Φόρμα αναζήτησης

Μια κοινωνία πολύ πολύ άρρωστη

Του Γιώργου Διονυσίου

Η πρόσφατη υγειονομική κρίση και οι πυρκαγιές που ξέσπασαν στην άλλη μισή μας πατρίδα έφεραν για ακόμα μια φορά στην επιφάνεια τα σώψυχα μιας μερίδας του κόσμου για μια σειρά θέματα. Πώς αισθάνονται για τους συμπολίτες μας Τουρκοκυπρίους, πώς αντιλαμβάνονται την έννοια της πατρίδας, μέχρι πού φτάνουν οι ανθρώπινες ευαισθησίες τους και κατ’ επέκταση πώς σκέφτονται για το Κυπριακό. Δεν είναι δε η πρώτη φορά που το μίσος και ο ρατσισμός εκχέονται άφθονα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Αντίθετα είναι φαινόμενο καθημερινό, το οποίο όμως επιτείνεται σε εποχές κινητικότητας στο Κυπριακό ή σε περιόδους που η μια κοινότητα έχει άμεση ανάγκη ή που πρέπει επειγόντως να συνεργαστεί με την άλλη.

Αυτούς τους τρεις μήνες, λοιπόν, γίναμε κοινωνοί φαινομένων τα οποία θλίβουν και γεννούν βασανιστικά ερωτήματα για το πού βαδίζουμε. Τι γράφτηκε όμως; Με αφορμή τα φάρμακα και τον υγειονομικό εξοπλισμό για αντιμετώπιση του κορωνοϊού που μας ζήτησαν οι Τουρκοκύπριοι, είδαμε αντιδράσεις οι οποίες δεν συνάδουν με πολιτισμένα ανθρώπινα όντα. Αυτά τα όντα προτιμούσαν να αφεθούν οι συμπατριώτες μας να πεθάνουν, παρά να ανταποκριθούμε στο αίτημά τους για βοήθεια. Τα ίδια και χειρότερα σχόλια εμφανίστηκαν με αφορμή τη βοήθεια που πρόσφερε η Κυπριακή Δημοκρατία, μετά από αίτημα του Τουρκοκύπριου ηγέτη, για κατάσβεση των πυρκαγιών στα κατεχόμενα εδάφη μας. Να καούν όλοι και όλα, για να καούν μαζί και τα στρατόπεδα του Αττίλα, έγραψαν. Κανένας πόνος, καμιά λύπη για ανθρώπους που υπέφεραν, κανένα συναίσθημα για την οικολογική καταστροφή που προκλήθηκε στην πατρίδα μας, καμιά ένδειξη αγάπης για ό,τι χάθηκε.

Γιατί όμως συμβαίνουν όλα αυτά; Εδώ διερωτώμαι πότε λυπάται, πότε πενθεί ο άνθρωπος; Από την εμπειρία μου νομίζω ότι αυτό συμβαίνει όταν χάσει κάτι που αγαπά. Όταν υποστεί μια απώλεια προσωπική ή οικογενειακή, η οποία του αφήνει ένα μεγάλο κενό στη ζωή και στην ψυχή του, σαν να ξεριζώνεται ένα κομμάτι από το σώμα και το είναι του. Γι’ αυτό θρηνούμε τους γονείς μας που φεύγουν, γι’ αυτό πενθούμε για τα προσφιλή μας πρόσωπα που αναχωρούν από τη ζωή, συγγενείς ή αγαπημένους φίλους. Συνεπώς και κατά λογική ακολουθία η απουσία πένθους ή έστω απλής λύπης για τη μισή πατρίδα που καίγεται μαρτυρά την απουσία αγάπης για την πατρίδα ως σύνολο. Προφανώς αυτό συμβαίνει γιατί από κει είναι «τούρτζικα», όπως είναι η έκφραση που ακούγεται συχνά, αφού τώρα κατοικούνται διά της βίας από μη Ελληνοκύπριους. Πρόκειται σαφέστατα για κατάντια, για την οποία την πρώτιστη ευθύνη φέρει η πολιτεία που δεν θέλησε από το 1960 και μετά να εμπνεύσει ένα καθολικό όραμα για το μέλλον όλων των ανθρώπων που μοχθούν σε αυτή τη γη. Γι’ αυτό κυρίως υπάρχει και εκδηλώνεται αυτός ο ψυχικός διχασμός, αυτό το σύνδρομο αυτοκαταστροφής, που είναι ένα χαρακτηριστικό του τυφλού εθνικισμού. Αυτή τη νοοτροπία προωθεί συστηματικά ο «Φιλελεύθερος», η εφημερίδα με τη μεγαλύτερη κυκλοφορία, όταν δημοσιεύει «γελοιογραφίες» με τις οποίες μηδενίζεται και διακωμωδείται το έργο της Δικοινοτικής Επιτροπής για την Προστασία της Πολιτιστικής Κληρονομιάς, τη στιγμή που γνωρίζει πολύ καλά ότι δεκάδες μνημεία στην κατεχόμενη γη μας έχουν διασωθεί με το έργο της. Τόσο μεγάλη είναι η αγάπη τους για την πατρίδα που προτιμούν όχι μόνο να καούν τα δάση αλλά να αφεθούν στο έλεος των καιρικών συνθηκών και των αρχαιοκάπηλων όλα μας τα μνημεία, παρά να συνεργαστούμε με τους Τουρκοκυπρίους για τη διάσωσή τους. Είναι και αυτό μια από τις μεταλλάξεις του εθνικισμού στην Κύπρο, η οποία σερβίρεται ως πατριωτισμός, σε όσους άκριτα προτιμούν να καταναλώνουν σανό. Όποιος δε τολμήσει να διαφωνήσει μαζί τους, του ζητούν εξηγήσεις συνοδευόμενες από bullying. Με λίγα λόγια φτάσαμε στο σημείο όλη η Ευρώπη (με τη συνθήκη προσχώρησης) και όλος ο υπόλοιπος κόσμος (πλην της κατοχικής Τουρκίας) να θεωρούν την Κύπρο ενιαία, όχι όμως πολλοί Ελληνοκύπριοι.

