Φόρμα αναζήτησης

Κλινήρης, Σεπτέμβριος 2019

Τα πνευμόνια κουρασμένα και άρρωστα ανεβοκατεβαίνουν. Οι πνοές μετρημένες. Τα χρόνια και τα λόγια τα χαμένα. Ακμή και παρακμή.

Κλινήρης στο νοσοκομείο βρίσκεται αγαπημένος από φίλους, συγγενείς και οικογένεια. Μόνος μετράει τις στιγμές, χαμένος στους νευρώνες του άρρωστου μυαλού που τον ταλαιπωρεί τα τελευταία τέσσερα χρόνια. Μόνος όπως γεννήθηκε, μόνος όπως γεννιόμαστε όλοι και πεθαίνουμε.

Το δάκτυλά του απαλά, σιγοτρέμουν πότε πότε από την αρρώστια. Τις περισσότερες φορές είναι ακίνητα, εξασθενημένα. Η αρρώστια του μυαλού νικημένη από την πνευμονία…

Καμιά διαύγεια. Καμιά δύναμη. Τα μάτια στυλωμένα στο ταβάνι περιμένουν. Καμιά αναλαμπή δεν επαναφέρει την παλιά μνήμη. Ο Πέτρος από τη Λάπηθο, η Στέλλα του ποδηλατά, η γυναίκα στο σκοτάδι της νύχτας, το παιδάκι που κάθεται στη γωνιά, φέρε τα ξύλα, κόψε το σίδερο. Αλαμπουρνέζικα. Το μυαλό έγινε αλοιφή. Ο μηχανισμός δεν δέχεται σωστές εντολές, όλα πάνε δυσλειτουργικά. Τα χέρια τρέμουν, τα πόδια λυγίζουν ελαφριά, το σώμα καμπουριάζει, οι οδηγίες πάνε στράφι.

Γιατρέ θα γίνω καλά; Θα βελτιωθώ; Κύριε Νίκο, θα δούμε, θα προσπαθήσουμε… Δυστυχώς δεν υπάρχει καμιά θεραπεία. Όλα κύλησαν ομαλά. Τέσσερα χρόνια κατήφορος. Το τρέμουλο οδήγησε στα υπόλοιπα. Το μυαλό κάηκε. Κάθε αντικείμενο του χρόνου, κάθε πρόσωπο από το παρελθόν υπάρχει ακόμα χαμένο στους νευρώνες του μυαλού αλλά καμιά λειτουργία του εγκεφάλου δεν το επαναφέρει. Ολόκληρα βράδια δεν αναγνώρισε πρόσωπα οικεία. Οι τελευταίες λέξεις του δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα, τουλάχιστον όπως τη γνωρίζουμε εμείς οι λογικοί… ας πούμε.

Τα μοναδικά όργανα που φαίνεται να λειτουργούν ακόμα, τραγική ειρωνεία, είναι οι πνεύμονες που είναι χτυπημένοι από την πνευμονία. Οι πνεύμονες που ήταν το αδύνατό του σημείο λόγω άσθματος, χτυπημένοι από την πνευμονία, ανεβοκατεβαίνουν σταθερά. Τα υπόλοιπα και κυρίως το μυαλό που ήταν κάποτε εύστροφο, ευέλικτο και δυνατό, τώρα είναι σούπα.

Εβδομήντα πέντε καλά χρόνια και τέσσερα με την αρρώστια. Τέσσερα παιδιά, μια σύζυγος για 45 χρόνια. Πρόεδρος σε σωματείο και ιδιοκτήτης καταστήματος στη Λευκωσία. Δημιουργός Μουσείου στα τελευταία…

Τα πνευμόνια ανεβοκατεβαίνουν. Κρατάνε τις τελευταίες του πνοές και τις αφήνουν να φύγουν μια μια. Κάθε βλέμμα διαφορετικό ανάμεσα στην αναγνώριση και το παραλήρημα. Κάθε προσπάθεια να μιλήσει είναι άβολη. Οι λέξεις βρίσκονται ανάμεσα στην πραγματικότητα και το φαντασιακό.

Τι είναι ο άνθρωπος; Γεννιέται, ζει, πεθαίνει. Μια ανάσα στην αιωνιότητα. Ένα στίγμα ανάμεσα σε άλλα στίγματα. Όσο υπάρχει το ένα στίγμα υπάρχει και το άλλο. Τίποτα δεν μας δένει, τίποτα δεν μας απελευθερώνει. Η ανυπαρξία ακουμπάει το απόλυτο κενό.

Τα πνευμόνια συνεχίζουν να ανεβοκατεβαίνουν. Τίποτα δεν είναι ανύπαρκτο. Τα δάχτυλα συνεχίζουν να είναι ζεστά…