Φόρμα αναζήτησης

«Να αγγίξουμε την ουσία» του Αντώνη Πολυδώρου



Την προηγούμενη βδομάδα, με αφορμή τη διαφαινόμενη απώλεια και της Αμμοχώστου και τις αντιδράσεις μετά το Εθνικό Συμβούλιο, έγραφα ότι επιβεβαιώνεται για μία ακόμα φορά ότι το Κυπριακό συνεχίζει να αντιμετωπίζεται από πολιτικούς και Μέσα Ενημέρωσης όχι ως ένα ζήτημα του οποίου τη διευθέτηση επιδιώκουμε αλλά ως ένα πρόβλημα του οποίου τη διαιώνιση αξιοποιούμε. Σημείωνα ότι εφόσον πραγματικά επιθυμούμε τη διευθέτηση του προβλήματος θα πρέπει να αφήσουμε στην άκρη τον λαϊκισμό και να είμαστε ρεαλιστές, κυρίως όμως ειλικρινείς ως προς τις επιδιώξεις μας. Και υποδείκνυα πως οφείλουμε επιτέλους να επικεντρωθούμε στην ουσία. Κάποιοι φίλοι, στελέχη νεολαιών, διαφώνησαν. Υποστήριξαν ότι ο λόγος που το Κυπριακό πρόβλημα συνεχίζει να υφίσταται, που κινδυνεύουμε να χάσουμε μια για πάντα και την Αμμόχωστο, είναι επειδή μπήκαμε σε λογικές που αναιρούσαν τις πραγματικότητες. Πως η ουσία του Κυπριακού είναι η εισβολή και η συνεχιζόμενη κατοχή. Και ότι αν θέλουμε πραγματικά κάποια στιγμή να φτάσουμε σε λύση θα πρέπει να σταματήσουμε να αναλωνόμαστε σε ουτοπικές «ευκαιρίες», και να αντιληφθούμε με ποιους έχουμε να κάνουμε. Εκφράζοντας παράλληλα την πεποίθηση ότι δεν θα μπορούσαμε να εμπιστευτούμε αυτή την Τουρκία ακόμα κι αν αύριο έβαζε την υπογραφή της σ’ ένα συμφωνημένο σχέδιο λύσης, και αμφιβολίες για τη χρησιμότητα συνέχισης των συνομιλιών.

Πρόκειται για μια μόνιμη παραδοξότητα που μονοπωλεί εδώ και δεκαετίες τη συζήτηση του Κυπριακού, το ίδιο πρόβλημα -η κατοχή- να προτάσσεται ως η λύση, που δεν περιορίζεται στις δικές μου παρέες ή σε συγκεκριμένες κομματικές νεολαίες, αλλά επεκτείνεται στον ευρύτερο πολιτικό χώρο. Άλλωστε αυτή η θέση, ότι δηλαδή η ουσία του Κυπριακού είναι η κατοχή, η εμπιστοσύνη της οποίας δεν μπορεί να τυγχάνει η Τουρκία, η προτροπή να ακολουθηθεί μια νέα στρατηγική (που δεν θα αφήνει την Τουρκία στο απυρόβλητο), αποτελούν -ακόμα και σήμερα- κυρίαρχο στοιχείο της δημόσιας συζήτησης. Και επιβεβαιώνουν αυτή την ατέρμονη αδυναμία μας να αντιμετωπίσουμε το Κυπριακό γι’ αυτό που είναι, επιδιώκοντας παράλληλα και τη λύση του.

