Φόρμα αναζήτησης

Μια ήσυχη Κυριακή στο Καλό Χωριό

Ενα μικρό κοιμητήριο σε μια ήσυχη άκρη του Καλού Χωριού. Γεμάτο με κυπαρίσσια. Σε αυτό το κοιμητήριο κείτεται και ο Δημήτρης Θωμά. Στον ίδιο τάφο με τη μητέρα και τον πατέρα του. Τον Ιούλιο του 1974 του έδωσαν ένα όπλο και τον έστειλαν στο Τέμπλος. Στους πρόποδες των βουνών της Κερύνειας. Σκοτώθηκε εκεί. Για πολλά χρόνια ήταν γραμμένος στον κατάλογο των αγνοουμένων. Τα λείψανά του βρέθηκαν το 2008. Η ταυτοποίηση έγινε το 2013. Και θάφτηκε σε αυτό το μικρό κοιμητήριο. Είναι γεμάτο αυτό το κοιμητήριο. Δεν χωράνε άλλοι νεκροί. «Ούτως ή άλλως δεν χρησιμοποιείται πια, υπάρχει άλλο κοιμητήριο», μου είπαν. Η Νιλγκιούν, που ο πατέρας της ήταν ο πρώτος πεσών του 1974, άφησε με φροντίδα τα λουλούδια που είχε φέρει στον τάφο του Δημήτρη.

«Καλό Χωριό» σημαίνει «Iyi Koy». Υπάρχουν τέσσερα χωριά με αυτό το όνομα στην Κύπρο. Το χωριό που επισκεφθήκαμε εμείς βρίσκεται σε απόσταση 29 χιλιομέτρων από τη Λευκωσία. Κάτω από τεράστιους πράσινους λόφους. Είναι ένα πεντακάθαρο και συμπαθητικό χωριό. Δεν συναντιούνται εδώ τα πλίθινα σπίτια των χωριών μας. Έβαλαν τη σφραγίδα της εποχής μας στο χωριό τα σύγχρονα γοητευτικά σπίτια με τους κήπους γεμάτους με λουλούδια. Τελούν την κυριακάτικη λειτουργία. Αλλά η μισή εκκλησία είναι άδεια. Μόλις τελειώσουν η λειτουργία και οι ύμνοι των ιερέων, μοιράζουν κόλλυβα και ψωμί στην αυλή. Μνημονεύεται και ο Δημήτρης εδώ. Είχε έξι θύματα το χωριό κατά το 1974, λένε. Όμως, τον έναν τον σκότωσαν μέλη της ΕΟΚΑ Β επειδή ήταν αριστερός. Συναντήσαμε αργότερα και στο χωριό Φικάρδου ένα μνημείο δύο ατόμων που σκότωσαν μέλη της ΕΟΚΑ. Η επιγραφή στον τοίχο γράφει ότι σκοτώθηκαν από την ΕΟΚΑ Β. Εμείς όμως δεν γράψαμε σε κανένα μνημείο ότι «σκοτώθηκε από την ΤΜΤ».
Διοργανώθηκε τελετή μπροστά στο μνημείο των έξι θυμάτων του χωριού. Έγιναν ομιλίες. Τοποθετήθηκαν στεφάνια. Το χωριό είναι χωριό αριστερών. Όμως, οι σημαιούλες που τοποθετήθηκαν στα σχοινιά ήταν σημαίες της Κυπριακής Δημοκρατίας και της Ελλάδας. Και στην τελετή ανακρούστηκε ο ελληνικός εθνικός ύμνος. Δεν δώσαμε σημασία σε αυτά και δεν συζητήσαμε με κανέναν. Μετά την τελετή μας υποδέχθηκαν στο σπίτι του Δημήτρη Θωμά. Συνομίλησα με τον 82χρονο Χριστάκη. «Δεν φταίει η ελληνική χούντα, αλλά οι δικοί μας της ΕΟΚΑ Β», μου είπε. Όπως είπε, γνωστά μέλη της ΕΟΚΑ Β κατεύθυναν λανθασμένα την Ελλάδα. Φυσικά, δεν ήταν δυνατόν να συμφωνήσω με αυτό. Όπως σε πολλά χωριά μας, οι άνθρωποι ζουν ήσυχα και σε αυτό το χωριό. Και τα χωριά έχουν χωριστεί από τα κόμματα. Οι κάτοικοι των χωριών ακολουθούν τα κόμματα. Κάνουν ό,τι πει το κόμμα τους. Δεν είναι και πολύ εύκολο να τους πείσεις για μιαν άλλην αλήθεια και πραγματικότητα. Στο Καλό Χωριό ζουν 350 άτομα.

