Φόρμα αναζήτησης

Μπαμ μπουμ μπαμ μπαμ μπουμ

Για τις σχολικές παρελάσεις ασχολήθηκαν πολλοί και σοβαροί θεωρητικά.

Για το αν πρέπει να γίνονται ή όχι το 2019 και βάλε. Για το αν προάγουν την κριτική σκέψη και συνεπώς τη γνώση των μαθητών. Για το ότι είναι που τη φύση τους φασιστικές επειδή θκιαλέουν τους άριστους τζ’αι τις άριστες να κρατούν το λάβαρο του σχολείου αλλά τζ’αι τους πιο ψηλούς.

Άμα φκεις κοντός δεν θα σε δει ποττέ η μάμμα σου, θα είσαι κάπου μες στη μέση. Οι κοντοί βέβαια ακούνε τις λλιόττερες παουρκές που τους γυμναστές τους. Τι να πούμε; Ότι οι παρελάσεις για κάποιους σημαίνουν στρατιωτική πειθαρχία και κούφιο υψηλό εθνικό φρόνημα; Και τι είναι το φρόνημα; Και πώς το αποκτάς; Και πώς το διδάσκεις; Δύσκολες ερωτήσεις για τις οργανώσεις των δασκάλων και καθηγητών. Ακόμα πιο δύσκολες για τα υπουργεία της κεττάπας και των εγκυκλίων σουλτανικού τύπου φιρμανιών. Σηκώνουν συζήτηση και χώρο και χρόνο και ως συνήθως τούτα τα στοιχεία δεν υπάρχουν. Εδώ ολόκληρη η πολιτική ηγεσία του τόπου ποτέ μα ποτέ δεν είχε καμιά καρτεσιανή αμφιβολία. Λες και όλους τους φύσησε πνεύμα ο άγιος Παΐσιος. Αυτό βασικά πιστεύουν. Προσκυνούν τα σάνταλα. Όπως τον Αβέρωφ που περπάτησε σαν τον Μωυσή που άνοιξε τα νερά της θάλασσας. Και αν ο Μωυσής λέγεται πως απελευθέρωσε τον λαό του, εμείς από τι ακριβώς απελευθερωθήκαμε από την Εποχή του Λίθου; Είμαστε λιγότερο ή περισσότερο ρατσιστές από τη γιαγιά του 1940;

Η πλάκα είναι πως πάντα όλοι θα αναρωτιόμαστε γιατί οι μαθητές δεν ξέρουν τι έγινε το ’55-’59. Όπως σκέφτονταν και για μας οι 50άρηδες όταν ήμασταν 15-16. Και αυτή είναι η πιο τρανή απόδειξη πως τούτη η κοινωνία δεν αλλάζει. Δεν αλλάζει τον ρυθμό της εξέλιξής της. Δεν προσαρμόζεται. Το εκπαιδευτικό μας σύστημα απευθύνεται σε διανοητικά ανάπηρους όπως τα Windows της Microsoft. Και οι καθηγητές επιλέγουν την αναπηρία για 2.000 ευρώ τον μήνα. Χωρίς πολλές-πολλές κουβέντες. Με μια πανεύκολη κριτική (που είναι και σύνθημα και στόχος), αλλά στο τέλος μόνο κριτική δεν είναι. Γιατί αν πεις τίποτε την έφαες. «Σιώπα να περάσουμε», είναι η κουβέντα που ακούς πιο συχνά στους καθηγητικούς συλλόγους. Έτσι με αυτή την τακτική ανελίσσεσαι στο δημόσιο σύστημα της Κύπρου. Και με λίγη γλώσσα για γλείψιμο.

Από στοίχηση άλλο τίποτα λοιπόν.

Οι μαθητές του κυπριακού σχολείου στοιχίζονται σε πολλές και διάφορες περιπτώσεις, όπως:

Στην καντίνα το διάλειμμα όταν περιμένουν να πιάσουν το γαλαοτούιν τους. Πάντα κάποιος δάσκαλος τους επιτηρεί. Αν μπουν μπροστά που κάποιον άλλο ακούν παουρκές .

Πριν μπουν στο λεωφορείο για την εκδρομή (τους παουρίζει τζ’αι ο σιοφέρης).

Στους αγιασμούς πάντα στοιχίζονται.

Στις συγκεντρώσεις για να τους ανακοινώσει η διευθύντρια τα επιτεύγματα του σχολείου (δεν ξέρουν τι είναι «τα επιτεύγματα» μα δεν πειράζει).

Στην τάξη το πρωί στην πρωινή προσευχή.

Στην τάξη όσες ώρες κάθονται ο ένας πίσω που τον άλλον.

Στη γυμναστική.

Στους αγώνες.

Στους εκκλησιασμούς.

Στις γιορτές.

Την πρώτη μέρα του σχολείου.

Την τελευταία μέρα του σχολείου.

Όλες τι μεσαίες μέρες του σχολείου.

Στις παρελάσεις.

Στις πρόβες παρελάσεων.

Στις εξετάσεις.

Στους εμβολιασμούς.

Στις χορωδίες.

Στις εξομολογήσεις.

Στις επισκέψεις στους συμβούλους.

Στις επισκέψεις στη βιβλιοθήκη, στο Μουσείο Αγώνος, στη ρωσική εκκλησία και στο mall.

Στο δημοτικό οι μαθητές στοιχίζονται πολλά παραπάνω που το λύκειο, π.χ. και όταν πάνε από τη μια τάξη στη άλλη. Πολλοί μαθητές δημοτικού που σπίτι τους δεν στοιχίζονται αποκτούν πολλά ψυχολογικά προβλήματα γιατί δεν μπορούν να κάνουν το catch up με την ελευθερία της μάμμας τους.

Συμπέρασμα. Η στοίχηση μπορεί να είναι και για καλό και για κακό. Εξαρτάται μάλλον από το πόσο και πώς την κάνεις αλλά και από το πόσο μέσα σε όλο αυτό συμμετέχει το φαντασιακό. Αλλά και πάλι αυτό πώς θα το μετρήσεις εσύ που όλα τα ξέρεις;