίχο, με τεράστια γράμματα. Από το μυαλό του επαρχιωτόπουλου περνάνε χίλιες δυο ερμηνείες: Εννοεί τον Αντρέα Παπανδρέου; Είναι κριτική στα ουτοπικά οράματα για ουσιαστική αλλαγή στην ελληνική κοινωνία; Το έγραψαν αριστεριστές ή αναρχικοί;

Δεν ήταν τίποτε από όλα αυτά. Ήταν απλώς διαφήμιση για τον νέο δίσκο του Αντρέα Μικρούτσικου. Που αντί να πληρώσει διαφημιστές, πλήρωσε δέκα πιτσιρικάδες να γεμίσουν την Αθήνα με «διαφημίσεις τοίχου»…

Από την άλλη, αυτό το «Να ‘μαστε πάλι εδώ Αντρέα», δεν ήταν τυχαία επιλογή για μιαν επωνυμία δίσκου. Είχε τη μελαγχολία του «ό,τι και να κάνεις, πάντα στα ίδια επιστρέφεις». Αλλά και μια δόση νοσταλγικής επιβεβαίωσης. Για ανθρώπους και πράγματα.

 

Οι ατεκμηρίωτοι

 

Ολόκληρες πολιτικές καριέρες στην Κύπρο χτίστηκαν πάνω σε συνειδητά ψεύδη, πληροφορίες από παρακολουθήσεις υπηρεσιών ασφαλείας (που στη συνέχεια παραποιούνταν σκόπιμα), εξαγορές προσώπων, «περιρρέουσες ατμόσφαιρες», και τα όμοια. Σπανίως ζητείται από οποιονδήποτε να απολογηθεί για αυτά τα ψεύδη και τα κατασκευάσματα, να επιδείξει δεοντολογική συμπεριφορά, ή έστω να δείξει έμμεση μεταμέλεια. Την ίδια στιγμή, δημοσιογράφοι που ανήκουν σε συγκεκριμένα κυκλώματα γράφουν του κόσμου τις ανακρίβειες, ή παρουσιάζουν μόνο τη μία άποψη. Η αρθρογραφία τους είναι μια διαρκής συκοφαντία και υβρεολόγιο απέναντι στη μη κυρίαρχη άποψη, ανταποκριτές της ίδιας σχολής βρίζουν και χαρακτηρίζουν συστηματικά σε υποτιθέμενες ανταποκρίσεις. Δεν ιδρώνει το αφτί κανενός!

Μόλις, όμως, ο Ανδρέας Παράσχος είπε τα αυτονόητα, αυτά που γνωρίζουν πολιτικοί, διπλωμάτες και δημοσιογράφοι σε όλον τον πλανήτη, του ζητούν επίμονα αποδείξεις με χαρτόσημα. Γιατί; Απλούστατα επειδή όσα είπε δεν υπηρετούν την κυρίαρχη ιδεολογία και τα κατασκευασμένα ιδεολογήματα. Αλλά αντίθετα υποσκάπτουν και τα δύο.

 

Τι είπε ο Α. Παράσχος

 

Στο άρθρο του –που ιδιαίτερα μετά τον ντόρο διάβασαν πολλοί– είπε τρία πράγματα:

(α) Ότι υπήρξε μια περίοδος τουλάχιστον δύο χρόνων, μετά το Κραν Μοντανά (σύμφωνα με πολλούς και πριν απ’ αυτό), όπου ο Πρόεδρος υποστήριζε και προσπαθούσε να πείσει για «λύση δύο κρατών». Πρόσθεσε, μάλιστα, ότι σε συνομιλία τους, του το ανέφερε ο ίδιος ο Πρόεδρος. Χρειάζεται τεκμηρίωση αυτό; Όταν ένας διευθυντής εφημερίδας λέει «μου το είπε ο Πρόεδρος» και η απάντηση του Προεδρικού είναι «μάλλον παρανόησες», το να του ζητούν να το τεκμηριώσει είναι σαν να του ζητούν να είχε ηχογραφήσει παράνομα τον Πρόεδρο. Γιατί δεν ζήτησαν το ίδιο και από τον Αρχιεπίσκοπο, τους Ευρωπαίους διπλωμάτες και πολιτικούς που το θεωρούν δεδομένο, ή από τον ανταποκριτή από την Αθήνα που είχε πει ότι αυτήν τη σκέψη την είχε εκμυστηρευτεί σε δεκάδες ανθρώπους εκεί ο Πρόεδρος;

