Φόρμα αναζήτησης

Με αγάπη Γιαννάκης*

Ξέρω τόπους πολλούς στις ελεύθερες -πολιορκημένες από τα εμπλεκόμενα συμφέροντα- περιοχές που δεν ήθελαν να δουν Τ/Κ ζωγραφιστό. Μετά που άρχισαν να τους έρχονται και να τους ξανάρχονται με τα ζεστά λεφτουδάκια τους και να τους τα ακουμπούν στους τοπικούς ξενώνες, τις ταβέρνες και τα σουβενίρ σοπ, ξεκίνησαν και οι τόπακες να τους προσκαλούν στους καφενέδες και να τους κερνούν σπιτική λεμονάδα. Και ξέρω και Ε/κ πάρα πολλούς που κάνουν ξέγνοιαστες διακοπές στην κατεχόμενη Καρπασία, Κερύνεια και αλλού, και ταξιδεύουν από το παράνομο «Ερτζιάν» με τα φθηνά αεροπορικά εισιτήρια. Και οι μεν και οι δε αγοράζουν προϊόντα από τους απέναντι, αφήνοντάς τους χιλιάδες ευρώ χωρίς τύψεις, φόβο και πάθος.

Γνωρίζω και πολλούς τύπους που σταυροκοπιούνται μόλις κτυπήσει η καμπάνα, δεν χάνουν εσπερινό και διηγούνται ιστορίες του Αγώνα που έζησαν ή άκουσαν ή διάβασαν κάπου κάπως κάποτε, που όταν μετροφυλλούν τα βιβλία των κοπελλουθκιών και των αγγονιών τους, και διαβάζουν πίσω από τις λέξεις το κρυμμένο «Ελλάς, Πατρίς, Οικογένεια», κουνούν το κεφάλι τους και παραδέχονται φωναχτά ότι «εκάμαμεν τζ’ εμείς πολλά». Το ανάλογο συμβαίνει και στην άλλη πλευρά.

Κάθε φορά που πουποδά έχουμε έναν Πρόεδρο που τολμά και μιλά για λύση και εκπέμπει ειλικρίνεια τόση όση χρειάζεται να διαισθανθούν οι Ε/Κ ότι το εννοεί, ανεξάρτητα τι του λένε οι επικοινωνιολόγοι του, αμέσως τα ποσοστά των μετρήσεων κοινής γνώμης στην ερώτηση για λύση ΔΔΟ, ανεβαίνουν. Και οι πρόσφυγες βγάζουν από τα συρτάρια τα κοτσιάνια τους και αρχίζουν να ελπίζουν. Και οι απ’ εκεί ελπίζουν και περιμένουν. Ο κόσμος θέλει λύση.

Καθ’ οδόν για την κατεχόμενη Αγία Τριάδα, για να θάψουμε τον ελεύθερο εγκλωβισμένο Σάββα Λιασή, που επέλεξε να ανεχτεί την κατοχή και να συνεργαστεί με τη νέα κατάσταση για να μπορεί να ζει στον τόπο του περήφανα μέχρι να απελευθερωθεί και να επανενωθεί παρά να προσφυγοποιηθεί ηττημένα, είδα τα τουρκικά συμφέροντα να έχουν ριζώσει και να έχουν φυτρώσει ξενοδοχεία, σπίτια, διαμερίσματα, σχολεία, επιχειρήσεις, τζαμιά, παντού. Το εύκολο πια είναι να βρούμε μια αποδεκτή από όλες τις πλευρές φόρμουλα για τις εγγυήσεις, την αποχώρηση του τουρκικού στρατού από το νησί και τον εποικισμό. Το δύσκολο είναι να διώξουμε το τουρκικό κεφάλαιο και να πείσουμε το ελληνοκυπριακό να βάλει τον τόπο πάνω από τις καταθέσεις που έχει σε κάποια άλλα… island.

*Η κόρη του Σάββα Λιασή, Τούλα Λιασή, παρουσιάζει αυτές τις ημέρες έκθεση με τίτλο «Πού ήσουν;» και με επιγραφή/υπογραφή «Με αγάπη Γιαννάκης», με τον γραφικό χαρακτήρα τού για χρόνια αγνοούμενου αδελφού της Γιαννάκη Λιασή, έτσι όπως αποτυπώθηκε στα γράμματα που της έστελνε από την Αθήνα όπου σπούδαζε. Τα οστά του Γιαννάκη Λιασή βρέθηκαν σε ομαδικό τάφο στην Κλεπίνη και τάφηκαν στην κατεχόμενη Αγία Τριάδα το 2014.