Δεν υπάρχει λογικός άνθρωπος που θα ισχυριστεί ότι μπορεί να υπάρξει λύση χωρίς την άρση της κατοχής. Όπως δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην αντιλαμβάνεται ότι (κυρίως) η σημερινή Τουρκία αποτελεί έναν πολύ δύσκολο συνομιλητή – θέτει μαξιμαλιστικές θέσεις και δημιουργεί ξεκάθαρες αμφιβολίες κατά πόσο οι σχεδιασμοί της συνάδουν με μια αποδεκτή λύση του Κυπριακού. Πώς όμως αυτές οι διαπιστώσεις αγγίζουν την ουσία του Κυπριακού; Πώς αίρονται τα τετελεσμένα της κατοχής από την από μέρους μας επαναβεβαίωση των τουρκικών ευθυνών ή διαθέσεων; Πώς η συνειδητοποίηση ότι το Κυπριακό είναι θέμα κατοχής οδηγεί στην επίλυσή του (αν όντως στόχος είναι η επίλυση του); Και με ποιο τρόπο η υπενθύμιση με ποιους έχουμε να κάνουμε, διαφοροποιεί τις εξελίξεις στην Αμμόχωστο ή την ανάγκη για μια διευθέτηση; Δεν είναι με τους ίδιους που θα έχουμε να κάνουμε είτε λύσουμε το Κυπριακό είτε όχι; Πότε η επιδίωξη για λύση είχε να κάνει με το πόσης εμπιστοσύνης μπορεί να τυγχάνει η Τουρκία; Είναι δυνατόν όλοι αυτοί που έχουν αντιληφθεί με ποιους έχουμε να κάνουμε και απορρίπτουν επανέναρξη των συνομιλιών, να μην αντιλαμβάνονται πως η Τουρκία δεν βρίσκεται μακριά και με ενδεχόμενη λύση θα τη φέρουμε κοντά, ότι δεν είναι ένας εξωτερικός παράγοντας που κάποιοι προσπαθούν να καταστήσουν κομμάτι του προβλήματος και μιας μελλοντικής λύσης, αλλά βρίσκεται ήδη μέσα στη χώρα; Αποτελεί τον κύριο και καθοριστικότερο παράγοντα όπως οι ίδιοι σπεύδουν κάθε φορά να υπενθυμίσουν; Και ότι ο μόνος τρόπος ώστε να πάψει να αποτελεί καθοριστικό παράγοντα, είναι με μια συμφωνία; Εάν θεωρούμε ότι η Τουρκία δεν μπορεί να τυγχάνει εμπιστοσύνης, ότι αυτή η έλλειψη εμπιστοσύνης αποτελεί καθοριστικό αποτρεπτικό παράγοντα ακόμα και για υπογραφή μιας συμφωνίας, τότε για ποιο λόγο συζητάμε όλα αυτά τα χρόνια; Με ποιον θεωρούμε ότι θα λύσουμε το Κυπριακό; Μπορεί αυτή η ανησυχία για τη γενικότερη παρουσία της Τουρκίας να λειτουργεί ως επιχείρημα για να μην αγγίζουμε την υφιστάμενη κατάσταση, αντί ως καταλύτης ώστε να κάνουμε τα πάντα για να περιορίσουμε τις εδώ προσβάσεις της; Και μάλιστα αυτή η επιχειρηματολογία να παρουσιάζεται ως η ουσία του Κυπριακού;

Αν κάτι επιβεβαιώνεται από αυτές τις ατέρμονες μεταξύ μας συζητήσεις για το Κυπριακό είναι πως καμιά διάθεση δεν υπάρχει για να αγγίξουμε την ουσία. Διότι η ουσία βρίσκεται σε όσα για δεκαετίες τώρα αγνοούμε. Που είναι το πώς επιτυγχάνεται η διευθέτηση του προβλήματος. Πώς δημιουργούμε τις συνθήκες ώστε η Τουρκία να συναινέσει σε μια λύση. Πώς επανεντάσσουμε την Αμμόχωστο στη συζήτηση του εδαφικού. Πώς κτίζεται η εμπιστοσύνη μεταξύ των δύο κοινοτήτων, η οποία είναι η μόνη που μπορεί να διασφαλίσει την επιτυχία της όποιας συμφωνίας. Δεν είναι η ουσία οι ευθύνες της κατοχής, όταν μάλιστα προβάλλονται ως προϋπόθεση για να μην προχωρούμε σε προσπάθειες αναίρεσής της. Ούτε μπορεί να είναι μόνο το δίκαιο, από τη στιγμή που αναγνωρίζουμε πως η διεθνής πολιτική λειτουργεί στη βάση συμφερόντων. Αλλά η ανάκτηση όσο το δυνατόν περισσοτέρων από αυτά που χάσαμε ως αποτέλεσμα ενός πολέμου στον οποίο ηττηθήκαμε. Εάν η λύση είναι καλύτερη από τη μη λύση. Αν η πάροδος του χρόνου λειτουργεί υπέρ μας ή εναντίον μας. Μόνο αν δούμε όσα επί χρόνια επιλέγουμε να αγνοούμε θα αγγίξουμε την ουσία του Κυπριακού. Τότε μόνο, ίσως, αρχίσουμε να αγγίζουμε και τη διευθέτησή του.

 

antopoly@cytanet.com.cy

Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.