(β) Ότι κάποιες φορές, ο Πρόεδρος βρίσκεται σε κατάσταση «ευθυμίας». Δεν τον κατηγόρησε γι’ αυτό. Και στο κάτω-κάτω, δικαίωμά του είναι, από τη στιγμή που δεν επηρεάζει την άσκηση των καθηκόντων του, να χαλαρώνει με αυτόν τον τρόπο. Το αμφισβητεί κανείς αυτό; Όποιος το αμφισβητεί, εφόσον δεν είναι επίκριση από τον δημοσιογράφο, έχει το βάρος της απόδειξης.

(γ) Ότι σε δείπνο στην Αθήνα αναφέρθηκε στο ποσό που κερδίζει από τη διαδικασία των διαβατηρίων το οικογενειακό του δικηγορικό γραφείο. Η ουσία δεν είναι αν πράγματι τον άκουσε να το λέει και ο Τσίπρας (ο οποίος και φυσικά δεν υπήρχε περίπτωση να βγει και να πει «ναι, ο Πρόεδρος τα είπε αυτά»). Ούτε και οι άλλοι που τους τα είπε ο Τσίπρας θα έβγαιναν ποτέ να τον αδειάσουν και να πουν «λέει ψέματα ο Τσίπρας». Η ουσία είναι αν πράγματι το οικογενειακό γραφείο του Προέδρου έχει τεράστια κέρδη από τις πολιτογραφήσεις. Και πού είναι κατατεθειμένα αυτά τα κέρδη. Όποιος αμφιβάλλει για τα κέρδη, να κάνει τη διαίρεση των παραδεδεγμένων επισήμως κερδών από τις πολιτογραφήσεις, και τον απαραίτητο πολλαπλασιασμό. Κι αν καταλήξει ότι τα εκατομμύρια ήταν 250 και όχι 300, να βγει και να πει ότι ο ίδιος ο Πρόεδρος υπερέβαλλε – πιθανόν για να εντυπωσιάσει τους συνδαιτυμόνες του. Και να σκεφτεί, αφού τα 250 εκατομμύρια δεν είναι στις Σεϋχέλλες, πού είναι κατατεθειμένα;

 

Σε εξαιρετικές περιπτώσεις…

 

Για τα δύο τελευταία, για την ουσία τους, υπάρχουν τεκμήρια και μαρτυρίες μέσα στην τελευταία δουλειά του Μακάριου Δρουσιώτη. Και για τον τρόπο που χαλαρώνει ο Πρόεδρος, αλλά και για το πόσο η λήψη των αποφάσεών του σε εθνικής εμβέλειας ζητήματα επηρεάζεται από τις συνεργασίες του οικογενειακού του γραφείου με ξένους επενδυτές. Και μάλιστα, ο Μακάριος Δρουσιώτης στο βιβλίο του («Η συμμορία») αναφέρεται με τεκμήρια σε διαφορετική περίοδο και σε διαφορετικό θέμα. Άρα, το πρόβλημα είναι διαχρονικό και διαθεματικό.

Σε κάποιες συγκεκριμένες περιπτώσεις, έτσι κι αλλιώς, είναι βλακώδης νομικισμός το να κολλάμε σε ζητήματα απόλυτης και αδιάψευστης τεκμηρίωσης. Σε εξαιρετικές και ιδιαίτερες περιπτώσεις, η γνώση και η επίγνωση θα πρέπει να κοινοποιούνται, ακόμη κι αν τα τυπικά τεκμήρια δεν είναι εφικτό να υπάρχουν. Ποιες είναι αυτές οι εξαιρετικές και ιδιαίτερες περιπτώσεις; Αυτές που όλοι αποδέχονται ως τέτοιες. Και σήμερα, δεν υπάρχει ούτε ένας Ελληνοκύπριος που έχει σώας τας φρένας που να υποστηρίζει ότι η πολιτική του Προέδρου Αναστασιάδη έχει πετύχει, ή ότι αυτή είναι οπωσδήποτε ανεπηρέαστη από προσωπικά συμφέροντα. Ή να μην ξέρει ότι είμαστε ένα βήμα πριν από τη διχοτόμηση και από το φάσμα της μακροπρόθεσμης εξαφάνισης των Ελληνοκυπρίων από το νησί. Ο καθένας μπορεί να δίνει τη δική του ερμηνεία για το «πώς» και το «γιατί», αλλά κανείς δεν το αρνείται. Επομένως, σε μια τέτοια περίπτωση, δεν ψάχνεις την τυπική και απόλυτη τεκμηρίωση για να πεις το προφανές. Στις 20 Ιουλίου 1974, κανένας Κύπριος ιστορικός δεν σκέφτηκε να φωτογραφίσει τα τουρκικά αεροπλάνα για να αποδείξει στο μέλλον ότι γίνεται τουρκική εισβολή. Το ήξερε όλος ο κόσμος. Χρέος του ήταν να δώσει στον κόσμο τις γνώσεις του για την έκταση της σκληρότητάς της, και να κάνει τις συνδέσεις με το «γιατί».

