Φόρμα αναζήτησης

Μουρμουρητά βρεγμένων μονοπατιών

Πέφτει ψιλή βροχή που μου προκαλεί την επιθυμία να περπατήσω και να χαθώ στον ατέλειωτο ορίζοντα στα βρεγμένα μονοπάτια ανάμεσα στα χόρτα που φύτρωσαν και στις δύο πλευρές. Κοιτάζω από το παράθυρο. Κοιτάζω τη βροχή που πέφτει στους έρημους δρόμους. Την κουτσουπιά απέναντί μου που άνθισαν τα μενεξεδένια της λουλούδια. Αναδύονται αγριόχορτα ανάμεσα από τις πλάκες του πεζοδρομίου. Κανείς δεν βγαίνει στους αγρούς. Κανείς δεν κάνει πικνίκ. Ούτε κυνηγοί υπάρχουν! Αυτή η άνοιξη είναι διαφορετική. Δεν είχαν περιοριστεί ποτέ ξανά τόσο πολύ οι ελευθερίες μας. Δεν μπορούμε να βγούμε καν στον δρόμο από τα σπίτια μας. Τελικά πόσο πολύτιμη ελευθερία είναι να μπορείς να πηγαίνεις στο σπίτι σου όποια ώρα θες και να κυκλοφορείς όποια ώρα θες. Άρα δεν είπε άδικα ο ποιητής ότι:

«Τώρα ακόμα και αν μπω στο σπίτι μου
Σε λίγο μπορεί να βγω
Αφού αυτά τα ρούχα
Και τα παπούτσια είναι δικά μου
Και αφού
Οι δρόμοι δεν ανήκουν σε κανέναν…»

Πότε γεύτηκα για πρώτη φορά αυτό το συναίσθημα; Όταν φυλακίστηκα. Ανάμεσα στους τέσσερις τοίχους. Να χάνεις την ελευθερία σου είναι η πιο βαριά τιμωρία. Δεν μπορείς να βγαίνεις στον δρόμο την ώρα που θες. Δεν μπορείς να τρως την ώρα που θες. Δεν μπορείς να μιλήσεις με κανέναν που θες. Δεν μπορείς να ακούσεις τη μουσική που θες και να παρακολουθήσεις την ταινία που θες. Δεν μπορείς να πλυθείς την ώρα που θες. Δεν μπορείς να κάνεις έρωτα την ώρα που θες. Το ωραιότερο πράγμα στη φυλακή είναι να ονειρεύεσαι. Το σώμα σου πρέπει να είναι μέσα και το πνεύμα σου έξω. Περπάτησα πολλές φορές τέτοια μονοπάτια στη βροχή που ψιχάλιζε. Στον τοίχο της τάξης μας στο γυμνάσιο ήταν κρεμασμένη μια τέτοια εικόνα. Περπατούσε σε εκείνο το μονοπάτι μια νεαρή γυναίκα το μακρύ φουστάνι της οποίας άγγιζε τους αστραγάλους της. Μέσα στο δάσος ένα κάστρο που φαίνονταν από μακριά οι γοτθικοί του πύργοι. Περπάτησα και εγώ μέσα στα πυκνά δάση της Σιβηρίας. Δεν έβρεχε, χιόνιζε. Από το κρεβάτι μου κοίταζα τα αστέρια που φαίνονταν από το παράθυρο με τα κάγκελα στο κελί. Και οι δεσμοφύλακες δεν αντιλαμβάνονταν πώς έβγαινα, συναντιόμουν και κουβέντιαζα με τον Ντοστογιέφσκι και τον Κάφκα, πώς πήγαινα σε όχθες λιμνών και ποταμών, πώς έπινα κρύο νερό από τη Φοντάνα ντι Τρέβι στη Ρώμη, πώς ξάπλωνα στο κίτρινο της Μεσαριάς και κοίταζα τον ουρανό και πώς ανακάλυπτα πάνω σε εκείνα τα βουνά βρεγμένα μονοπάτια που δεν τα είχε πατήσει ποτέ ανθρώπου πόδι.
Βρίσκεστε στο σπίτι σας εδώ και μέρες. Δεν μπορείτε να κυκλοφορήσετε. Όμως, μπορείτε να κάνετε ό,τι θέλετε στο σπίτι σας. Είστε ελεύθεροι. Μπορείτε να διαβάσετε το βιβλίο που θέλετε, να ακούσετε τη μουσική που θέλετε και να παρακολουθήσετε την ταινία που θέλετε. Μπορείτε να κάνετε όλα όσα παραμελήσατε να κάνετε στο σπίτι σας τόσο καιρό. Μπορείτε να φάτε όποτε θέλετε και να πλαγιάσετε όποτε θέλετε. Όμως είστε ανήσυχοι. Είστε πανικόβλητοι. Έχετε έγνοια. Τι θα γίνει αύριο; Πώς θα σας υποδεχθούν οι δρόμοι που τώρα είναι έρημοι; «Αν μια μέρα η ζωή μακριά μου σου προκαλέσει σφίξιμο στην ψυχή σαν μια σκοτεινή βροχή, διάβασε ξανά τον Ghazali», είχε πει ο Ναζίμ στην αγαπημένη του. Ο Ghazali ήταν ένας μεγάλος επιστήμονας. Έγραψε και το βιβλίο «Η Δευτέρα Παρουσία και η Μέλλουσα Ζωή». Εγώ διαβάζω τον Σεργκέι Γιασένιν. Αυτοκτόνησε κόβοντας τις φλέβες του. Και έγραψε και ένα αποχαιρετιστήριο ποίημα πριν αυτοκτονήσει.