Διερωτώμαι, επίσης, γιατί να προτιμάς, ακόμα και να εύχεσαι, να πεθάνει από τον κορωνοϊό ένας συνάνθρωπός σου (τον οποίο δεν γνωρίζεις και που δεν σου έκανε κανένα κακό), αντί να του προσφέρεις τη βοήθειά σου, πολύ περισσότερο όταν αυτός σου τη ζητά. Υποπτεύομαι εδώ ότι αυτή είναι η ελληνοχριστιανική παιδεία, με την οποία γαλουχήθηκαν οι καλοί μας αυτοί «συνέλληνες». Τι αποκαλύπτει και πάλι αυτή η στάση; Πλήρη απουσία ενσυναίσθησης, ανικανότητα δηλαδή να τοποθετήσεις τον εαυτό σου, ως ανθρώπινο ον που είσαι, στη θέση ενός άλλου ανθρωπίνου όντος, το οποίο υποφέρει και κινδυνεύει να χάσει τη ζωή του και το οποίο ανθρώπινο ον ζητά τη βοήθειά σου για να σώσει το πολυτιμότερο αγαθό επί της γης, δηλαδή τη ζωή του ίδιου αλλά και της οικογένειάς του. Εσύ, όμως, αγόγγυστα δέχεσαι να κλειστείς σπίτι για δύο μήνες, στερείσαι χίλια δυο για να προστατεύσεις τον εαυτό σου και την οικογένειά σου από την πανδημία, αλλά ο άλλος ας πεθάνει, τη στιγμή μάλιστα που μου ζητά τη βοήθειά μου, την οποία μάλιστα έχω τη δυνατότητα να του προσφέρω. Αποκαλύπτει ακόμα αυτή η στάση ανάπηρα συναισθήματα και κατ’ επιλογήν ανθρωπιά. Μου θυμίζει αυτή η συμπεριφορά ένα ντοκιμαντέρ που είδα πρόσφατα για τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Παρουσιάζεται ο Χίτλερ σε ένα πάρτι επιτελών του να παίζει και να φροντίζει και να γελά με μικρά παιδάκια (Γερμανόπουλα βέβαια!), κυριολεκτικά την ίδια στιγμή που με δικές του εντολές εκατομμύρια Εβραιόπουλα δολοφονούνταν στους θαλάμους αερίων του Άουσβιτς και των άλλων στρατοπέδων συγκέντρωσης. Αυτή την κατ’ επιλογήν ανθρωπιά είναι που εφάρμοσε και η Χρυσή Αυγή στην Ελλάδα, όταν στη διάρκεια της οικονομικής κρίσης πρόσφερε φαγητό μόνο σε Έλληνες. Τα ίδια έπραξε και το ΕΛΑΜ στην Κύπρο την ίδια περίοδο, όταν δώριζε μπουφάν σε σχολείο, που προορίζονταν για Ελληνοκύπριους μαθητές μόνο. Η κατ’ επιλογήν ανθρωπιά, λοιπόν, δεν είναι ανθρωπιά αλλά το εντελώς αντίθετο. Είναι απανθρωπιά, στέγνωμα της αγάπης, μιζέρια ψυχική, που ανοίγει διάπλατα τις πύλες στη βαρβαρότητα.

Για όλους αυτούς τους λόγους και για άλλους πολλούς ισχυρίζομαι και πιστεύω ότι είμαστε μια κοινωνία πολύ πολύ άρρωστη. Από την άλλη, όμως, η συνεργασία των δύο κοινοτήτων σε επίπεδο κοινωνίας των πολιτών συνεχίζεται και διευρύνεται, σε πείσμα των αντιξοοτήτων και των αρρωστημένων νοοτροπιών του παρελθόντος.

Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.