Φόρμα αναζήτησης

Μακάρι τα δικαστήρια να λειτουργούν πάντα έτσι. Δυστυχώς…

Πολλοί, βέβαια, έσπευσαν να λιθοβολήσουν το δικαστήριο μετά από την απόφασή του για τον τραγικό θάνατο της Πετράνα Μίλκοβα Νικόλοβα. «Είναι δικαστήριο τούτο;», έγραφαν σε σχόλια στο fb και αλλού.

Θα απαντούσα ως εξής: Τούτο, είναι δικαστήριο. Και όσο έχουμε τέτοια δικαστήρια –διότι έχουμε και τέτοια και εάν κάτι λειτουργεί σ’ έναν βαθμό σ’ αυτή τη χώρα είναι αυτά– πρέπει να είμαστε κάπως ευτυχείς.

Διότι τα δικαστήρια δεν είναι εκεί για να ικανοποιούν το δημόσιο αίσθημα. Αυτό που μπορεί να είναι δίκαιο για εμένα, μπορεί να είναι άδικο για εσάς. Και εκείνο που μπορεί να είναι δίκαιο για όλους μπορεί να είναι άδικο για έναν. Και αυτό δεν είναι δικαιοσύνη.

Και σίγουρα δεν είναι εκεί για να καλύπτουν την ανικανότητα ιατροδικαστών και τις προχειρότητες των ανακριτών ή της Εισαγγελίας.

Τα δικαστήρια, ειδικά όταν καλούνται να αποφανθούν για την ενοχή κάποιου σε κακούργημα και να τον στείλουν για κάποια χρόνια στη φυλακή, είναι υποχρεωμένα να κρίνουν με βάση τα τεκμήρια ενώπιόν τους, όχι τα αισθήματα των δικαστών ή τα δικά μας. Και αυτό έκανε το Κακουργιοδικείο στην Πάφο.

Αν κάποιος διαβάσει την απόφαση –σας συνιστώ ανεπιφύλακτα αν δεν το είδατε ήδη το ρεπορτάζ του Κώστα Νάνου στον «Πολίτη», χθες, με τίτλο «Σκότωσαν δεύτερη φορά την Πετράνα», θα το βρείτε και στο politis.com.cy– αν λοιπόν το δει κάποιος θα καταλάβει ακριβώς τη λογική του Κακουργιοδικείου.

Και θα μπορέσει επίσης να χαμογελάσει λίγο, μέσα στο σοκ, με την αστειότητα του γενικού εισαγγελέα ο οποίος βγήκε να αποδώσει προθέσεις στον «Πολίτη» για την απόφαση του δικαστηρίου, προσπαθώντας να αποπροσανατολίσει από τον κόλαφο για τις Αρχές και την υπόθεση που παρουσίασαν εν τέλει.

Το πράγμα φώναζε. Και αποτυπωνόταν σε πολλά ρεπορτάζ του Κώστα, όπου αποκάλυπτε τον σκανδαλώδη χειρισμό της υπόθεσης σε όλα τα στάδια της διερεύνησης. Ρεπορτάζ πρωτοσέλιδα με τίτλους όπως «Με καθυστέρηση μίας εβδομάδας οι συλλήψεις», «Διερεύνηση όπως… μπάτε σκύλοι αλέστε», «Το αίμα κατέδειξε την προχειρότητα» και διάφορα άλλα.

Το δικαστήριο δεν κρίνει στη βάση εκτιμήσεων αλλά αποδείξεων. Και έτσι πρέπει. Και όταν αυτές δεν παρουσιάζονται ενώπιόν του και, αντί αυτών, παρουσιάζονται γελοιότητες και μαρτυρίες αναξιόπιστες, το δικαστήριο έχει ευθύνη να προστατέψει το τεκμήριο της αθωότητας.

Εδώ, την απουσία απόδειξης ότι οι σκύλοι του συγκεκριμένου ατόμου ήταν αυτοί που είχαν σκοτώσει την κοπέλα, την ώρα μάλιστα που κυκλοφορούσαν κι άλλοι σκύλοι ελεύθεροι στην περιοχή.

Οι εμπειρογνώμονες δεν παρουσίασαν, και το δικαστήριο το σημειώνει, επιστημονική μαρτυρία που να συνέδεε τον σκύλο με τα τραύματα του θύματος, ούτε και η κηλίδα που βρέθηκε στο κλουβί του σκύλου μπορεί να πει κανείς πώς (και εάν…) μεταφέρθηκε εκεί.

Ακόμα, ούτε ο εμπειρογνώμονας δεν πήγε στον χώρο για να δει τους σκύλους αλλά βασίστηκε στα όσα του υπέδειξαν οι ανακριτές οι οποίοι, ας μην ξεχνάμε, είχαν υποβάλει στους ιατροδικαστές την αρχική εκδοχή: ότι η γυναίκα σκοτώθηκε από γεωργικό μηχάνημα!

Κάτι που και το δικαστήριο σημειώνει με έντονο τρόπο εκθέτοντας τους ιατροδικαστές αλλά και το γεγονός ότι υιοθέτησαν, παραβιάζοντας και τα όρια των αρμοδιοτήτων τους, αυτή την εκδοχή. Ενώ αυτό το στοιχείο ήταν που μάλλον οδήγησε και στην απώλεια πολύτιμου χρόνου για τη διάσωση τεκμηρίων.

Από εκεί και πέρα, η απουσία μαρτυριών με επιστημονικότητα –είτε αυτές αφορούσαν την ικανότητα του 28χρονου να έχει γνώση της επικινδυνότητας των σκύλων του, είτε τις ακτινογραφίες για να στηριχθεί η σύνδεση ενός συγκεκριμένου σκύλου ιδιοκτησίας του κατηγορουμένου με τα τραύματα, είτε άλλα που έλειπαν– εκθέτει και τις εισαγγελικές Αρχές.

Το δικαστήριο, ξανά, είναι εκεί για να δικάζει βάσει συγκεκριμένων στοιχείων και αποδείξεων. Δεν είναι εκεί για να καθαρίζει για κανέναν και για τίποτα.

Εάν τα 148 τεκμήρια που παρουσιάστηκαν δεν μπορούν να θεωρηθούν αποδεικτικά της ενοχής κάποιου, αυτό που μετρά δεν είναι ο αριθμός και οι εντυπώσεις, είναι η ουσία και η σύνδεσή τους με την υπόθεση. Το ίδιο και οι μαρτυρίες των Αρχών.

Αντί, λοιπόν, να τα βάζουμε με το δικαστήριο το οποίο με αυτά που του παρουσιάστηκαν μια χαρά έκανε τη δουλειά του, ας αναλογιστούμε τα ρεζιλίκια των υπολοίπων. Για άλλη μία φορά.

Και όποιος διαβάσει το ρεπορτάζ έστω για την απόφαση καταλαβαίνει πολύ καλά ποια είναι αυτά. Και κανείς δεν πρόκειται να λογοδοτήσει για αυτό.

Υστερόγραφο: Η Γενική Εισαγγελία για πολλοστή φορά «δεν αποκλείει το ενδεχόμενο να ασκήσει έφεση». Το λες και ανέκδοτο πια. Τραγικό μεν, ανέκδοτο δε.

Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.