 

… και ιδιαίτερες

 

Οι ιδιαίτερες και εξαιρετικές περιπτώσεις γίνονται ακόμη πιο ιδιαίτερες και εξαιρετικές, όταν συντρέχουν και άλλοι λόγοι. Όπως καλή ώρα τώρα. Όταν δηλαδή:

(α) Το πολιτικό σύστημα είναι σύμφυτο με το ψεύδος και το «πολιτικά ορθό». Αλήθεια, υπάρχει έστω και ένας Ελλαδίτης ή Ελληνοκύπριος που είναι βέβαιος ότι ο Τσίπρας (ή όσοι φέρονται να ενημερώθηκαν από εκείνον για τον διάλογο με τον Πρόεδρο) μας λέει την αλήθεια; Όχι. Γιατί;

(β) Όταν οι αποδείξεις για τη γενικότερη διαφθορά του συστήματος –και τις ευθύνες όσων ηγούνται– είναι αδιάψευστες. Πολλοί ήθελαν να πιστέψουν τον κ. Νουρή τότε, ότι οι αρχικές αποκαλύψεις του Al Jazeera ήταν συνωμοσία της Τουρκίας σε βάρος της Κύπρου, και ότι όσοι τις υιοθετούσαν εξυπηρετούσαν την Τουρκία. Σήμερα, μετά το γνωστό βίντεο, υπάρχει κανείς που να τον πιστεύει;

(γ) Όταν υπάρχει πληθώρα αποδείξεων, από παράλληλες έρευνες και δεδομένα, για τη σήψη ενός συστήματος, και για τη σταθερή συμπεριφορά ενός πολιτικού προσώπου.

Ήρθε η μέρα λοιπόν. Και «Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο Όχι να πούνε…». Εύχομαι μόνο Ανδρέα Παράσχο να μην σε «καταβάλλει εκείνο το όχι – το σωστό – εις όλην την ζωή σου»…

 

ΤΟ ΚΑΛΑΘΙ

  • Κομφούκιος (1): Είναι εκπληκτικό πόση δύναμη μπορεί να έχει ο διαχρονικός λόγος. Ο Κομφούκιος, Κινέζος διανοητής του 6ου-5ου αιώνα π.Χ., απευθύνεται σήμερα στον Πρόεδρο και του λέει απλά: «Σε μιαν κοινωνία που λειτουργεί σωστά, το να υπάρχει φτώχεια θεωρείται ντροπή. Σε μιαν κοινωνία που λειτουργεί λανθασμένα, θα έπρεπε να θεωρείται ντροπή το να είναι κάποιος πλούσιος».
  • Κομφούκιος (2): Προς όλους μας: «Ηθικό είναι να κάνεις σωστά ό,τι κι αν κάνεις. Με αφοσίωση, ανιδιοτέλεια, και πληρότητα… Οι διεφθαρμένοι πάντα κρύβονται πίσω από το ‘όλοι είναι διεφθαρμένοι’».
  • Κομφούκιος (3): Προς τον Ανδρέα Παράσχο: «Εντιμότητα και πατριωτισμός είναι να μην κάνεις ότι δεν βλέπεις και δεν ακούς όταν συμβαίνει κάτι κακό δίπλα σου. Να μιλάς γι’ αυτό και να το ψέγεις, με οποιοδήποτε κόστος». Αγαπητέ Ανδρέα Παράσχο, ήμουν βέβαιος ότι αυτό θα έκανες…

 

Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.