Φόρμα αναζήτησης

Μην ξεχνάς την Κύπρο

Σήμερα είναι 15 Ιουλίου. Μια μέρα που έχει μείνει αξέχαστη στην κυπριακή ιστορία. Ένα κομβικό σημείο. Είναι αλήθεια ότι η 20ή Ιουλίου 1974 είναι πιο σημαντική από αυτήν, όμως όλοι ξέρουμε ότι αν δεν ήταν η 15η Ιουλίου δεν θα υπήρχε η 20ή Ιουλίου. Ήμουν στη Μόσχα. Ήταν καλοκαίρι. Μια εποχή που οι Μοσχοβίτες φεύγουν για τα δάση, τις λίμνες και τις όχθες των ποταμών. Σάμπως και το καλοκαίρι ερχόταν ξαφνικά στη Μόσχα. Σάμπως και μέσα σε ένα βράδυ έλιωναν και χάνονταν τα χιόνια και τα χόρτα ξεπετιούνταν ξαφνικά από τη γη. Ξυπνούσαμε ένα πρωί και τα βλέπαμε. Όλα γύρω ήταν καταπράσινα. Εκείνη την ημέρα θα μαζευόμασταν στο Πανεπιστήμιο Λουμούμπα. Όλοι οι Κύπριοι. Είχε γίνει πραξικόπημα στη χώρα μας. Οι φασίστες είχαν καταλάβει την εξουσία. Είχε αρχίσει κυνήγι και σφαγή αριστερών. Όλοι ήταν σε μεγάλο πανικό και ανησυχία. Με πλησίασε η φίλη μου η Ανδρούλα. «Τι κάνει η Τουρκία; Πρέπει να μας βοηθήσει η Τουρκία», είπε. «Τι πρέπει να κάνει;» ρώτησα. «Είναι εγγυήτρια, πρέπει να επέμβει στο νησί», είπε. Όμως, αναστατώθηκε ο Τάκης όταν άκουσε αυτά τα λόγια που βγήκαν από το στόμα της. «Σώπα Ανδρούλα, σώπα. Πώς μπορείς να ζητάς τέτοιο πράγμα. Αν επέμβει η Τουρκία, τότε θα συμβεί η πραγματική τραγωδία», είπε.

Μετά από χρόνια κατάλαβα ότι είχε δίκιο ο Τάκης εκείνη την ημέρα. Ήταν πολύ δύσκολο και ανησυχητικό το γεγονός ότι παρακολουθούσαμε το πραξικόπημα από μακριά. Προσπαθούσαμε να μάθουμε τι συνέβαινε. Με αγωνία καρφωνόμασταν μπροστά στην οθόνη της τηλεόρασης. Και με ανυπομονησία περιμέναμε να μεταδώσει ειδήσεις από τη χώρα μας η ρωσική τηλεόραση. Η ευλογημένη για κάποιο λόγο δεν μετέδιδε πληροφορίες. Οι Ρώσοι είχαν ένα πρωτόκολλο ειδήσεων. Πρώτα οι κομματικές ειδήσεις. Ύστερα οι ειδήσεις για τους εργάτες στα χωράφια ή στα μεταλλεία και για την παραγωγή. Και ύστερα οι διεθνείς ειδήσεις. Δηλαδή εμείς. Μέχρι να έρθει η σειρά μας έβγαινε η ψυχή μας. Όμως, σε όλες τις τηλεοράσεις του κόσμου, η Κύπρος ήταν πρώτη είδηση. Συμπτωματικά ο ηγέτης του Κομουνιστικού Κόμματος Λεονίντ Ίλιτς Μπρέζνιεφ είχε επισκεφτεί τη Βουλγαρία τότε. Η ρωσική τηλεόραση αυτό μετέδιδε για πολλή ώρα. Απονεμήθηκε το παράσημο του «Λαϊκού ήρωα της Βουλγαρίας» στον Μπρέζνιεφ κ.λπ. Εξαντλούνταν η υπομονή μας και βρίζαμε τον Μπρέζνιεφ και το σύστημα.

