Φόρμα αναζήτησης

Λύση ή πλύση

Περνούσα προχθές από έναν δρόμο κοντά στο Προεδρικό Μέγαρο και όπως περίμενα στο φανάρι, έστρεψα το κεφάλι μου δεξιά και κοίταζα μια χωράφα με κάτι καλυμμένα ετοιμόρροπα πάρκινγκ και από πίσω έναν τοίχο που έγραφε «ΛΥΣΗ ή ΠΛΥΣΗ». Άλλαξε το φανάρι και προχώρησα. Απάντησα, βέβαια, από μέσα μου το δίλημμα της πρότασης…Η λύση δεν χωράει και πολλές ερμηνείες, είναι μία! Λύση σημαίνει πρώτα και πάνω από όλα ειρήνη και δεύτερο ασφάλεια. Μέσα σε αυτές τις λέξεις χωράει μια ολόκληρη καινούρια φιλοσοφία, τρόπος σκέψης και θετική ψυχολογία που νομίζω ως λαός δεν μπορούμε ούτε καν να τη φανταστούμε γιατί έχουμε βουλιάξει σταθερά εδώ και πάρα πολλά χρόνια μέσα στη μιζέρια και σε μια καθημερινότητα τόσο ασφυκτική και προβλέψιμη. Αν μπορούσα όμως να ζωγράφιζα την ειρήνη και την ασφάλεια, δεν θα έκανα βέβαια περιστέρια με κλωνιά ελιάς στο στόμα, ούτε τα σύμβολα της ειρήνης. Θα ζωγράφιζα μονάχα τρία πρόσωπα, ένα παιδικό πρόσωπο, ένα πρόσωπο ενήλικα και ένα πρόσωπο ηλικιωμένου. Τρία γαλήνια πρόσωπα, γεμάτα φως, με ζωγραφισμένο ένα αυθόρμητο χαμόγελο και την ηρεμία ξεχειλίζει από τα μάτια τους! Αλήθεια, πόσο καιρό έχετε να δείτε τέτοια πρόσωπα;

Καθημερινά στους δρόμους παρατηρώ πρόσωπα μέσα στα αυτοκίνητα, οδηγούς, συνοδηγούς, άτομα να περπατάνε, άτομα ταλαίπωρα και θυμωμένα σε ουρές να περιμένουν κάποτε υπομονετικά και άλλοτε να ξεχειλίζει η ένταση μέσα από τα φρύδια τους και τη στάση του σώματός τους. Γενικώς, διαχέεται μια μιζέρια στην ατμόσφαιρα και μια μπόχα. Αν ήταν πίνακας, θα ήταν μια εικόνα με σκαλωμένα μαυροκίτρινα νερά γεμάτα κουνούπια και γύρω γύρω ξηρασία. Κάτι σαν βάλτος. Αυτό βλέπω γύρω μου και στεναχωριέμαι για το πώς καταντήσαμε έτσ. Οι καλές στιγμές γλιστρούν από πάνω μας χωρίς να περάσουν από μέσα μας, σε έναν μόνιμο αγώνα να επιβιώνουμε μέσα σε αυτή την πλύση που επέλεξαν και επιλέξαμε και εμείς για τους εαυτούς μας! Γιατί η πλύση αυτή, δεν έχει την έννοια να μας ξεπλύνει την ψυχή και να την καθαρίσει. Η πλύση αυτή μας ξεπλένει με βόρβορο και καθημερινά αναδύεται από πάνω μας μια δυσωδία. Γιατί άμα επιλέγεις να σου ξεπλένουν το μυαλό με φόβο για την ασφάλειά σου, φόβο για την ύπαρξή σου, φόβο για το κακό που θα μας βρει, φόβο για την επιβίωσή σου, τότε τι περιθώρια σου απομένουν να κοιτάξεις θετικά τη λύση και να την επιλέξεις; Όταν επιλέγεις την πλύση και ό,τι αυτό συνεπάγεται εγκεφάλους που η αμυγδαλή τους βρίσκεται σε μια μόνιμη πολιορκία και λειτουργούν με κριτήριο το φόβο, πώς περιμένουμε να μπορεί να υπάρξει έστω και μια ορθολογική σκέψη; Όταν επιλέγουμε την πλύση ζώντας πάνω στην πλάτη του διπλανού μας και οι ηγέτες, με τη σειρά τους, κάνοντας κόκαλο πάνω στη δική μας πλάτη, συνειδητοποιεί κανείς γιατί τόσα χρόνια δεν περάσαμε ποτέ σε μια ουσιαστική ανάπτυξη και ευμάρεια. Απουσιάζει η ουσιαστική ανάπτυξη του πνεύματός μας, αλλά και της ζωής μας, απουσιάζει η προοπτική και η πραγματική ηρεμία της ψυχής μας, διανύουμε εδώ και χρόνια την πλήρη παρακμή σε όλους τους τομείς της ζωής μας.

Δεν θα σας πω τι απάντησα από μέσα μου στο δίλημμα «Λύση ή Πλύση», δεν έχει και τόση σημασία…Αλήθεια, εσείς τι θα συνεχίζατε να επιλέγετε και γιατί;