Φόρμα αναζήτησης

Μια αιωνιότητα κι ένα δούλεμα ακόμα

Στην πολιτική ο παραλογισμός δεν είναι μειονέκτημα, είχε πει ο Ναπολέων Βοναπάρτης και είναι λες και ο Νίκος Αναστασιάδης έχει πεισθεί ότι αποτελεί το μεγαλύτερό του πλεονέκτημα. «Σαν αποτέλεσμα συμπεριφορών μας, μιλάω γενικότερα, έχουμε μια μειωμένη εμπιστοσύνη από τους πολίτες, και δυστυχώς κάθε μέρα είτε με την αμφισβήτηση θεσμών είτε με τη σύγκρουση θεσμών είτε με πράξεις… του πολιτικού προσωπικού της χώρας αυτή η δυσπιστία αυξάνεται», δήλωσε με αφορμή παρατήρηση δημοσιογράφου για τα κόκκινα δάνεια, και κάλεσε όλους να προβληματιστούν για να δούμε «πώς αντιμετωπίζονται αυτά τα φαινόμενα που απωθούν τον κόσμο από την ενεργή εμπλοκή, είτε (τον απωθούν λόγω) περιφρόνησης». Αφήνοντας τον καθένα να απορεί αν τελικά εκεί στο Προεδρικό αντιλαμβάνονται τη θέση τους. Αν έχουν συναίσθηση ότι αυτοί κυβερνούν αλλά και τον τρόπο με τον οποίο το πράττουν τα τελευταία 6 χρόνια. Ή αν είναι τόσο αποκομμένοι από την υπόλοιπη κοινωνία, έχουν βγει τόσο εκτός πραγματικότητας, σε τέτοια επίπεδα έπαρσης έχουν φτάσει, που δεν συνειδητοποιούν τι λένε πλέον.

Διότι ποιοι θεωρεί ο Πρόεδρος ότι θα πρέπει να προβληματιστούν; Ποιοι οφείλουν να συνειδητοποιήσουν το βάρος των ευθυνών τους; Σε ποιους απευθύνονταν οι προτροπές να προχωρήσουν σε ενέργειες που θα αποκαθιστούν την εμπιστοσύνη; Δεν αντιλαμβάνεται ότι τα όσα ανέφερε αφορούν πρωτίστως τον ίδιο και την κυβέρνησή του; Όχι μόνο επειδή μια κυβέρνηση πάντοτε φέρει τις μεγαλύτερες ευθύνες για τη διαμόρφωση μιας τέτοιας αντίληψης, αλλά διότι οι ενέργειές της είναι αυτές που έχουν κατά κύριο λόγο επιτείνει τη δυσπιστία και συντηρούν φαινόμενα που απωθούν τον κόσμο από την ενεργή εμπλοκή; Κι αν το αντιλαμβάνεται, τι έχει κάνει προς την κατεύθυνση επαναφοράς της εμπιστοσύνης του πολίτη στην πολιτική;

Την περασμένη βδομάδα είδαμε τους κυβερνώντες να απαξιώνουν ένα πόρισμα που ανέδειξε με τον πλέον γλαφυρό τρόπο το τεράστιο φαγοπότι που στήθηκε για μια ακόμα φορά στην πλάτη του πολίτη, σ’ έναν σχεδόν χρεωκοπημένο οργανισμό που βρισκόταν υπό τον έλεγχό τους και να παρουσιάζουν τη διάλυσή του και την επιβάρυνση των δημόσιων οικονομικών με επιπλέον 7,5 δις λίγο-πολύ ως ένα ακόμα success story. Ο Πρόεδρος χαρακτήρισε αξιόλογη τη δουλειά της επιτροπής αλλά έκρινε εσφαλμένα τα συμπεράσματά της. Και ο Χάρης Γεωργιάδης, λίγες μέρες μετά τη δημοσιοποίηση των ευρημάτων που καταλόγιζαν στον ίδιο βαρύτατες ευθύνες για επιλογές αλλά και για το ότι, παρά τις προειδοποιήσεις, δεν έκανε τίποτε για να αποφευχθεί η διάλυση του Συνεργατισμού, δήλωνε στο φόρουμ Economic Ideas -σχεδόν επικριτικά- ότι σε κάποιους δεν αρέσει να ακούνε για success story, «αποκάλυπτε» πως δεν υπάρχει από μηχανής Θεός γι’ αυτό και θα πρέπει να παίρνουμε τις αναγκαίες αποφάσεις, και πως αν μετανιώνει για κάτι είναι που δεν είχε την ευκαιρία να δράσει νωρίτερα (δεν ήταν υπουργός) για να αποφευχθεί το κούρεμα.