«Ξέρω
Δεν είναι κάτι νέο
Να πεθαίνει κανείς σε αυτό τον κόσμο
Όμως και το να ζει
Δεν είναι πιο νέο».

Πώς ένας τόσο νέος και ελκυστικός ποιητής κατάντησε τόσο απαισιόδοξος και απελπισμένος; Ακόμα δεν μπορώ να το καταλάβω.

Θα περάσουν οι σημερινές μέρες λένε. Βεβαίως θα περάσουν. Και πάλι θα βγούμε στους δρόμους. Και οι σημερινές μέρες θα περάσουν στην ιστορία. Εκείνοι που θα ζήσουν μετά από εμάς θα κοιτάνε όσους έζησαν τούτες τις μέρες μετά από χρόνια. Πρέπει να έχει φτάσει στο κάστρο η νεαρή γυναίκα που περπατούσε κάτω από τη βροχή που ψιχάλιζε σε εκείνο το μονοπάτι. Ονειρεύομαι έναν κόσμο πεντακάθαρο, απαλλαγμένο από τις βρομιές του. Έναν κόσμο που θα είναι μεγάλο αντίσκηνο για τον έρωτα και όχι όαση. Ούτε καρκίνος να υπάρχει. Ούτε λέπρα. Ούτε πανώλη. Ούτε χολέρα. Ούτε κορωνοϊός. Έναν κόσμο χωρίς φυλές, χωρίς έθνη. Χωρίς σύνορα. Ποιος θα σου χαρίσει έναν τέτοιο κόσμο ,μωρό που βρίσκεσαι στην κούνια;

Κάντε υπομονή. Περιμένετε. Στο τέλος θα τελειώσει. Χαιρετίσματα σε όσους λένε «να προσέχεις τον εαυτό σου». Χαιρετίσματα και σε όσους σκέφτονται τους άλλους όσο σκέφτονται τον εαυτό τους. Αν θα δώσεις μια μαχαιριά στον εγωισμό μας, δεν θα ξεχάσουμε ποτέ αυτό το καλό που θα μας κάνεις ύπουλε κορωνοϊέ. Μήπως εμφανίστηκες για να αφανίσεις το μίσος και την έχθρα μας σκοτώνοντάς μας; Συναγωνίζεσαι με την ατομική βόμβα και τους πυραύλους; Ήσουν χειρότερος και από εκείνους που θεωρούν τον εαυτό τους Θεό. Άλλωστε εμείς εξαλείψαμε τη μάνα τούτου του κόσμου. Τώρα εσύ έγινες ο πατέρας του;

Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.