Φόρμα αναζήτησης

Με αφορμή τον Τραμπ

H χθεσινή ανακοίνωση από τη Νάνσι Πελόζι σχετικά με την ενεργοποίηση της παραπομπής του Προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, με έβαλε σε σκέψεις και προβληματισμό. Μπορεί ο καθένας από μας να διατηρεί οποιαδήποτε άποψη θέλει για την υπερδύναμη τής απέναντι όχθης του Ατλαντικού, μπορεί να συμφωνεί ή να διαφωνεί με τις πολιτικές και τις δράσεις, τόσο σε επίπεδο διεθνών σχέσεων-νομιμότητας όσο και σε επίπεδο οικονομίας και εσωτερικής διακυβέρνησης. Κανείς ωστόσο δεν μπορεί να αμφισβητήσει τους θεσμούς, τους μηχανισμούς και τις διαδικασίες που ακολουθούνται για τη διατήρηση του αισθήματος πως η δημοκρατία έχει τη δύναμη να προστατευτεί, ακόμα και από ένα κακό, απρόβλεπτο, διαπλεκόμενο Πρόεδρο αν προκύψει ανάγκη. Προσέξτε, μιλάμε για τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής και για τον Πρόεδρο της χώρας, τον άνθρωπο που ακόμα και σήμερα πολλοί χαρακτηρίζουν ως πλανητάρχη. Κι όμως, τα αντανακλαστικά της δημοκρατίας λειτουργούν σε τόσο υψηλό βαθμό, που επιτρέπουν την ενεργοποίηση διαδικασίας παραπομπής του Προέδρου.

Θα μου πείτε «σίγουρα θα πρέπει να υπάρχουν συμφέροντα πίσω από μια τέτοια ενέργεια». Ενδεχομένως να έχετε και δίκαιο, ωστόσο προσπαθήστε για λίγο να σκεφτείτε και να δώσετε απάντηση στο κατά πόσο θα μπορούσε ποτέ να γίνει πράξη κάτι τέτοιο στην κυπριακή πραγματικότητα. Αν για οποιοδήποτε λόγο, οποιοσδήποτε θεσμός (που τους έχουμε), οποιοσδήποτε ανεξάρτητος αξιωματούχος (που τους έχουμε με το παραπάνω), οποιαδήποτε διαδικασία, θα προχωρούσε στην ενεργοποίηση διαδικασίας παραπομπής του Προέδρου της Δημοκρατίας, όποιος κι αν ήταν αυτός. Η απάντηση για τον καθένα από σας ενδεχομένως να είναι διαφορετική, για μένα όμως είναι ένα απλό, κατηγορηματικό «όχι δεν θα μπορούσε ποτέ». Και ο λόγος είναι αυτονόητος. Ούτε την κουλτούρα έχουμε, ούτε τη νοοτροπία, ούτε όμως και τη διάθεση ως δημοκρατία, ως λαός, ως αξιωματούχοι, που να μας «επιβάλλει» να λειτουργήσουμε με τον τρόπο αυτό. Η δημοκρατία η δική μας εδράζεται στη λογική ότι όλοι είναι οι ίδιοι, ότι πρέπει να κρύψουμε για να περάσουμε, ότι δεν υπάρχει λόγος να ξεσηκωθούμε αφού, όπως πιστεύουμε, δεν μπορούμε να αλλάξουμε κάτι ή δεν αλλάζει τίποτα ό, τι και να κάνουμε εμείς (γι’αυτό πολλοί αποφασίζουν να απέχουν). Θέλω όμως να είμαι δίκαιος. Δεν αναφέρομαι στην υφιστάμενη κυβέρνηση και στον υφιστάμενο Πρόεδρο της Δημοκρατίας, αλλά διαχρονικά και γενικά.

Οι ανεξάρτητοι θεσμοί σε αυτή τη χώρα λειτουργούν πολλές φορές με τρόπο που σε κάνει να διερωτάσαι αν αντιλαμβάνονται ποια είναι τα σημαντικά και τα μεγάλα. Δίνουν, σε πολλές περιπτώσεις, την αίσθηση πως «αφήννουμεν τα θέρη μας τζαι ξικανναουρίζουμεν», όπως λέμε πολύ εύστοχα και χαρακτηριστικά στο πολύπαθο αυτό νησί. Οι μηχανισμοί ελέγχου, διαχρονικά, λειτουργούν μέχρι ενός σημείου. Ειδικά όταν ο έλεγχος αγγίζει ενδεχομένως και δικές τους παραλείψεις…Εκεί, οι υποθέσεις κλείνουν όπως-όπως. Και προσέξτε, δεν μιλάμε για μια χώρα υπερδύναμη και τεράστια σε μέγεθος, αλλά για μια χώρα-νησί (ημικατεχόμενη), στο μέγεθος μιας συνοικίας της Νέας Υόρκης… Η ευθύνη βαραίνει όλους μας και τον καθένα ξεχωριστά…Ευχολόγια δεν έχει η σημερινή άποψη, μόνο διαπιστώσεις.

Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.