Η συγκεκριμένη αντίδραση είναι ενδεικτική και των ευθυνών τους. Αυτή η δυσπιστία δεν δημιουργήθηκε απλά. Κτίστηκε σε κάθε ενέργεια αυτής της κυβέρνησης που από ένα σημείο και μετά αγκάλιασε την απόλυτη ασυδοσία (εν μέσω χρεωκοπίας). Που πάντοτε συνόδευε με βαρύγδουπες δηλώσεις για μηδενική ανοχή. Στις προεδρικές αποφάσεις που έβαζαν στη γωνιά τη χώρα αλλά έβγαζαν κερδισμένες μεγάλες εταιρείες και δικηγορικά γραφεία, και εντελώς τυχαία εξυπηρετούσαν τον Πρόεδρο και τους γύρω του. Στους άριστους των αρίστων που αποδείχθηκαν οι χειρότεροι των χειροτέρων. Σε κάθε προεκλογική δέσμευση που αναίρεσε. Σε κάθε ενέργεια που αναδείκνυε σε ποια επίπεδα μπορεί να φτάσει η διαπλοκή σε αυτή τη χώρα. Σ’ αυτή την πεποίθηση που δημιούργησε ότι αυτό το κράτος εκπροσωπεί μόνο τον εαυτό του.

Εξέφρασε την άποψη ο Πρόεδρος ότι η δυσπιστία αυξάνεται ως αποτέλεσμα της αμφισβήτησης θεσμών και της μεταξύ τους σύγκρουσης. Ποιοι αμφισβήτησαν την τελευταία 6ετία κάθε ανεξάρτητο θεσμό; Ποιοι συγκρούστηκαν με οποιονδήποτε ήταν εκεί για να τους ελέγχει; Δεν είναι αυτός που το 2015 παρέμβαινε με τρόπο απροκάλυπτο για να δώσει κάλυψη στον τότε βοηθό γενικό εισαγγελέα στον οποίο προσάπτονταν σοβαρές κατηγορίες (για τις οποίες στη συνέχεια καταδικάστηκε), ερχόμενος σε ρήξη με τον γενικό εισαγγελέα; Δεν είναι αυτός που άνοιξε κόντρα με τον γενικό ελεγκτή την οποία συντηρεί ανά τακτά διαστήματα μέχρι σήμερα; Δεν είναι αυτός που απαξίωσε τη διοικήτρια της Κεντρικής Τράπεζας που ο ίδιος διόρισε και αφού πρώτα ο πολίτης χρυσοπλήρωσε για να απαλλαγεί από τον προηγούμενο κεντρικό τραπεζίτη, που επίσης κρίθηκε ανεπαρκής; Που ακόμα και σήμερα, με τα αποτελέσματα ενώπιόν μας, παρουσιάζει ως επιτυχία τη διάλυση ενός οργανισμού για την επάρκεια του οποίου για μήνες διαβεβαίωνε (εξ ου και επενδύθηκαν 1,7 δις); Υπό τον έλεγχο αυτής της κυβέρνησης δεν είναι που η τράπεζα διαχειρίστηκε τα κόκκινα δάνεια -τα οποία τώρα ανησυχεί ότι οδηγούν στην περιφρόνηση της πολιτικής- και έγραψε εκατομμύρια ΜΕΔ πολιτικά εκτεθειμένων προσώπων στο χιόνι; Πού ακριβώς αναζητεί τις ευθύνες για την αυξημένη δυσπιστία ο Πρόεδρος;

«Αν αψηφήσουμε την κοινή λογική θα έχουμε πρόβλημα», υπέδειξε στο φόρουμ ο Χάρης Γεωργιάδης. Το θέμα βέβαια δεν είναι αν υπάρχει τελικά κοινή λογική ή αν έχει προ πολλού εκλείψει, αλλά πως σε μια χώρα όπου κουρεύτηκαν καταθέσεις, και 2 εκ των 3 μεγαλύτερων τραπεζικών ιδρυμάτων χρεωκόπησαν δεν αντιλαμβανόμαστε ότι ήδη έχουμε πρόβλημα. Εδώ έγκειται και η ουσία. Αυτός ο παραλογισμός που μοιάζει ατέρμονος -σχεδόν με αιωνιότητα- δεν αποδεικνύεται απλά μειονέκτημα αλλά απόλυτα καταστροφικός για τη χώρα και τους ίδιους. Σ’ ένα τέτοιο περιβάλλον η δυσπιστία ίσως προβάλλει ως μια κάποια λύση. Επιβεβαιώνει όμως και με τρόπο αδιαμφισβήτητο τα αδιέξοδα στα οποία οδηγούν οι κυβερνώντες τη χώρα.

antopoly@cytanet.com.cy