Φόρμα αναζήτησης

Μια ψυχολογική ωρίμανση που δεν ήρθε ποτέ

Βρέθηκα σε μια συζήτηση πριν λίγες μέρες όπου το θέμα μας ήταν η Ελλάδα και ο λαός της, που φαίνεται ότι δεν προοδεύει…όχι πως εμείς εδώ προοδεύουμε επί της ουσίας! Γιατί δεν βλέπουν οι Έλληνες άσπρη μέρα; Γιατί εμείς εδώ στην Κύπρο δεν λύσαμε το Κυπριακό και δεν έχουμε εκσυγχρονιστεί με βάση τις απαιτήσεις της εποχής;

Όσοι διοίκησαν την Ελλάδα και την Κύπρο έχουν τεράστια μερίδα ευθύνης για τον τρόπο που οι δύο λαοί λειτουργούν σήμερα. Το ψυχολογικό μεγάλωμα (η ψυχολογική ωρίμανση) αυτού του λαού διακόπηκε πάμπολλες φορές. Αν πάρουμε τα στάδια της Kubler-Ross για την απώλεια, θα συνειδητοποιήσουμε ότι όλοι ηγέτες για χάρη των προσωπικών τους συμφερόντων μπλόκαραν την ψυχική μας ωρίμανση. Σύμφωνα, λοιπόν, με την Kubler-Ross και τη διαχείριση δυσάρεστων νέων φαίνεται ότι πρέπει να περάσουμε από πέντε διαφορετικά στάδια. Αυτά είναι: η άρνηση, δηλαδή αρνούμαστε ότι αυτό συμβαίνει σε εμάς, ο θυμός – γιατί να συμβαίνει αυτό σε εμένα είναι άδικο, το επόμενο στάδιο είναι η διαπραγμάτευση με Θεούς και άλλους να επαναφέρουν την κατάσταση ως είχε, μετά, έρχεται η κατάθλιψη – όταν κατανοείς ότι δεν μπορείς να το αλλάξεις αυτό που συμβαίνει και τέλος, η αποδοχή – δηλαδή, να αποδεχτώ αυτό που συμβαίνει και να δω τι μπορώ να κάνω όχι για να το αντιστρέψω (αφού δεν είναι εφικτό) αλλά να κάνω το καλύτερο που μπορώ με βάση τα νέα δυσάρεστα δεδομένα.

Αυτό που φαίνεται είναι ότι, ούτε ο ελληνικός λαός, αλλά ούτε και ο Κυπριακός κατάφερε να περάσει από όλα τα στάδια και να φτάσει στην αποδοχή. Σε αυτό, βέβαια, συνέλαβαν και οι εκάστοτε ηγέτες των δυο χωρών που εκμεταλλεύονταν με μεγάλη μαεστρία τη φάση του θυμού και της διαπραγμάτευσης. Με λίγα λόγια, λίγο πριν μπούμε στην κατάθλιψη και την αποδοχή, ένας υποψήφιος μας τάζει λαγούς με πετραχήλια. Ότι τάχα και καλά θα ανατρέψει αυτή την κατάσταση, θα μας σώσει από τις ταλαιπωρίες και από τους κακούς άλλους που μας κατέστρεψαν, είτε αυτοί είναι ξένοι είτε τα κόμματα που συγκυβερνούσαν όταν λάμβαναν χώρα τα άσχημα συμβάντα. Π.χ. στην Ελλάδα, κανένας δεν κατάφερε να πενθήσει ουσιαστικά την κατάρρευση της οικονομίας και να μπει στην αποδοχή, αποδεχούμενος τη μερίδα ευθύνης που του αναλογεί και δρώντας αναλόγως. Όλοι πίστευαν σε «μεσσίες» που θα τους βγάλουν από αυτή την κατάσταση με διάφορους τρόπους, χωρίς οι ίδιοι να αναλαμβάνουν την οποιαδήποτε ευθύνη.

Λίγο πολύ αυτό παρατηρεί κανείς και στην Κύπρο με το Κυπριακό, την προσφυγιά, την οικονομική κρίση. Στο Κυπριακό ποτέ δεν αποδεχτήκαμε ότι σε αυτό που μας συνέβηκε έχουμε μερίδα ευθύνης όλοι. Επίσης, αρνούμαστε να αποδεχτούμε τα γεγονότα ως έχουν. Πέρασαν 45 χρόνια από τότε που χάσαμε τα σπίτια μας, γίναμε πρόσφυγες στην ίδια μας την πατρίδα και αντί να αναλάβουμε σοβαρή ευθύνη και πρωτοβουλία επίλυσης του Κυπριακού με τα δεδομένα που έχουμε σήμερα, και δεν εννοώ τα δύο κράτη ή την κεκαλυμμένη διχοτόμηση που θέλει ο ΠτΔ, ροκανίζουμε άσκοπα τον χρόνο γιατί με αυτό τον τρόπο διατηρούμε την πολιτική δύναμη σε μισή πατρίδα.

Συνεπώς, μια ζωή επιλέγουμε ηγέτες που δεν μας επέτρεψαν να ωριμάσουμε ψυχικά, να περάσουμε από την κατάθλιψη για όσα μας συνέβησαν, να πενθήσουμε, να τα αποδεχτούμε κάνοντας ο καθένας μας την ενδοσκόπησή του και αναλαμβάνοντας την ευθύνη που του αναλογεί, ούτως ώστε να κάνουμε ό,τι περνά από το χέρι μας για ένα καλύτερο σήμερα και ένα σπουδαίο μέλλον για εμάς και τα παιδιά μας. Μια ζωή μας φταίνε οι άλλοι και μια ζωή περιμένουμε σωτήρες!