Φόρμα αναζήτησης

Κυπριακή μεμψιμοιρία

Ένα ιδιαίτερα δημοφιλές μοτίβο μεταξύ των Κυπρίων είναι το παράπονο πως ποτέ δεν θα γίνουμε Ευρωπαίοι. Μάλιστα συχνά, στα ελληνικά, η διαπίστωση αυτή διανθίζεται με ένα λογοπαίγνιο βασισμένο στο δεύτερο μισό της λέξης. Για πολλούς η Ευρώπη δεν είναι γεωγραφικός και πολιτισμικός χώρος (στον οποίο πολύ απλά ανήκουμε), αλλά μια κοινωνική και πολιτική κατάσταση την οποία είτε λοιδορούμε είτε ζηλεύουμε.

Μερικά από τα πολλαπλά και αλληλοαντικρουόμενα παραδείγματα: Ήμασταν πάντα κατακτημένοι και ποτέ ανεξάρτητοι, το Βυζάντιο δεν άντεξε για να περάσει στην Αναγέννηση, δεν περάσαμε ποτέ Διαφωτισμό και για αυτό φταίν’ οι Οθωμανοί ή η Εκκλησία ή και οι δύο, δεν πετύχαμε την 9η Ιουλίου να επαναστατήσουμε, δεν ενταχθήκαμε στον εθνικό κορμό, δεν διεκδικήσαμε σταδιακή ανεξαρτησία από τους Βρετανούς και βάλαμε ως προτεραιότητα την εθνική ταυτότητα παρά τη δημοκρατία, οι Βρετανοί φρόντισαν μέσω του «διαίρει και βασίλευε» να αποτρέψουν είτε τους Έλληνες της Κύπρου είτε τους Κύπριους γενικότερα να μεγαλουργήσουν, η εισβολή ήρθε στη μέση της εποχής των κοινωνικών και πολιτικών επαναστάσεων, εγκλωβίζοντάς μας στα μεταποικιακά σύνδρομα, οι Κυπραίοι ήμασταν πάντα Μεσανατολίτες και υπανάπτυκτοι, Ανατολίτες ιθαγενείς που ντύνονται Δυτικοί.

Οι δικαιολογίες μας διέπονται από μια κοινή συνισταμένη: Είμαστε πίσω από τον κόσμο είτε γιατί είμαστε άτυχοι, είτε γιατί δεν είμαστε πραγματικά (βλέπε φυλετικά) Ευρωπαίοι, είτε γιατί είμαστε… η Κύπρος που οι εμπόροι τη μισούνε. Δεν υπάρχει κάτι που να μπορούμε να κάνουμε, άρα δεν έχουμε ούτε και την ευθύνη. Την έχουν η Ιστορία, η γεωγραφία ή τα ξένα κέντρα αποφάσεων. Είμαστε ειδική περίπτωση, και όπως όλοι όσοι θεωρούν πως είναι ειδική περίπτωση, μας χαρακτηρίζει ταυτόχρονα και η αυταρέσκεια και η αυτολύπηση.

Όμως οι εκλογικές τάσεις στις κυπριακές κάλπες δεν βρίσκονται σε άλλο πλανήτη από τις ευρωπαϊκές τάσεις. Όπως και στην υπόλοιπη ΕΕ, τα κόμματα που αποτελούν τον κορμό του ε/κ πολιτικού συστήματος (ΔΗΣΥ, ΑΚΕΛ και ΔΗΚΟ) διατήρησαν τις καρέκλες τους. Η άνοδος της Ακροδεξιάς μπορεί να μην έγινε με το ΕΛΑΜ, εκφράστηκε όμως μέσω της ακροδεξιάς στροφής του ΔΗΣΥ. Το μήνυμα πως η κυπριακή πολιτική δεν μπορεί να συνεχιστεί ως έχει πέρασε μέσα από την εκλογή Τ/Κ ευρωβουλευτή και από την ήττα των πλείστων κομμάτων που δούλευαν ως μικρά μαγαζιά πώλησης εθνικισμού στο Κέντρο. Στην υπόλοιπη ΕΕ οι απώλειες των μεγάλων πήγαν, εκτός από την Ακροδεξιά, και σε όσους μιλούν για εναλλακτικές. Στην Κύπρο όσοι διαδηλώνουν για το περιβάλλον και τα ανθρώπινα δικαιώματα και ψάχνουν εναλλακτικές στράφηκαν στο ΑΚΕΛ παρά τις αγκυλώσεις και τα λάθη του, και όχι επειδή υιοθετούν αυτές τις αγκυλώσεις και τα λάθη, ή στην ΕΔΕΚ, προτιμώντας να αφήσουν εκτός το ΕΛΑΜ από το να τιμωρήσουν το κόμμα.
Τα μηνύματα που δεν ακούστηκαν ξεκάθαρα, δεν ακούστηκαν κυρίως λόγω της σταθερής αποχής – που αποτελεί παράγωγο της κυπριακής μεμψιμοιρίας. Όμως η Κύπρος δεν είναι μόνη της στην Ευρώπη. Δεν είναι ούτε καλύτερη ούτε χειρότερη. Με τις ιδιαιτερότητες και τις παθογένειες που έχει η κάθε χώρα, οι κάλπες της 26ης Μαΐου έδειξαν πως αν θέλουμε να προχωρήσουμε υπάρχουν τρόποι.