Φόρμα αναζήτησης

Λάθος Διάγνωση

Το κεφάλι βαρύ, το βλέμμα θολό. Έχεις έξι μήνες ακόμα. Περπατούσε στον δρόμο, γυρνούσε στο σπίτι. Ποιο σπίτι; Δεν υπάρχει σπίτι, δεν υπάρχει ζωή, δεν υπάρχει τίποτα. Μόνο έξι μήνες.

Και τώρα; Τι θα απογίνουμε τώρα; Επιχειρήσεις, κοινωνικά στάτους, φίλοι και εχθροί, οικογένεια. Σήκωσε το κεφάλι. Μια εκκλησία. Ξανάσκυψε. Γύρισε από την άλλη. Έξι μήνες. Τόσο άδικο. Ήθελε τόσα να κάνει ακόμα. Ποιος έκρινε τα χρόνια που θα έπρεπε να ζήσει. Γιατί μόνο μέχρι τα πενήντα όταν ο μέσος όρος είναι στα εβδομήντα πέντε.

Μπήκε στο σπίτι. Η σύζυγός του ήταν για ψώνια. Κλείστηκε στο γραφείο του. Άνοιξε ένα συρτάρι, βρήκε ένα πούρο, δώρο από μια πολιτική συνάντηση. Το έβαλε στο στόμα, άνοιξε ένα μπουκάλι ουίσκι και ήπιε. Ξάπλωσε στην πολυθρόνα του σκεπτόμενος βαθιά και απεριόριστα.

Σηκώθηκε μετά από ώρες από κτύπημα στην πόρτα. Η σύζυγος γκρίνιαζε για τη μυρωδιά και το ουίσκι. Αυτός σηκώθηκε, βγήκε από το σπίτι χωρίς να της δώσει σημασία και κατευθύνθηκε στο περίπτερο. Αγόρασε τσιγάρα και πήρε τηλέφωνο έναν φίλο μακρινό. Συναντήθηκαν. Μίλησαν για λίγο, ο φίλος πήρε ένα-δυο τηλέφωνα. Μέσα σε λίγα λεπτά βρισκόταν στο ξενοδοχείο. Ανέβηκε στο δωμάτιο. Μια εφηβική φαντασίωση που δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ. Τρεις μέρες με κλειστό το τηλέφωνο. Τρεις μέρες χωμένος στην αγκαλιά δύο γυναικών. Τσιγάρα, αλκοόλ και έρωτας.

Κάποια στιγμή βαρέθηκε. Πλήρωσε τα κορίτσια, κατέβηκε στη ρεσεψιόν πλήρωσε το λογαριασμό και έφυγε.

Και τώρα; Έξι μήνες. Πήγε στο σπίτι και ξανακλείστηκε στο δωμάτιο του. Απέφυγε επιμελώς να συναντήσει τη σύζυγό του. Ό,τι είχε να προσφέρει το πρόσφερε μέχρι το πριν. Τώρα είχε χρόνο μόνο γι’ αυτόν. Πήρε τηλέφωνο τον φίλο του. Θέλω να καπνίσω ό,τι υπάρχει, θέλω να δοκιμάσω κάθε χάπι. Και χαλαρός, βαρύς μετά από δύο μερόνυχτα κλειδωμένος στο γραφείο του και αφού δοκίμασε όλα όσα δεν είχε δοκιμάσει ως φοιτητής άνοιξε βαριά τα μάτια κάποια στιγμή χαμένος ανάμεσα στους καπνούς και το αλκοόλ. Κοίταξε το τηλέφωνο. Πολλές κλήσεις και μηνύματα. Άνοιξε το email του. «Η κράτησή σας για το Σεντ Ντενίς…» «Το εισιτήριο σας για την αεροπορική…». Χαμογέλασε… Είδε τα μηνύματα: ο γιατρός… «πάρε με τηλέφωνο, επείγον». Κοίταξε τα υπόλοιπα… Τόσο ασήμαντα. Πάτησε το κουμπί και πήρε τον γιατρό…

Λάθος… Λάθος διάγνωση… Πώς; Δεν έχω μόνο έξι μήνες… Θα ζήσω ίσως μέχρι τα 75. Κρίμα. Τι κρίμα… και περνούσα τόσο ωραία. Δεν πειράζει ας είναι. Θα επιστρέψω ξανά. Μπορώ. Πώς χαράμισα έτσι τόσες μέρες. Αχ, τι ωραία… όχι, όχι. Άκουσε την πόρτα να ανοίγει… μπήκε η σύζυγος φωνάζοντας. Αγάπη μου, τη διέκοψε, έκλεισα για μας ένα ταξίδι στο Σεντ Ντενίς. Αυτή έμεινε άναυδη, κάθισε και άρχισε να κλαίει. Αυτός άρχισε να ψάχνει στο ιντερνέτ να κλείσει τα ίδια εισιτήρια και γι’ αυτήν.

Και αφού παρατάθηκε ο καταπιεσμένος και συμβατικά επιτυχημένος βίος του απόλαυσε τις διακοπές του στο Σεντ Ντενίς, συμβατικά, με ψώνια στα πιο ακριβά μαγαζιά και φαγητό στα πιο ακριβά εστιατόρια. Χωρίς αλκοόλ, τσιγάρα και οτιδήποτε άλλο. Είχε χρόνο μέχρι το τελευταίο εξάμηνο της ζωής του. Έπρεπε τώρα να προσέχει.

* Εμπνευσμένο από την ταινία: The Professor, 2019