Έκανε κάτι πολύ καλό η Νιλγκιούν, που έχασε τον πατέρα της Ετζβέτ Γιουσούφ το 1974. Άρχισε πέρυσι αυτή την υπόθεση. Βρήκε μιαν οικογένεια αγνοουμένου από το Καλό Χωριό. Την οικογένεια του Δημήτρη Θωμά. Συμφώνησαν. Και παρουσίασαν μια πολύ ωραία εκδήλωση στο όνομα της ειρήνης. Κάτι το οποίο χρειαζόμαστε πολύ όλοι μας. Εκείνοι ήρθαν από το Καλό Χωριό και έβαλαν λουλούδια στον τάφο του πεσόντος Ετζβέτ Γιουσούφ στον Κήπο Τεκκέ. «Να μην γίνει ξανά πόλεμος, να μην πεθάνει κανείς», είπαν. Κατά τον ίδιο τρόπο πήγε και η Νιλγκιούν στο δικό τους χωριό και παρέστη στο μνημόσυνο βάζοντας λουλούδια στον τάφο του Δημήτρη. Η Νιλγκιούν θέλησε να το συνεχίσει αυτό με περισσότερες οικογένειες αγνοουμένων φέτος. Αλλά δυστυχώς δεν προέκυψαν και πολλοί εθελοντές. Δεν γίνεται να αναλάβουν να το συνεχίσουν αυτό κόμματα ή οργανώσεις; Δεν είναι το ύψιστο σημείο της ειρήνης η αμοιβαία επίσκεψη στον τάφο των θυμάτων πολέμου και η τοποθέτηση λουλουδιών;
Προχωρώντας ο δρόμος από το Καλό Χωριό βγάζει στο Φικάρδου. Μια από τις σπάνιες γωνιές του νησιού μας, κτισμένη πάνω στις βουνοκορφές σαν βουνό. Αν θέλετε να δείτε πέτρινα σπίτια διακοσίων χρόνων, θα πάτε στο Φικάρδου. Έχει άλλη γεύση το συναπάντημα με τη λίθινη εποχή σε έναν τέτοιο αιώνα. Τέθηκε μάλιστα και κάτω από την προστασία της UNESCO. Εμείς πήγαμε και το είδαμε. Εκεί γνωριστήκαμε με τον σοφό Ανδρέα. Μόλις μπήκαμε μέσα από τη μικρή ξύλινη πόρτα του σπιτιού του, σαν να βρεθήκαμε μέσα σε ένα μουσείο. Ένα δωμάτιο μισοφωτισμένο στο οποίο υπερίσχυε το σκοτάδι. Όταν τον ρώτησα «πόσοι ζουν σε αυτό το χωριό», μου απάντησε με χιούμορ: «Κανείς άλλος εκτός από εμένα». Όσοι ασφυκτιούν στην πόλη και δεν θέλουν να ακούνε τίποτα για πολιτική πλέον, νοσταλγούν τη ζωή σε τέτοια έρημα μέρη, έτσι δεν είναι;

Καθώς κοιτάζαμε τις καταπράσινες πεδιάδες από τους λόφους του Φικάρδου και τους φιδίσιους δρόμους με τις πολλές στροφές, νιώσαμε για άλλη μια φορά πόσο νοσταλγήσαμε την ειρήνη στη χώρα μας. Και μουρμουρίσαμε για άλλη μια φορά: «Αυτή η χώρα είναι δική μας»! Ας μετατρέψουμε σε κήπο με τριαντάφυλλα αυτό το βαρέλι με μπαρούτι. Αυτή είναι η δική μας πρόσκληση!