Στα σχόλια που γίνονταν στην τηλεόραση εκφραζόταν αντίθεση στο στρατιωτικό πραξικόπημα και απευθύνονταν εκκλήσεις για επιστροφή στη συνταγματική και τη δημοκρατική τάξη μιαν ώρα αρχύτερα. Μετά από μερικές μέρες συμμετείχα σε μια βραδιά που διοργανώθηκε στο Κυπρο-Σοβιετικό Σπίτι Φιλίας. Οι ομιλητές αναφέρονταν σε ιμπεριαλιστική δολοπλοκία που διοργανώθηκε κατά της Κύπρου και μιλούσαν με θαυμασμό για το πώς σώθηκε με «θρυλικό» τρόπο ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Μακάριος. Ακύρωσα το αεροπορικό εισιτήριο που είχα αγοράσει πριν τις 15 Ιουλίου για να έρθω στην πατρίδα. Και ξαφνικά η 20ή Ιουλίου.

Ήταν το χειρότερο καλοκαίρι που πέρασα στη Μόσχα. Συναντήθηκα με έναν Ελληνοκύπριο φίλο στην οδό Αρμπάτ. Καθίσαμε κάπου και ήπιαμε κάτι. Ήμασταν και οι δύο λυπημένοι, στεναχωρημένοι. Μου είπε το εξής: «Αν από εδώ και μπρος υπάρξει κανείς ανάμεσά μας που θέλει ένωση, θα τον πνίξω με τα ίδια μου τα χέρια». Θεωρούσε ότι οι οπαδοί της ένωσης προκάλεσαν όλη αυτή την τραγωδία. Όμως, αυτά που με επηρέασαν περισσότερο ήταν τα λόγια της αγαπητής μου φίλης Έλενας. Ήταν κατά τη διάρκεια της δεύτερης επιχείρησης. Συναντηθήκαμε στο μπουφέ. «Σε συγχαίρω Σενέρ, οι δικοί σας πήραν και την Αμμόχωστο!» είπε. Γύρισα σαν να με χτύπησαν στην καρδιά. «Εγώ την πήρα;» είπα.

Πέρασαν από πάνω μας σαν μπουλντόζες και η 15η Ιουλίου και η 20ή Ιουλίου. Γίναμε κομμάτια. Η Κύπρος έγινε κομμάτια. Με την τουρκική στρατιωτική επέμβαση ανατράπηκε το φασιστικό πραξικόπημα και στην Κύπρο και στην Ελλάδα, όμως αυτό μας κόστισε ακριβά. Είναι η μεγαλύτερη τραγωδία που συνέβη στην ιστορία μας μέσα σε πέντε μέρες. Αυτοί που προκάλεσαν βασικά αυτή την τραγωδία ήταν οι φασίστες πραξικοπηματίες και έπρεπε να είχαν τιμωρηθεί. Δεν τιμωρήθηκαν. Και ακόμα γυρίζουν ανάμεσά μας σαν να μην έχει συμβεί απολύτως τίποτα, σαν να μην έχουν διαπράξει κανένα έγκλημα. Υπάρχουν ακόμα και πραξικοπηματίες με τους οποίους κάθομαι στο ίδιο τραπέζι χωρίς να ξέρω ποιοι είναι. Όταν μου είπαν «νά, και αυτός είναι από εκείνους», σηκώθηκα και έφυγα. Κάποτε στη Λουρουτζίνα έκανα χειραψία στο καφενείο χωρίς να το ξέρω και με τον δολοφόνο που σκότωσε τους Καβάζογλου και Μισιαούλη. Ένας φίλος στον οποίο έτεινα το χέρι μου αργότερα όταν ήρθε να με επισκεφθεί στην εφημερίδα, απώθησε το χέρι μου και είπε: «Πήγαινε πλύνε το χέρι σου και έλα». «Γιατί;» είπα. «Διότι έσφιξες το χέρι ενός δολοφόνου», είπε.

Μετά από τη μεγάλη τραγωδία, όλοι είχαν ένα έμβλημα στο στήθος και στην πόρτα τους στα ρωσικά: Pomni Kipr! Μην ξεχνάς την Κύπρο! Δεν την ξέχασα!

Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.