Φόρμα αναζήτησης

Μια ζωή έρμαιο των εξελίξεων

Σκέψεις και απορίες με αφορμή ένα θέμα που απασχόλησε την επικαιρότητα τις τελευταίες μέρες. Την πρόταση του Μουσταφά Ακιντζί για τη συνδιαχείριση των φυσικών πόρων και τον τρόπο που αυτή έτυχε επεξεργασίας για να απορριφθεί τελικά από την κυβέρνηση και το συμβούλιο των αρχηγών.

Διερωτώμαι εάν ως Κυπριακή Δημοκρατία έχουμε μια στρατηγική στη βάση της οποίας κινούμαστε στο κατά τα άλλα εθνικό μας ζήτημα και την οποία αναθεωρούμε και επικαιροποιούμε σε συνεχή βάση για να συνάδει με τις εξελίξεις που τρέχουν σε γεωπολιτικό επίπεδο. Μια στρατηγική η οποία να μην χαράζεται αποκλειστικά και μόνο από κάποιους διορισμένους συμβούλους από τον εκάστοτε Πρόεδρο αναλόγως της κρίσης τους, ούτε από ένα διχασμένο Εθνικό Συμβούλιο αναλόγως των θέσεων που εκφράζει ο κάθε κομματάρχης τη δεδομένη στιγμή, αλλά που να αποτελεί ένα κείμενο το οποίο να έχει διαμορφωθεί μετά από ώριμη σκέψη, ορθολογισμό και σοβαρή μελέτη. Τόσο από τους πολιτικούς μετά από στοχασμό και όχι αφορισμούς και πρόσκαιρες συνεργασίες, όσο και από μια ομάδα «σοφών» διαφόρων κατευθύνσεων, όπως πολιτικούς επιστήμονες και διεθνολόγους. Ένα τεκμηριωμένο, επιστημονικό εγχειρίδιο, το οποίο να περιλαμβάνει και σχέδιο διαχείρισης κρίσεων, στο οποίο θα απαντούν όλα τα πιθανά σενάρια αναφορικά με τις προτάσεις που τυχόν να πέσουν ανά πάσα στιγμή στο τραπέζι από τα άλλα ενδιαφερόμενα μέρη. Αυτό προϋποθέτει φυσικά συνεχή παρακολούθηση, μελέτη των δηλώσεων και κινήσεων των άλλων πλευρών για να είμαστε ένα βήμα πιο μπροστά από τις εξελίξεις. Για να μπορούν να ενημερώνονται σωστά και ο Πρόεδρος και οι πολιτικοί αρχηγοί και ταυτόχρονα ανά πάσα στιγμή συμβεί οτιδήποτε απρόβλεπτο να υπάρχουν όλα τα στοιχεία για να τύχει διαχείρισης.

Ακόμα και η μικρότερη επιχείρηση -μάλλον όχι στην Κύπρο αλλά σε προηγμένες χώρες- έτσι λειτουργεί για να είναι βιώσιμη. Με σχέδιο και στρατηγική. Μια Δημοκρατία πώς μπορεί να είναι έρμαιο των εξελίξεων, έρμαιο των κινήσεων των αντίπαλων μερών, να μην έχει σχέδιο και να λειτουργεί παρορμητικά χωρίς ίσως να εξετάζει όλες τις παραμέτρους;

Αυτή η πρακτική, η παντελής έλλειψη σχεδίων δράσης και διαχείρισης κρίσεων, αφορά όλους τους τομείς. Ειδικά όμως για αυτούς που χαρακτηρίζονται εθνικά ζητήματα, άπτονται δηλαδή της εθνικής επιβίωσης της χώρας μας και των πολιτών της, το πρώτο και κύριο που θα έπρεπε να έχουμε είναι στρατηγικές και σχέδια διαχείρισης κρίσεων. Όπως για παράδειγμα το υδατικό, για το οποίο πιστεύουμε πως φτιάξαμε τα φράγματα, κάναμε τις αφαλατώσεις και ξοφλήσαμε. Είμαστε όμως έρμαιο του καιρού. Το κλίμα στη χώρα μας αλλάζει, λένε οι έρευνες, και η Κύπρος θα καταστεί μια αφιλόξενη χώρα για τον άνθρωπο σε 40-50 χρόνια. Ποια είναι η μακροχρόνια στρατηγική μας για την άρδευση; Έχουμε σχέδιο για την προώθηση των ξηρικών καλλιεργειών; Υπάρχουν ενδείξεις για την άνοδο της στάθμης της θάλασσας; Τι θα γίνει με τους παραθαλάσσιους πύργους στους οποίους βρήκαμε την κότα με τα χρυσά αβγά; Θα κολυμπάνε στο θαλασσινό νερό; Υπάρχουν εν τέλει στρατηγικά σχέδια για τη βιωσιμότητα αυτής της χώρας; Ή είναι ψιλά γράμματα στη χώρα του ό,τι φάμε και ό,τι πιούμε και άξιος πο’ ’ννά ζήσει;