Φόρμα αναζήτησης

Μία είναι η ουσία…

Εδώ και δυόμισι βδομάδες δουλεύω απ’ το σπίτι. Έστησα το γραφείο μου στο μισό τραπέζι. Το άλλο μισό το έχω ως επιφάνεια εργασίας για την απολύμανση όσων έρχονται από την υπεραγορά. Χρησιμοποιείται βεβαίως και με την κανονική του εννοιολογική σημασία, για φαγητό. Απ’ την ίδια θέση έχω το καθημερινό μου ραντεβού στις 6 ακριβώς το απόγευμα για την ανακοίνωση των νέων κρουσμάτων και μέσω του pc μου έχω πρόσβαση στα νέα όλου του πλανήτη ο οποίος κυριολεκτικά έχει πατήσει pause.

Απ’ το παράθυρο παρακολουθώ την ακινησία γύρω μου και είναι στιγμές που ακούω την απόλυτη σιγή. Ζούμε πρωτόγνωρες καταστάσεις. Πόσο άλλαξε η ζωή σε μια πόλη που σε είχε συνηθίσει να μην μπορείς να κοιμηθείς απ’ τις δαιμονισμένες κόντρες ταχύτητας! Και που ενώ η Αστυνομία δήλωνε αδυναμία να συλλάβει τους 5 ανεγκέφαλους που σήκωναν στο πόδι στην πόλη, τώρα ανέλαβε να επιβάλει την τάξη σε ολόκληρη τη χώρα! Αλλόκοτα πράγματα.

Στην αρχή δεν ήταν εύκολο να συνηθίσω τη νέα τάξη πραγμάτων με τα θετικά και τα αρνητικά της. Πώς μέσα σε λιγότερα από 100 τετραγωνικά να χωρέσεις τη ζωή σου όλη; Ύπνο, φαΐ, δουλειά, ξεκούραση, γυμναστική, καφέ με φίλους σε τηλεδιάσκεψη… Πώς να σηκώσουν οι τέσσερις τοίχοι την κραυγή αγωνίας σου, το βάρος από το άγχος σου για το τι θα γίνει την επόμενη ημέρα; Αν θα μείνεις υγιής, αν οι δικοί σου θα γλυτώσουν, αν θα έχεις δουλειά αύριο, αν τα παιδιά σου θα τελειώσουν την τάξη. Ακόμα και για το πιο απλό, το πώς θα περάσεις τις μέρες της απομόνωσης.

Μέρα με τη μέρα τα πράγματα γίνονται ευκολότερα. Ο άνθρωπος βρίσκει τη δύναμη και συνηθίζει νέες καταστάσεις – παρότι μικρές είναι εκείνες οι εξελίξεις που θα σε έκαναν αισιόδοξο. Μετά τον πανικό βλέπεις να γεννιέται ξανά η ανάγκη για ελπίδα που στην αρχή με το ζόρι μπορούσες να αποσπάσεις. Πόσο χάρηκαν οι αναγνώστες μας το χθεσινό ρεπορτάζ για την αλληλεγγύη μιας χούφτας ανθρώπων που παράγουν ασπίδες προσώπου για το προσωπικό πρώτης γραμμής…
Τέτοιες μικρές ελπίδες συναντώ στον μικρό μου καθημερινό περίπατο. Μικρές χαρές που εάν δεν έμπαινε σε παύση η ζωή μας, μά την αλήθεια μου, δεν επρόκειτο ούτε να δω, ούτε να ακούσω, ούτε να αισθανθώ. Γιατί η ζωή μου θα με έπαιρνε «πατημένη» και θα ποδοπατούσε αυτά τα όμορφα που είτε συμβαίνουν και μες στη δίνη της καθημερινότητας δεν τα βλέπεις, είτε δεν θα συνέβαιναν. Είναι οι δυο λευκές πεταλούδες που πετάνε ανέμελες, η μελωδία απ’ το βιολί του μοναχικού γέρου της γωνίας, το χαιρέτισμα στον ζαχαροπλάστη, τα τιτιβίσματα των πουλιών που τα ακούς αβίαστα, μια κουβέντα στο πάρκο με έναν γείτονα που δεν ήξερες την ύπαρξή του, ο οποίος αναζητά να μοιραστεί έναν ανθρώπινο λόγο τις μέρες του εγκλεισμού.

Το άγχος της τωρινής αλλά και της επόμενης ημέρας είναι εκεί, αλλά το ότι ρίξαμε ρυθμούς φίλοι μου μας κάνει να δούμε κριτικά τον προ του Covid-19 τρόπο ζωής μας. Όπως είπε κι ο μεγάλος ψυχοθεραπευτής Γιάλομ, σε κάθε κρίση κάτι κρίνεται. Μήπως αυτός ο μπαμπούλας μάς δίνει τα αντισώματα που ψάχναμε για να δούμε τη ζωή μας αλλιώς, με περισσότερη ουσία;

Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.