POWERED BY

Φόρμα αναζήτησης

Κρίμα…



Οι λίγο πριν τα πενήντα είναι η γενιά μου. Οι άνθρωποι που γεννηθήκαμε τα χρόνια λίγο πριν την εισβολή. Άνθρωποι που μεγαλώσαμε όμορφα, πολύ όμορφα, με λίγα έως και τίποτα, ειδικά εμείς που τα χάσαμε όλα στον πόλεμο, από γονείς που πάσχιζαν να προστατέψουν τα μικρά παιδιά τους όσο μπορούσαν από τη μαυρίλα των ημερών και τη δυστυχία των πρώτων μεταπολεμικών χρόνων. Και τα κατάφεραν.

Η γενιά μου μεγάλωσε σε ένα θαυμάσιο ψέμα. Έμαθε να είναι ευτυχισμένη όταν όλα συνωμοτούσαν ενάντια στην ευτυχία της. Έμαθε να ελπίζει και να ονειρεύεται σε σχολεία που έκαναν εράνους για τους πρόσφυγες και στα οποία οι καθαρίστριες έφτιαχναν συσσίτιο για όσους, πολλούς, δεν είχαν λεφτά για να πάνε στην καντίνα. Μια φέτα ψωμί.

Ο πόλεμος είχε φέρει τη φτώχεια στην πόρτα του καθενός. Δεν ήταν οι φτωχοί και οι πλούσιοι. Ήμασταν εμείς. Ειδικά τα πρώτα χρόνια, δεν υπήρχαν πια φτωχοί και πλούσιοι. Φτωχοί και φτωχότεροι υπήρχαν. Όμως οι γονείς μας, μια γενιά η οποία δεν ευτύχησε να γνωρίσει πολλές χαρές, ήταν αποφασισμένοι να μην μάθουμε τίποτα από όλα αυτά. 

Όρθωσαν ένα τείχος γύρω μας και μας έμαθαν να χαμογελάμε. Τραβούσαν όποια άκρη έβρισκαν από τον ξεχαρβαλωμένο ιστό της κοινωνίας μετά το ’74 και την ένωναν με ό,τι μπορούσαν να σκεφτούν. Μεγαλώσαμε να λαχταρούμε τα πιο απλά πράγματα, γιατί απλά μάθαμε να τα εκτιμούμε. Τότε τουλάχιστον. 

Η γενιά μου μεγάλωσε δύσκολα, χωρίς αυτό να την πειράζει, από γονείς οι οποίοι αποφάσισαν ότι δεν ήθελαν τίποτα πια για τον εαυτό τους αρκεί να γλυτώσουν εμάς. Σπουδάσαμε δύσκολα, όσοι σπουδάσαμε, μπήκαμε στη δουλειά με αστεία λεφτά αλλά με αποθέματα υπομονής μεγάλα. Με όνειρα και με διάθεση καλή. Κάναμε πλάκα κάθε μέρα, γλεντούσαμε το καθετί.
 
Δεν ξέρω πού στράβωσε το πράγμα. Δεν ξέρω πόσο χαλάσαμε κι εμείς και πώς χάσαμε αυτό που ήμασταν, εμείς ειδικά, τα τελευταία προνομιούχα παιδιά αυτής της χώρας με όσα ακολούθησαν. Ξέρω όμως πως τα παιδιά που μεγαλώνουν σήμερα, μεγαλώνουν χωρίς να μπορούν εύκολα να φανταστούν ένα καλύτερο αύριο. 

Η δε γενιά των γονιών μας πεθαίνει σιγά σιγά κουβαλώντας στην πλάτη της όλα εκείνα τα φριχτά πράγματα που έζησε πριν το 1974 αλλά και το ίδιο το τραύμα του πολέμου. Και από εκεί και κάτω, όλα όσα ζήσαμε και εμείς. Επιπρόσθετα. 

Η γενιά μου σήμερα ζει μέσα στη μιζέρια. Μεγάλωσε παιδιά με νευρώσεις, όπως κάνουν τώρα και οι επόμενοι. Παιδιά που πρέπει να είναι τα καλύτερα ή τίποτα. Ίσως η γενιά μου έζησε πιο ανέμελα από όσο έπρεπε τις απαίσιες εκείνες μέρες, τις μέρες που οι γονείς μας τις έκαναν να μας φαίνονται τύχη σπάνια. Ίσως να μην θωρακίστηκε όσο έπρεπε, δεν ξέρω. 

Ξέρω όμως πως θα έπρεπε να θυμόμαστε καλύτερα πώς μπορεί –και μπορεί– κανείς να χαίρεται με τα λίγα, να εκτιμά τα όσα έχει, τα απείρως περισσότερα από το μεγαλύτερο μέρος των υπολοίπων ανθρώπων αλλού, να ξεπλένει την τοξικότητα με ένα «δεν βαριέσαι, είμαστε καλά» και να καταλαβαίνει πόσο σύντομη είναι η ζωή. Πόσο σύντομη είναι πια η ζωή.

Δεν υπάρχει, ξέρετε, στροφή με καλύτερη θέα στη συντομία της ζωής από το λίγο πριν τα 50. Είναι εκεί που καταλαβαίνεις πως οι αιώνες που σε χώριζαν τόσα χρόνια από την ηλικία των γονιών σου δεν ήταν παρά μια ανάσα. Και πως αυτό που σου απομένει δεν είναι ούτε το μισό αυτού που πέρασε. Ούτε το μισό! Πώς πέρασε έτσι; Πέρασε. Χωρίς να το καταλάβεις. 

Διάβαζα πριν από λίγο ότι η Πύλη Εμβολιασμού για τη γενιά μου θα κλείσει πρόωρα. Σήμερα νομίζω. «Λόγω έλλειψης ενδιαφέροντος», λέει. Είναι αλήθεια πως η γενιά μου λίγα ενδιαφέροντα απέμεινε να έχει. Στην πορεία έμαθε να ζει με πολλά –δανεικά συνήθως– και πια δεν ξέρει να εκτιμήσει τα λίγα, τα απολύτως απαραίτητα με τα οποία μεγαλώσαμε. Δεν βρίσκει ευτυχία από αυτά.

Η γενιά μου μάλλον ξέχασε πια πώς είναι να ζεις. Κρίμα όμως που μαζί του, ξέχασε πως εκείνες τις μέρες δεν μάθαμε μόνο να ζούμε εμείς αλλά είχαμε μάθει και να μοιραζόμαστε τα λίγα, τα ελάχιστα, το τίποτα. Είχαμε μάθει να είμαστε ένα με τους άλλους. 

Αυτό μας δίδαξαν προκειμένου να επιβιώσουμε. Για αυτό δεν ξεχωρίζαμε τον φτωχό από τον πλούσιο, το δικό μας μεταχειρισμένο ποδήλατο από το καινούργιο του φίλου μας. Είχαμε μάθει ή μας έμαθαν καλύτερα πως εμείς είμαστε προέκταση του συνόλου. Όχι το σύνολο δική μας.

Δεν ξέρω πότε το ξεχάσαμε. Αλλά το ξεχάσαμε. Και είναι κρίμα. Κρίμα πραγματικά για μια γενιά που της δόθηκαν τα πάντα με το τίποτα και κράτησε τελικά το τίποτα. 

Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.